New Year’s Resolution

newyearsresoluionΙανουάριος λοιπόν. Ο πρώτος μήνας του έτους. Ο μήνας που όλοι παίρνουμε αποφάσεις για την καινούργια χρονιά. Για το ότι θα αλλάξουμε κάποια πράγματα, θα αποκτήσουμε νέες συνήθειες και θα απαλλαγούμε από έξεις, θα μεγαλώσουμε τον κοινωνικό μας κύκλο, θα βιώσουμε νέες εμπειρίες, θα θα θα… Ο μήνας που όλοι κάνουμε βαρύγδουπες δηλώσεις για τη χρονιά που πέρασε, για το πόσο καλή ή κακή ήταν η χρονιά που πέρασε και για το πόσο διαφορετική ελπίζουμε και ευχόμαστε να είναι η καινούργια. Επίσης ο μήνας που κλαίμε για τις ποσότητες φαγητού που καταναλώσαμε μεσά στις γιορτές και για τα λεφτά που ξοδέψαμε σε δώρα, εξόδους κλπ. Σύμφωνα με ερεύνες άλλωστε ο μήνας Ιανουάριος είναι ο μήνας με τις περισσότερες εγγραφές σε γυμναστήρια. Οι άνθρωποι δηλαδή αποφασίζουμε ότι ,ναι ρε παιδί μου, αυτό το χρόνο θα κάνουμε κάτι διαφορετικό, θα τηρήσουμε αυτά που υποσχέθηκαμε στον εαυτό μας ότι θα πραγματοποιήσουμε.

Και κάπου εδώ γελάς. Γιατί σκέφτεσαι ότι τα ίδια έλεγες και πέρσι. Γιατί τελικά δεν κάνεις ούτε τα μισά από αυτά που είπες και γκρινιάζεις για την άπονη ζωή και τις συγκυρίες που δεν σε άφησαν να τα κάνεις. Και γιατί πλέον απογοητεύεσαι από την κατάσταση και κουράζεσαι να προσπαθείς. Θεωρείς ότι όλα είναι μάταια, από την στιγμή που έχεις μπει σε ένα φαύλο κύκλο όπου λες ότι θα κάνεις κάτι και τέλικα δεν το κάνεις. Και μετά έρχεται η μιζέρια και η μοιρολατρία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτό της αφοσίωσης και της εμπιστοσύνης. Πρώτον, δεν είμαστε αρκετά αφοσιωμένοι σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε. Μέσα στην προσπάθεια μας να τα προλάβουμε όλα, χανόμαστε στη δίνη του multitasking. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας επιβάλλει την λογική «Δεν είσαι αρκετά επαρκής. Δεν έχεις αρκετά πράγματα. Δεν είσαι αρκετά καλός.» Φυσικά και είναι σημαντικό να έχεις κίνητρα και να προσπαθείς για την επίτευξη της καλύτερης δυνατής εκδοχής του εαυτού σου, γεμίζοντας τον με εφόδια και άλλα πολλά, αλλά κάπου εδώ χάνεις την ουσία. Δες το λίγο σαν τον Voldemort με τους Πεμπτουσιωτές του (Harry Potter crazy fan alert). Θεωρητικά όσο πιο πολλούς είχε φτιάξει, τόσο πιο ισχυρός γινόταν. Παράλληλα όμως αυτό αποτελούσε και τη μεγαλύτερη αδυναμία του, καθώς στην αγωνιώδη προσπάθεια του να αποκτήσει περισσότερους, αποδυνάμωνε τον πυρήνα, την ίδια του την ψυχή. Έτσι συμβαίνει και σε εμάς: Με το να αφιονιζόμαστε να διενεργούμε πολλές και παράλληλες δραστηριότητες και να μπαίνουμε συνεχώς σε νέες καταστάσεις, ναι μεν εκ πρώτης όψεως είμαστε cool γιατί έχουμε περισσότερα από τους άλλους που δεν ασχολούνται με τόσα πολλά πράγματα όπως εμείς, αμελούμε δε το βασικό λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε και, τελικά, δεν φροντίζουμε επαρκώς ούτε και τα ίδια τα «πολλά πράγματα» που έχουμε αναλάβει να φέρουμε εις πέρας. Δηλαδή, δεν είμαστε αφοσιωμένοι στην ποιότητα που θέλουμε να προσδώσουμε στη ζωή μας, αλλά στην ποσότητα αυτών που θα υπάρχουν σε αυτή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν είμαστε και αρκετά αφοσιωμένοι σε αυτά που πραγματικά αξίζουν, γιατί έχουμε χίλια δυο να μας αποσπούν από το κεντρικό στόχο. Ή γιατι δεν πιστεύουμε αρκετά στον εαυτό μας

Κάπου εδώ μπαίνει το δεύτερο θέμα, αυτό της εμπιστοσύνης. Ξέρω, ανοίγω μια κερκόπορτα συζητήσεων γι’ αυτό θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν λακωνική. Θεωρούμε ότι de facto κάποια πράγματα δεν είναι για μας. Ότι εμείς δεν έχουμε φτιαχτεί για κάτι. Ή ακόμα χειρότερα, ότι δεν αξίζουμε να ασχολούμαστε/έχουμε αυτό το κάτι. Αυτή η καθαρά αυτοκτονική κοσμοθεώρηση αποτελεί τροχοπέδη για την προσωπική μας ανέλιξη. Πώς μπορείς να γνωρίζεις εκ των προτέρων την έκβαση μιας κατάστασης αν δεν προσπαθήσεις πρώτα γι’αυτην; Για ποιο λόγο να προκαταβάλεις τον εαυτό σου για την αποτυχία σε ένα θέμα, όταν δεν έχεις ασχοληθεί επισταμένως με αυτό; Μήπως γιατί αυτή η άρνηση λειτούργει μέσα στα πλαίσια του comfort zone σου, όπου όλα είναι καλά, βολικά και γνώριμα, και φοβάσαι να δεις τι υπάρχει πέρα από αυτήν; Φοβάσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις σε περιοχές άγνωστες και απαιτητικές; Γιατί εκεί θέλει δούλειά, θέλει ξεβόλεμα και , καθολικά, να μοχθήσεις για να πετύχεις. Άλλα όταν αποποιείσαι ευθυνών και είσαι φυγόπονος, προφανώς και δεν τολμάς να κάνεις το μεγάλο βήμα, να δοκιμάσεις τα όρια σου. Γιατί δεν πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις. Γιατί σε έχουν μάθει ότι μόνος σου, σε μη χαρτογραφημένα νερά δεν μπορείς να πετύχεις και πολλά.

Όποτε άσε τα μεγάλα λογια και τις σοβαροφανείς αποφάσεις για την καινούργια χρονιά για τους φανφαρολόγους που θέλουν να δημιουργούν εντυπώσεις. Πρόσεξε να δουλέψεις μέσα σου την αφοσίωση στο στόχο και την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου. Εξαιρετικά δύσκολο και επίπονο ζήτημα, άθλο θα τον χαρακτήριζα, αλλά αξίζει. Πίστεψε με, όσο πιο νωρίς αρχίσεις αυτή την ενδοσκόπηση, τόσο πιο πρόσφορο θα είναι το έδαφος για τα μελλοντικά, και πιο σοβαρά, προβλήματα της ζωής σου

Καλή Χρονιά!

Tags: , , , , , , , , , , ,