12 ερωτευμένοι λογοτέχνες αλληλογραφούν

Χάνουν τη σοβαρότητα τους, γίνονται αυθεντικοί

Ήταν και εκείνοι οι έρωτες- ίσως ακόμη να’ ναι κάποιοι- που εκδηλώνονταν χωρίς λούτρινα αρκουδάκια/ καρδούλες/ τυποποιημένες έτοιμες κάρτες. Εκείνοι που έγραφαν μόνοι τους τις φράσεις. Που εκδηλώνονταν και τις μη-Αγιοβαλεντίνικες-μέρες. Που δε φοβούνταν να εκφραστούν. Που εκτός από σώματα ξεγύμνωναν και ψυχές. Έρωτες ζωντανοί, αμήχανοι, λαθεμένοι, αληθινοί, αντισυμβατικοί, ανεκπλήρωτοι, πλατωνικοί, σαρκικοί. Θαρραλέοι. Μιας άλλης εποχής: με ρομαντισμό, όχι (μόνο) υλισμό. Έρωτες που χρησιμοποιούσαν τις πιο απλές λέξεις για να κραυγάσουν. Αποτυπώθηκαν σε χαρτί, κλείστηκαν σε επιστολές. Έρωτες λογοτεχνικοί.

lovee

Να μερικά απ’ τα αποσπάσματα τους:

1. Η Πηνελόπη Δέλτα γράφει στον Ίων Δραγούμη:

«Μη με φοβηθείς, αγαπώ άγρια, μα αγαπώ με φοβερή tendresse (τρυφερότητα) το χλωμό παιδί που με φίλησε στο στόμα εκεί στα πεύκα. Ίων μου, θα πεις πως είμαι τρελή, και το ξέρω, μα όπως εκείνο το βράδυ, που πρώτη φορά με ξανάβλεπες, ύστερα από την πρώτη απόπειρα, ήσουν “τρελός για μένα”, έτσι κι εγώ είμαι τρελή για σένα… Και μεθώ και δε ξέρω πια να λογαριάσω τι θα πει “τιμή” και “λόγος”. Ξέρω μόνο πως σ’ αγαπώ, τ’ ακούς, Ίων; Σ’ αγαπώ άγρια και θέλω την αγκαλιά σου και το στόμα σου που φιλεί φρικτά, σε θέλω όλον, όλον, δικό μου για πάντα».

2. Ο  Άντον Τσέχωφ γράφει στην Όλγα Κνίπερ:

«Μην γκρινιάζεις, μη δουλεύεις υπερβολικά και να είσαι ευδιάθετη… Σε αγκαλιάζω, μικρή κατσαριδούλα μου, και σου στέλνω ένα εκατομμύριο φιλιά»

3. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ γράφει στη Μαίρη Γουέλς:

«Αγαπημένη μου, αυτό δεν είναι παρά μια υπενθύμιση του πόσο σ’ αγαπώ. Να προσέχεις τον εαυτό σου για χάρη μου και για χάρη μας και μαζί θα δώσουμε την καλύτερη δυνατή μάχη ­ ενάντια στην μοναξιά, στην γκαντεμιά, στον θάνατο, στην αδικία, στην τεμπελιά (τον παλιό αυτόν εχθρό μας), στα υποκατάστατα, στους φόβους και όλα τα άλλα ασήμαντα πράγματα». ­

4. Ο Γκουστάβ Φλωμπέρ γράφει στη Λουίζ Κολέτ:

«Θα σε σκεπάσω με έρωτα την επόμενη φορά που θα ιδωθούμε. Τα χάδια θα έχουν έκταση. Θα σε μπουκώσω με όλες τις χαρές της σάρκας μέχρι να λιγοθυμήσεις, να πέσεις να πεθάνεις. Θέλω μαζί μου να τα χάσεις ολότελα και να ομολογήσεις κρυφά στον εαυτό σου ότι ποτέ δεν είχες τολμήσει να ονειρευτείς τέτοιο παραλήρημα. Όταν γεράσεις, θέλω να νοσταλγείς αυτές τις λίγες ώρες, θέλω να ανατριχιάζεις ολόκληρη από την παλιά χαρά όταν στον νου σου θα τη φέρνεις».

5. Ο Άγγελος Σικελιανός γράφει στην Άννα Σικελιανού:

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες του είναι μας είναι μπλεγμένες κάτω από το χώμα κι ολοένα μπλέκονται και σμίγουνε κι αναζητιώνται και τυλίγονται και πιάνονται κι ένας χυμός μονάχα ανηφορίζει βουίζοντας στις φλέβες μας κι ένας καημός ανοίγει αδιάκοπα σ’ αυτό το χωρισμό την αγκαλιά μας».

6. Ο Τζέιμς Τζόυς  γράφει στη Νόρα Μπάρνακλ:

«Σ’ έχω σοκάρει με τις βρωμιές που σου έγραψα. Ίσως να σκέφτεσαι πως η αγάπη μου είναι κάτι βρώμικο. Είναι, αγαπημένη μου, ορισμένες στιγμές. Σε ονειρεύομαι, μερικές φορές, σε  αναίσχυντες πόζες. Φαντάζομαι πράγματα τόσο βρώμικα, που δεν θέλω να σου τα γράψω μιας και δεν ξέρω πώς θα μου απαντήσεις».

7. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ γράφει στον Ζαν Πωλ Σαρτρ:

«Αγάπη μου, είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν έκανες κάποιον τόσο ευτυχισμένο όσο έκανες εμένα. Φαίνεσαι πια τόσο κοντά, αν γυρίσω το κεφάλι μου θα σε δω αναπαυτικά ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου, μισοκοιμισμένο και ζεστό, μου φαίνεται ότι μπορώ όποτε θέλω, να πάω να ξαπλώσω δίπλα σ’ αυτό το ζεστό και δυνατό σώμα. Το λαχταρώ».

8. Ο Γιώργος Σεφέρης γράφει στη Μάρω Ζάννου:

«Αν με θέλεις ακόμη, έλα, χρυσή μου, να τα λέμε χωρίς να σκεπτόμαστε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει. Ξέρεις, συλλογίζομαι ακόμη πως έτσι θα μπορούσαμε, όταν μας δοθεί να ιδωθούμε, να μην πούμε ούτε λέξη παρά να χαζεύει ο ένας τον άλλον. Και θα είναι τόσο ξεκουραστικό. Καληνύχτα, αγάπη. Όλη τη μέρα σήμερα γύρευα τη στοργή σου».

9. Ο Κωστής Παλαμάς γράφει στην Ελένη Κορτζά:

«Το πένθος είναι από το πένθος σου, και η χαρά από τη σκέψη πως με θεωρείς άξιο της εμπιστοσύνης σου ώστε να γέρνεις προς την ψυχή μου το πρόσωπο της θλίψης σου»

10. Ο Πάμπλο Νερούδα γράφει στη Ματίλντε Ουρούτια:

«Αγαπημένη μου γυναίκα, υπέφερα όσο έγραφα αυτά τα σονέτα, μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη, η ευτυχία όμως που νιώθω τώρα που σ’ τα προσφέρω είναι τεράστια σαν μια σαβάνα».

11. Ο Κώστας Καρυωτάκης γράφει στη Μαρία Πολυδούρη:

«Γιατί με ρωτάς αν πονώ στη σκέψη ότι μ’ αγαπάς έτσι; Πονώ επειδή σ’ αγαπώ περσότερο από όσο φαντάστηκα ότι μπορούσα ποτέ ν’ αγαπήσω. Τι έχω κάμει λοιπόν για να μη με πιστεύεις ακόμη; Πόσο καλό μου κάνουν τα γράμματά σου, όσο κι αν είναι γεμάτα από τη μελαγχολία σου εκείνη! Και πόσο είναι όμορφα γραμμένα! Ένα “Τάκη” ή ένα “πού είσαι;”, καθώς τα βάζεις εκεί που πρέπει, φτάνουν ως την καρδιά μου».

12. Ο Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι γράφει στη Τατιάνα Γιάκοβλεβα:

«Τι σημασία έχουν τα μάτια μου, δε θα τα χρειαστώ μέχρι που να σε δω ξανά. Γιατί εκτός από’ σένα δεν έχω άλλο να κοιτάξω».

Έλενα Στρόδα

Tags: , , , , , , , , ,