Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι

Από εκείνες τις <<γεμάτες>> και κουραστικές μέρες που είσαι όλη μέρα έξω και το μόνο που θές είναι να γυρίσεις σπίτι.Έτσι κάπως αποκαμωμένη φτάνω σπίτι,ανοίγω το ραδιόφωνο (μεγάλη αγάπη) και προσπαθώ να αποτινάξω το θόρυβο της μέρας. Ξαφνικά,ακούω να παίζει ο κεμάλ του Χατζηδάκι με την μαγική ερμηνεία του Αλκίνοου..και εκείνη τη στιγμή μου έρχεται συνειρμικά στο μυαλό ένα γεγονός που διάβασα το πρωί στο σάιτ της σχολής μου. Έγραφε μια κοπέλα,με κινητικά προβλήματα μετακινούνταν με καροτσάκι εξαιτίας ενός ατυχήματος που είχε,έχασε τα πόδια της. 

Αυτό που τη στεναχώρησε όπως έγραψε,είναι οτι της είπε μια υποτιθέμενη μορφωμένη κυρία ότι δεν έχει θέση στη δουλειά δεν χωράνε εδώ ανάπηροι της είπε. Αν και δε γνωρίζω,καμιά απο τις δύο κοπέλες και κατά τη γνώμη μου δεν έχει σημασία αν ήμουν μπροστά στο συγκεκριμένο συμβάν θα έβαζα στη θέση της την “μορφωμένη” γιατί με πνίγει το άδικο. Μα καλά επιτρέπεται εν έτει 2014 να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσα μας; Να μη μπορούν να δεχτούν κάτι διαφορετικό; Είναι τουλάχιστον λυπηρό. Με αφορμή,λοιπόν αυτό το περιστατικό σκέφτηκα το θέμα του επόμενου άρθρου… 

psomadelli33

Σε μια κοινωνία,που το μεγαλύτερο της ταλέντο είναι να εντοπίζει τα ελαττώματα των άλλων και σε μια χώρα,με ανθρώπους που είναι στο περιθώριο επειδή ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες,ακριβώς πριν έναν χρόνο στήθηκε το <<Μύρτιλλο>> στη πλατεία νέου ηρακλείου. Ένα διαφορετικό καφέ, ένας εκλεκτός χώρος με ξεχωριστές ψυχές, δίνοντας όχι μόνο μαθήματα επιχειρηματικότητας αλλά κυρίως ανθρωπιάς και ζωής.. 

Έτσι, ξεκίνησα να πάω να πιω τον καφέ μου κάπου διαφορετικά.. Πήγα στο Μύρτιλλο. Είχε ωραία ζεστή μέρα,ο ήλιος έλαμπε -δε θύμιζε σε τίποτα ο καιρός Νοέμβριο. Μέσα τα παιδιά έκαναν μάθημα, και εγώ κάθισα στα τραπεζάκια έξω. Παρήγγειλα ένα διπλό καπουτσίνο ενώ ταυτόχρονα,παρατηρούσα τι γινόταν μέσα. 

Σε λιγάκι,ήρθε η δασκάλα τους και αρχίσαμε μια ωραία κουβέντα. Λέγεται Ειρήνη Κουρομιχελάκη. Είναι θεραπεύτρια ειδικής αγωγής,παιδαγωγός θεάτρου, μουσικός και φιλόλογος. Πολλές ιδιότητες,και φαίνεται να αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει. 

Μου είπε ότι σε αυτό το χώρο, εργάζονται δώδεκα εργαζόμενοι και είκοσι τέσσερις εκπαιδευόμενοι που κάνουν την πρακτική τους. Είναι παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές,παρακολουθούν συμβουλευτική υποστήριξη και παράλληλα δουλεύουν στο σέρβις και στο παρασκευαστήριο. Παρασκευάζουν γλυκά,ασχολούνται με καλλιτεχνικές δραστηριότητες και πολλά άλλα. Υπερισχύουν σε κάποιους τομείς,μειονεκτούν κάπου αλλού μου λέει η Ειρήνη. Πάνω κάτω όπως όλοι, σχολιάζω εγώ. 

Μέχρι και σήμερα δυστυχώς υπάρχουν ακόμα προκαταλήψεις,διάφορα ταμπού για οτιδήποτε διαφορετικό. Καλλιεργούνται μέσα από την ίδια την κοινωνία.. Και το συναντάς και στα σχολεία όπως μου είπε η Ειρήνη. Θα ήταν τόσο ωφέλιμο και καλό για την εκπαίδευση, αν εντάσσονταν ένα ειδικό πρόγραμμα ώστε να μάθουν και μαθητές και καθηγητές. Πιστεύει ότι θα εξαλείφονταν αυτό το στερεότυπο. Πολλά θα άλλαζαν προς το καλύτερο.. 

Περήφανη για τα παιδιά της, με μάτια που λάμπουν από χαρά μου λέει οτι ειναι δημιουργικοί. Έχουν δεξιότητες και μπορούν να αναπτυχθούν. Το κρυφό όραμα μας ο κρυφός μας πόθος είπε χαρακτηριστικά,ειναι αυτά τα άτομα που απασχολούνται στο Μύρτιλλο,να αφομοιωθούν κανονικά στην αγορά εργασίας στα μετέπειτα χρόνια. Αυτός ειναι ο ευρύτερος στόχος μας,και γί αυτό κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. 

Όχι μονάχα βέβαια για τα όσα παιδιά κάνουν την πρακτική σήμερα. Θέλουμε να ελπίζουμε οτι το έργο μας δε θα σταματήσει. Θα προχωρήσει και σε άλλους φορείς,θα ενωθεί και θα αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη. Δεν επαναπαυόμαστε μου είπε η Ειρήνη,εχούμε μακρύ δρόμο μπροστά μας. 

Αυτή η θεραπευτική ομάδα αποτελεί μια αγκαλιά,μια αγκαλιά που απ´οτι φαινεται αυξάνεται ολοένα. Έμαθα πολλά σημαντικά πράγματα εκείνη την ημέρα. Είδα,άκουσα και μεταξύ άλλων αυτό που με εντυπωσίασε θετικά,είναι οτι τα παιδιά ήρθαν να με χαιρετήσουν χωρίς καν να με γνωρίζουν. Τι ωραία κίνηση! Ίσως αυτό έμεις να μην το κάνουμε στην καθημερινότητά μας. 

Αλλά για αυτό είμαστε διαφορετικοί.. και αυτό είναι που μετράει. Αν είμασταν όλοι ίδιοι,αν φερόμασταν όλοι με τον ίδιο τρόπο αυτός ο κόσμος θα ήταν τόσο βαρετός! Για αυτό αναζητάμε απο τον κάθε άνθρωπο κάτι μοναδικό. Εισπράττουμε απο τον άλλον, κάτι τελείως μοναδικό που δε το βρίσκουμε σε άλλον. 

Αργότερα, μέσα στη μέρα σκέφτηκα αυτά τα παιδιά. Ένιωσα οτι το μόνο που ζητούν,το μόνο που θέλουν είναι αποδοχή. Αγάπη. Στήριξη και ενθάρρυνση. Το είδα στα μάτια τους. Μπορούν να τα καταφέρουν. Απλά χρειάζονται ευκαιρίες. Άλλωστε και εμείς αυτά δε ζητάμε; Στήριξη και ευκαιρίες για να εξελιχτούμε.. Με τη μόνη διαφορά οτι εμείς μπορεί να τις βρούμε πιο εύκολα. Μας ενώνουν πολλά,μας χωρίζουν λίγα.  Κοίταξε γύρω σου…. 

Υ.Γ Θερμές ευχαριστίες στην Ειρήνη, για την υπέροχη συζήτηση. 

Tags: , , , , , , , , , ,