To Καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε ένα Κρουασάν

To Καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε ένα Κρουασάν

croissant3Του Πάμπλο Τουσέτ, εκδόσεις Opera

O Πάμπλο Μιράγιες, ετοιμαζόταν να αλείψει το κρουασάν του με βούτυρο και να το φάει, την ώρα που χτύπησε το τηλέφωνο… Ψηλός, χοντρός, έφερε το παρατσούκλι «Μπαλού» και φρόντιζε να το υποστηρίζει, μοιάζοντας όσο γίνεται με αρκούδα. Γόνος πλούσιας και ευυπόληπτης οικογένειας, φρόντιζε επίσης να είναι ένα σωστό μαύρο πρόβατο, αφού σπανίως κρατούσε λεφτά επάνω του για καιρό, ενώ περνούσε τις μέρες του καπνίζοντας «μαυράκια», πίνοντας ασύστολα, τρώγοντας όσο μπορούσε, κάνοντας μονίμως χαβαλέ με τα πάντα και φιλοσοφώντας στο ίντερνετ. Εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα όμως, τη μέρα που το τηλέφωνο τον πέτυχε πάνω στο βουτυρωμένο κρουασάν του, θα αναγκαζόταν να δουλέψει. Ο αδερφός του, ο «the first», πρόεδρος της «Μιράγιες και Μιράγιες», του αναθέτει να βρει πληροφορίες για ένα σπίτι. Κι ύστερα κάνει κάτι, που κάθε σοβαρός πρόεδρος (ή αδερφός) οφείλει να αποφεύγει… Εξαφανίζεται! Κι ο Πάμπλο απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεται αναγκασμένος ν’ ακολουθήσει το νήμα αυτής της εξαφάνισης, του ανθρώπου που πέραν όλων των άλλων, του εξασφαλίζει τα προς το ζην. Κι ακόμα χειρότερα, προς το καπνίζειν!

Ακατάσχετα φλύαρος μα και υπέροχα ανάρμοστος, ο Πάμπλο Τουσέτ συστήνει στο κοινό έναν εξαίσιο αντιήρωα, σε μια ιστορία μυστηρίου στην οποία το μυστήριο είναι μάλλον κομπάρσος. Η εξαφάνιση του «the first», στην πραγματικότητα είναι απλώς μια ακόμη αφορμή, για να μπορέσει ο Μπαλού να κριτικάρει, να σχολιάσει, να (αυτό)σαρκάσει και να ειρωνευτεί όλα τα «καλώς» κείμενα που έκαναν τον κόσμο αυτό που είναι σήμερα. Αυτή είναι άλλωστε κι η προσφορά που έχει επιλέξει να προσφέρει στον κόσμο. Εν γνώσει του πλούσιος, από επιλογή περιθωριακός, (παρά)φιλόσοφος του ίντερνετ και μ’ ένα σχόλιο μόνιμα στο στόμα, ζει τη μποέμικη ζωή του, αδιαφορώντας για τις γονεϊκές επικρίσεις και αρνούμενος να νοικοκυρέψει την ακατάστατη ιδιοφυΐα του. Σαν αξιαγάπητος, ευαίσθητος, ξεπεσμένος αλλά μόνιμα χαρούμενος ροκ σταρ, που βουτάει κάθε τόσο τη ζωή του μέσα σε παράνομο σεξ, ελαφρά «ντράγκς», κι όσο ροκ εν ρολ χωράει στο τηγάνι του.

croissant

Και πίσω απ’ αυτόν το συμπαθέστατο αντιήρωα, ο Πάμπλο Τουσέτ βγάζει τον καλύτερο (χειρότερο) εαυτό του, ως αντισυγγραφέας. Στο δρόμο που χάραξαν ο Σάλιτζερ κι ο Μπουκόφσκι, ο Τουσέτ κάνει τα απρόσεκτα βήματά του, ξέροντας πως είναι ρεμάλι ικανό να βγει ασπροπρόσωπο και λερωμένο ως το λαιμό. Πως έχει αρκετό θάρρος, θράσος και ταλέντο, για να γράψει σε μια γλώσσα αξιοζήλευτα ελεύθερη, απρόσεκτη, κόντρα στο ρεύμα, μα κι απόλυτα λογοτεχνική. Μια γλώσσα η οποία (για να λέμε την αλήθεια) από ένα σημείο κι ύστερα γίνεται αβάσταχτα φλύαρη, πνίγεται μέσα στην υπερπληθώρα των δικών της ευφυολογημάτων, κουράζει και κουράζεται, μα δε χάνει ούτε στιγμή το ύφος, την πρόκληση και το θράσος της. Παραμένει πάντα αυθεντική, κι αυτή είναι τελικά η μεγάλη νίκη του συγγραφέα.

Θα συμφωνήσω με τον Τουσέτ (και τον Μπαλού) πως το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ’ ένα κρουασάν είναι να το αλείψεις βούτυρο και να το φας. Κι ακόμη, πως το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ’ έναν αναγνώστη, είναι να βρει ένα μυθιστόρημα που να μοιάζει τόσο πολύ με κρουασάν. Να ‘ναι νόστιμο. Κι όσο γι’ αυτό, το βιβλίο του Μπαλού είναι οπωσδήποτε νόστιμο! Μόνο ίσως, λίγο καμένο στις άκρες και με μια (σοβαρή) υπερβολή στο βούτυρο…

Ηλίας Γεροντόπουλος

Tags: , , , , , , , , ,