Παγκόσμια Ημέρα Παρατήρησης του Φοιτητικού Ακτιβισμού

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι η 17η Νοέμβρη είναι η Παγκόσμια Ημέρα των Φοιτητών, παγκόσμια ημέρα παρατήρησης του φοιτητικού ακτιβισμού για την ακρίβεια. Συμπτωματικά ή όχι, εκείνη τη μέρα έχουν συμβεί διάφορα γεγονότα ανά το χρόνο που συνέβαλε σε αυτή την επέτειο. Λίγα λόγια επιγραμματικά για αυτή τη μέρα:

meletaki33

Κατ’ αρχήν τιμά τη μνήμη μίας ημέρας κατά την οποία οι Ναζί το 1939 εισέβαλαν στο Πανεπιστήμιο της Πράγας, ύστερα από διαμαρτυρίες μεταξύ άλλων για τη δολοφονία φοιτητών, τη κατοχή της Τσεχοσλοβακίας και το κλείσιμο των τσεχικών Πανεπιστημίων. Το 1941 ήταν η πρώτη απόπειρα στο Λονδίνο να θεσμοθετηθεί αυτή η μέρα ως Παγκόσμια Ημέρα παρατήρησης του φοιτητικού ακτιβισμού. Στις 17 Νοέμβρη πάλι, αλλά 34 χρόνια μετά, στην Αθήνα τα τανκς της Χούντας εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο, για να καταστείλουν τη κατάληψη των φοιτητών. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1989, στην Πράγα οργανώνεται μία τεράστια διαδήλωση με σκοπό τον εορτασμό της Παγκόσμιας ημέρας αυτής σε συνεργασία με την Σοσιαλιστική Ένωση Νεολαίας η οποία στη συνέχεια πυροδότησε σειρά απεργιών και διαμαρτυριών που κατέληξαν τελικά στην αρχή του τέλους του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Τσεχοσλοβακία.

polytexnio-55

Προς τιμήν αυτής της ημέρας, κάθε χρόνο σε διάφορα μέρη σε όλο τον κόσμο μαθητές και φοιτητές αγωνίζονται για το δικαίωμα στη παιδεία που είναι δωρεάν και ελεύθερη από λογοκρισία. Είναι εύγλωττο, ωστόσο, ότι τόσα χρόνια μετά, υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη και δεν ξέρω πόσα έχουν αλλάξει στη πραγματικότητα, όταν, ενώ έχεις υποτίθεται δωρεάν παιδεία, παρόλα αυτά, τα περισσότερα σχολεία έχουν έλλειψη δασκάλων, καθηγητών, υποδομών και για να μπορέσει κανείς να έχει ένα ικανοποιητικό επίπεδο στο σχολείο, πρέπει να πηγαίνει φροντιστήριο από το γυμνάσιο. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι πλήρως ελεύθερη η παιδεία από λογοκρισία, όταν υπάρχουν ακόμη θέματα ταμπού στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο, που μόνο πρόβλημα δημιουργείται για αυτόν που θα ασχοληθεί με αυτά, είτε καθηγητής είτε μαθητής/φοιτητής.

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει αυτή η μέρα, βαράει συναγερμός στα Πανεπιστήμια και στην αστυνομία και ΜΑΤ για το πώς θα αποφύγουν τα επεισόδια στην Αθήνα και τις όποιες «φασαρίες» γενικότερα και νομίζω ότι είναι ίσως όλο και περισσότερο λάθος ή αποτυχημένες οι προσπάθειές τους, αφού το μόνο που πετυχαίνουν είναι να βάλουν λάδι στη φωτιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόφαση των Πρυτανικών Αρχών του ΕΚΠΑ να κλείσουν ορισμένα κτήρια για λόγους ασφαλείας, όπως τη Νομική, κίνηση που προκάλεσε αντιδράσεις. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο όλων είναι ο φόβος. Ο φόβος που κρύβεται πίσω από τις σπασμωδικές κινήσεις των πανεπιστημιακών και των ΜΑΤ, οι οποίοι, οι τελευταίοι προέβησαν σε βιαιότατες επιθέσεις προς τους φοιτητές, χωρίς προφανή λόγο, ενώ διαμαρτύρονταν ειρηνικά (πηγή: VICE). Ο φόβος που έκανε διάφορους να οργανώνουν σχέδια δράσης για πρόληψη επεισοδίων στο Πολυτεχνείο και τα Προπύλαια μέρες πριν. Και, η αλήθεια είναι ότι εκεί θα ήθελα να σταθώ. Στο φόβο. Όχι των μαθητών και των φοιτητών, οι οποίοι γίνονται δέκτες δακρυγόνων και ξυλοδαρμών και παρόλα αυτά, δεν πτοούνται, αφού πλέον δεν έχουν και πολλά να χάσουν, αλλά της άλλης πλευράς που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σωπάσει κάθε φωνή διαφωνίας ή αμφιβολίας.

Βασιλική Μελετάκη

Tags: , , , , , , , , , , ,