Φύλλο Μηδέν

Φύλλο Μηδέν
Του Ουμπέρτο Έκο, εκδόσεις Ψυχογιός
miden
   Όταν ο Σιμέι πρότεινε στον Κολόνα να γράψει εκείνο το βιβλίο, ο τελευταίος το βρήκε μια ιδέα από αυτές τις: «γιατί όχι;». Στο κάτω κάτω, αυτό είναι το καλό όταν είσαι επαγγελματίας… loser! Καμιά θέα δεν είναι και τόσο άσχημη απ’ τον πάτο. Ο Κολόνα λοιπόν δέχτηκε να γράψει το βιβλίο, να πάρει μέρος στη μεγαλόπρεπη κομπίνα του Σιμέι, να συμμετάσχει σ’ εκείνη την ψεύτικη εφημερίδα. Κι ύστερα γνώρισε τη Μάια, που για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της, παράτησε τη σχολή της κι έγραφε κουτσομπολιά. Θα μπορούσε να ‘ταν πατέρας της. Δεν ήταν. Κι εκείνη ήταν όμορφη, και με κάτι παραξενιές πολύ γοητευτικές. Όμως επειδή ουδέν καλόν αμιγές κακού, σ’ εκείνη την καταραμένη εφημερίδα του Σιμέι, ο Κολόνα γνώρισε και τον Μπραγκαντότσο. Αυτό τον παλαβιάρη ρεπόρτερ που επέμενε στην απίθανη θεωρία του για τη δολοφονία του Μουσολίνι. Κι από κει ξεκίνησαν όλα…
   Μ’ ένα βιβλίο… μινιατούρα (αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος των προηγούμενων) ο Ουμπέρτο Έκο έρχεται να γνέψει προς το κοινό του, με πονηρό χαμόγελο και νοσταλγική διάθεση. Η γραφή του έχει όλη αυτή την αριστουργηματική τεχνική που καθιέρωσε τον Έκο ανάμεσα στους μεγαλύτερους συγγραφείς της ιστορίας, είναι όμως πιο χαλαρή, πιο ανάλαφρη, πιο εύκολα κατανοητή απ’ τη βαριά, βαθιά γραφή που χαρακτηρίζουν το «Όνομα του Ρόδου» ή το «Εκκρεμές του Φουκώ». Το χιούμορ είναι κυρίαρχο. Ο έρωτας υπάρχει, αλλά είναι ελαφρύς, αφελής κι αθώος (δε συμφωνώ καθόλου με τον όρο «χλιαρός» στο οπισθόφυλλο). Η συνωμοσία έχει πάνω της τη στάμπα του σπουδαίου «διαπλοκέα» της ιστορίας, όμως είναι κι αυτή πιο σύγχρονη, πιο γήινη, λιγότερο μυστικιστική. Κι ο μπλεγμένος σ’ αυτή πρωταγωνιστής, αν και χαρακτηριστικός χαρακτήρας του δημιουργού του, είναι σύγχρονος, όχι τόσο εντυπωσιακός, όμως πιο συμπαθητικός απ’ όλους τους προκατόχους του.
   Το Φύλλο Μηδέν είναι ένα έξυπνο ανέκδοτο για τον κόσμο της δημοσιογραφίας, απ’ αυτά που κρύβουν μπόλικη αλήθεια μέσα τους. Κι είναι τόσο όμορφο, άμεσο, τόσο φιλικό και προσωπικό, που θα τολμούσα (αν δεν ήξερα το ιερόσυλο της φράσης που θ’ ακολουθήσει) να πω πως είναι: το καλύτερο ίσως βιβλίο του μεγάλου Ιταλού. Δεν το λέω, γιατί αν όλα τα βιβλία του Έκο ήταν φαγητά, αυτό εδώ θα ήταν τοστ. Όμως, όπως όλοι εμείς (οι ανώριμα ρομαντικοί) γνωρίζουμε, υπάρχουν τοστ που βάζουν κάτω τα φιλέτα όλου του κόσμου…

Tags: , , , ,