Marvel:1602

Marvel:1602

Των Νιλ Γκέιμαν, Άντι Κάμπερτ και Ρίτσαρντ Ισανόβε

Εκδόσεις Anubis

marvel

Αγγλία, στα τέλη της βασιλείας της Ελισάβετ Ά. Έτος 1602. Παράξενα καιρικά φαινόμενα συνταράζουν ολόκληρη την Ευρώπη. Επικρατεί γενική αναταραχή, οι άνθρωποι φοβούνται, κάποιοι τρομολάγνοι μιλούν για την αρχή της αποκάλυψης. Στο παλάτι, η βασίλισσα συζητά με τον αρχίατρο της αυλής Δόκτορα Στίβεν Στρέιντζ (!) και τον επικεφαλής της υπηρεσίας των πληροφοριών της, Σερ Νίκολας Φιούρι (!!). Οι δυο τους καλούνται να φροντίσουν για την ασφαλή μεταφορά ενός μυστικού όπλου, απ’ την Ιερουσαλήμ (όπου το φρουρούσαν οι Ναΐτες ιππότες) στην Αγγλία. Την ίδια εποχή, ο νέος στόχος της Ιεράς Εξέτασης έχει όνομα: «διαβολογέννητοι». Άνθρωποι με παράξενες, «αφύσικες» ικανότητες, που η εκκλησιαστική αρχή της Ευρώπης τους κατηγορεί για σχέσεις με το διάβολο…

Κι αυτά είναι μόνο η αρχή. Όταν ο Νιλ Γκέιμαν (ο δημιουργός του αριστουργηματικού «The Sandman») αποφάσισε να ασχοληθεί με το σύμπαν της Μάρβελ, ήξερε πως δεν ήθελε να φτιάξει μια ιστορία με εκρήξεις, δέσμες λέιζερ, όπλα και πυροβολισμούς. Ποιος καλύτερος τρόπος λοιπόν για ν’ αποφύγεις τη σύγχρονη βαβούρα, απ’ το να πας πίσω σε μια εποχή που αυτή… δεν υπήρχε; Έτσι, η ένταση και οι μάχες έδωσαν τη θέση τους στο μυστήριο, τα μυστικά και τις (περίφημες) μεσαιωνικές δολοπλοκίες. Ο κάθε χαρακτήρας τοποθετήθηκε μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο προσεκτικά, βοηθώντας έτσι στη δημιουργία του σπουδαιότερου και πιο ψαγμένου κόμικ στην ιστορία της εκδοτικής εταιρίας.

Μέσα στις σελίδες του «1602» (και των τριών συνεχειών του), κάνουν την εμφάνισή τους με εξαιρετικό μεσαιωνικό ένδυμα μερικοί απ’ τους διασημότερους χαρακτήρες του μαρβελικού σύμπαντος. Ο τυφλός βάρδος Μάθιου Μέρντοχ (Ντέαρ Ντέβιλ), ο ξανθός γαλανομάτης Ινδιάνος (!) Ροϊχάζ (Κάπτεν Αμέρικα), ο παράλητος καθηγητής Κάρλος Χαβιέ (καθηγητής Χ) με τους «παράξενους μαθητές του» (τους μεσαιωνικούς: Άισμαν, Σάικλοπς, Μπιστ, Έιντζελ και Τζέιν Γκρέυ), οι Τέσσερις Φανταστικοί εξερευνητές, η Νατάσσα (Ρομανόφ), ο Θωρ (χωρίς συστάσεις), ο Μπάνερ (Χαλκ), ο κόμης Όττο Φον Ντουμ, ο μεγάλος Ιεροεξεταστής Ενρίκε (Μαγκνίτο) κι ο νεαρός Πήτερ Πάρκαου (μετέπειτα Σπάιντερμαν).

Η ύπαρξη αυτή των ηρώων, είναι το κρυφό όπλο του κόμικ. Πέρα απ’ την αναμφίβολα σπουδαία ιστορία, την ατμοσφαιρική πλοκή, το αρτιστίκ σκίτσο και το μυστήριο, ένας ακόμη λόγος που σ’ εμποδίζει ν’ αφήσει το κόμικ απ’ τα χέρια σου, είναι η περιέργεια να δεις τον χαρακτήρα που κρύβεται στην επόμενη σελίδα. Τη θέση του, την εμφάνισή του, τον τρόπο με τον οποίο αυτός και η «υπερδύναμή» του θα ταιριάξουν στο μεσαιωνικό περιβάλλον. Φυσικά, και σ’ αυτό το επίπεδο, ο Γκέιμαν δεν σ’ αφήνει ποτέ παραπονεμένο.

XMen, Τέσσερις Φανταστικοί και κάποιοι απ’ τους Αβέντζερς, σε μια ιστορία που θα μπορούσε να ‘χει γραφτεί απ’ τον Αλέξανδρο Δουμά. Ρισελιέ – Μαγκνίτο σημειώσατε Χ. Είπε κανείς τίποτα για την αξία των κόμικ με υπερήρωες;

Υ.Γ. Ήθελα κι έναν Άιρονμαν… Ήθελα κι έναν Άιρονμαν! Ήθελα κι έναν Άιρονμαν!!! Τέλος πάντων…

Tags: , , , , , ,