Το καλοκαίρι που φεύγει

Το πρωινό που ξυπνάς και παρατηρείς ότι το θερμόμετρο του δωματίου σου δείχνει κάτω από τριάντα βαθμούς έχει κάτι το ανακουφιστικό. Κοιτάς απ’ το παράθυρο κι ο ουρανός μοιάζει να μην έχει χάσει τίποτα απ’ το χαρούμενο γαλάζιο του. Στις λαμπερές αντανακλάσεις των ηλιαχτίδων σ’ ό, τι σε περιβάλλει, μαντεύεις τη παρουσία του ήλιου -όπως και κάθε μέρα. Μόνο που σήμερα έχει να μοιραστεί το μονοπώλιο τ’ ουρανού με κάποια ανήσυχα σύννεφα πέρα στον ορίζοντα. Κι αν βλέπεις και τη θάλασσα απ’ το παράθυρο σου, ίσως παρατηρήσεις σήμερα μια ελαφριά αναστάτωση στην επιφάνειά της σαν μια σκιά να σκοτεινιάζει τη καλοκαιρινή της απόχρωση. Και είναι τότε που καταλαβαίνεις. Κάτι έχει αρχίσει ν’ αλλάζει.

barbagianni

Δεν είναι μόνο ο καιρός, είσαι κι εσύ μαζί του. Έχουν περάσει πια κάποιες εβδομάδες από τις ημέρες των διακοπών σου. Η εποχή που κυκλοφορούσες με μαγιό όλη μέρα, που ξεχνιόσουν ώρες ατέλειωτες σε μια ξαπλώστρα, όπου οι μέρες κυλούσαν χωρίς ευθύνες, χωρίς άγχη, που αγνοούσες τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο και ζούσες στο ολοδικό σου σύμπαν του καλοκαιριού, έχουν μετατραπεί πια σε μνήμη, σε παρελθόν! Και σε παραξενεύει αρχικά αυτή η διαπίστωση, γιατί, μόλις τώρα συνειδητοποιείς πως δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος μ’ εκείνον που ήσουν τότε. Ακόμα κι αν δε δείχνεις πολύ αλλαγμένος. Μπορείς να νιώσεις τη διαφορά στο σώμα σου, στη καθημερινότητα σου, στις σκέψεις σου. Ακόμα κι αν είσαι από εκείνους που συνεχίζουν τις διακοπές τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ξέρεις, πως η θάλασσα δεν είναι πια η ίδια.

Ξέρεις πως η Ωραία Κοιμωμένη βγήκε (ή πρέπει να βγει!) απ’ το λήθαργο της. Κι ο κόσμος που αντικρίζουν τα μάτια της μόλις ανοίγουν πνίγεται στα αγριόχορτα, τα αγκάθια και τη σκόνη. Η καθημερινότητα δεν έρχεται συνήθως να σε ξυπνήσει σα ψυχρολουσία. Όχι, σε τυλίγει αργά και ύπουλα, κι όταν ξυπνήσεις μόνος σου αυτή τη μέρα του Σεπτεμβρίου, σ’ αφήνει να νιώσεις ο ίδιος που ήσουν και που βρίσκεσαι. Μα δε μπορείς πλέον παρά να της συμμορφωθείς γιατί σε άλλαζε κάθε μέρα λίγο-λίγο και τώρα είσαι ήδη δικός της. Μα εδώ βρίσκεται το μυστικό ξέρεις. Η καθημερινότητα κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα και δε μπορείς να της ξεφύγεις όπως και να ‘χει. Το θέμα είναι πως αποφασίζεις εσύ να τη δεχτείς.

Άλλες χρονιές μπορεί να σ’ έπιανε μια μελαγχολία τέτοιες μέρες για το καλοκαίρι που φεύγει, τότε που αφηνόσουν να γίνεις κάποιος άλλος, αγνώριστος κι αξιολύπητος. Ή που παραδινόσουν σε μια νωθρότητα και μια παθητικότητα περιμένοντας μοιρολατρικά το χειμώνα. Ή ακόμα μπορεί να προσπαθούσες να συνεχίσεις ανέμελα αγνοώντας τα σημάδια, μέχρι μια μέρα η πραγματικότητα να σε συντρίψει απότομα. Φέτος όμως δε νιώθεις τίποτα από όλα αυτά όταν βλέπεις τη θάλασσα να σκοτεινιάζει.

Σήμερα κοιτάς απ’ το παράθυρο με μάτι σίγουρο και δε λυπάσαι που φεύγει το καλοκαίρι κι ούτε τρομάζεις με τον εαυτό σου. Ξέρεις πως η σοφία του καλοκαιριού κρύβεται στο χρόνο που σταμάτησε για χάρη σου, μέχρι να ξαποστάσεις, για να μπορείς να πιάσεις τώρα τον παλιό του σφυγμό, στη δύναμη που ανακαλύπτεις μέσα σου, αυτές τις μέρες του φθινοπώρου. Τούτη η μέρα δεν είναι το τέλος, είναι η αρχή που σε βρίσκει γεμάτο, έτοιμο. Ακόμη κι αν δε ξέρεις τι θέλεις ή τι θα συμβεί μετά, ξέρεις όμως από πού ήρθες και ξέρεις ότι μπορείς. Γι’ αυτό, άστο να φύγει! Πάρε μια βαθιά ανάσα στο παράθυρο και κράτα στη ψυχή σου τα τελευταία χρώματα του καλοκαιριού για να φωτίζουν τη πορεία σου μέσα απ’ τις κακοτοπιές του χειμώνα.

Σοφία Μπαρμπαγιάννη

Tags: , , , , , ,