18+

perperidouΕίναι πεντέμισι το πρωί, ο ήλιος μόλις αρχίζει να αχνοφαίνεται, το φως της καινούργιας μέρας χαράζεται στον ουρανό, δίνοντας του ένα υπέροχα μαγευτικό χρώμα, αυτό που κανείς μπορεί να διακρίνει μόνο στην ανατολή και στη δύση. Η θάλασσα στέκει ήρεμη και γαλήνια ολοκληρώνοντας το φόντο της μοναδικής αυτής εικόνας, πλανεύοντας τους περαστικούς « με τα κάλλη της» .

Την ίδια ώρα που ενώ μερικοί ετοιμάζονται να πάνε στην δουλειά τους και άλλοι πάλι βλέπουν ακόμη το «έκτο τους όνειρο», υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που απλά απολαμβάνει τη στιγμή διασχίζοντας νωχελικά τα άδεια από κόσμο σοκάκια της πόλης μαζί με καλούς φίλους. Αυτή η ομάδα κρατά γερά στα χέρια της κάτι που όλοι οι άλλοι στερούνται και θα ήθελαν να έχουν. Με σύμμαχο τα νεανικά τους χρόνια, την φρεσκάδα της νιότης και την αίγλη της ηλικίας τους ζουν το παρόν με απολυτότητα και τόλμη, αδιαφορώντας για τα όποια αδιάκριτα βλέμματα υπάρχουν γύρω τους…

Όλοι υποστηρίζουν πως είναι ωραίο να είσαι νέος και έτσι είναι . Ποιος δεν θα ήθελε να παραμείνει για πάντα σε αυτά τα χρόνια – σε αυτή τη φάση της ζωής, που είναι τόσο ξέγνοιαστη και τόσο μοναδική σε σχέση με τις υπόλοιπες, που η έννοια του χρόνου βρίσκεται ξεχασμένη σε ένα ξύλινο μπαούλο μαζί με άλλα παλιοπράματα σκουριασμένα από την αχρηστία ;

Ούσα φοιτήτρια θα χαρακτήριζα τα φοιτητικά μου χρόνια ως με την μέγιστη ευκαιρία για εξερεύνηση, αλλαγή και ανεκτικότητα. Αυτά τα τέσσερα ή πέντε ή ακόμη και περισσότερα χρόνια, σου δίνουν την δυνατότητα να βιώσεις την ατομική σου ελευθερία στο μέγιστο βαθμό, νιώθεις ότι κατέχεις τη ζωή στα χέρια σου, ότι ορίζεις εσύ και μόνο εσύ την πορεία σου και τις επιλογές σου. Συχνά αδιαφορείς για τις συνέπειες των επιλογών σου και καθημερινά καταφέρνεις να σπας τα όρια του ίδιου σου του εαυτού και να θέτεις νέες –διαφορετικές προκλήσεις κάθε φορά.

Είναι αυτή η μαγική περίοδος που μπορείς να πάρεις λάθος μονοπάτι και να βγεις στην λεωφόρο . Είναι αυτή η περίοδος που χαζεύεις τις ανατολές του ηλίου αγκαλιά με το αγόρι σου ή με το κορίτσι σου, μαζί με τους φίλους σου τρώγοντας την πολυαγαπημένη και ξακουστή για τους Θεσσαλονικείς «μπουγάτσα του Γιάννη» στης έξι το πρωί. Είναι αυτή η περίοδο της ζωής σου που ενώ μπορεί να έχεις στο πορτοφόλι σου δέκα ευρώ για να περάσεις την εβδομάδα, εσύ αισθάνεσαι λες και έχεις εκατό.

Είσαι εσύ και εγώ που όταν ξεκινά η άτιμη η εξεταστική βρίσκουμε καταφύγιο στην Κεντρική Βιβλιοθήκη προσπαθώντας να συγκεντρωθούμε για να διαβάσουμε, μπας και καταφέρουμε και περάσουμε κανένα μάθημα και τελικά είμαστε εμείς πάλι που εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, κάνουμε ένα διάλλειμα για καφέ και ξεκινάμε την συζήτηση με τους διπλανούς μας, αδιαφορώντας προς στιγμήν για την εξεταστέα ύλη …

Και κάπως έτσι ξεκινάς να γνωρίζεις διαφορετικούς ανθρώπους από εσένα, που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα δεν θα μιλούσες και βρίσκεσαι να τους κάνεις παρέα ή και ακόμη να τους ερωτεύεσαι και να παραδίδεσαι άνευ όρων σε αυτό «το παιχνίδι» που σου ορίζει το ίδιο σου το ένστικτο…

Έτσι, δένεσαι με τους άλλους, αποκτάς δυνατές φιλίες που εύχεσαι να αντέξουν στο χρόνο, ζεις μοιραίους και ζωηρούς έρωτες που σου μαθαίνουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει η λύπη και τι η χαρά , το γέλιο και το κλάμα.

«Και όλα αυτά ενώ είσαι νέος, ενώ το αίμα σου βράζει και ενώ μπορείς…»

Είχα διαβάσει κάποτε το εξής απόφθεγμα: «ερωτεύσου με όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα…». Νομίζω ότι αυτή η φράση συνοψίζει καλύτερα και ίσως πιο λακωνικά, το «ηθικό δίδαγμα» του παρόντος άρθρου. Μην διστάζετε, ερωτευτείτε άφοβα λοιπόν…

Tags: , , , , , , ,