Τα αλλοτινά φοιτητικά συμπόσια

Νύχτα Πέμπτης τρεις η ώρα, διασχίζοντας μέσα σε ένα μπλε- θεσσαλονικιώτικο ταξί τον περιφερειακό, με θέα τα φώτα της πόλης να καίνε και να δίνουν έναν άλλο,διαφορετικό τόνο στο μουντό αστικό τοπίο. Η διάγνωση του γιατρού μετά από έξι ώρες αναμονής στα επείγοντα ήταν ξεκάθαρη και ρητή σπάσιμο αριστερού καρπού, ίσον τρεις εβδομάδες σε γύψο. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν έδωσα και πολύ σημασία ούτε στα λεγόμενα του ούτε στον αριθμό των ημερών, σκέφτηκα ότι πέρα από τον πόνο, την εξάντληση και την ταλαιπωρία, τη γλίτωσα φθηνά, όπως λέει σοφά ο λαός μας, κάτι που βέβαια έχω αναιρέσει πολλές φορές μέχρι τώρα, αλλά anyways .

perperidou3

Στην επιστροφή και καθώς γυρνούσαμε σπίτι, πετάω την εξής ατάκα στη φίλη που με συνόδευε : «Έτσι, όπως είμαστε τώρα δεν βγαίνουμε ;» . Τόσο ο ταξιτζής όσο και η Ίφι, με κοιτούν με μάτια γουρλωμένα και όλο έκπληξη με ρωτούν αν είμαι καλά . Όμως, εκείνη τη στιγμή έπειτα από αυτό το γερό σοκ, το μόνο που ήθελα ήταν να ξεφύγω και να χαρώ. Μέσα στην όλη τραγελαφική κατάσταση εκείνης της νύχτας, την οποία είχα πλανάρει να την περάσω διαφορετικά και όχι στα επείγοντα ενός ελληνικού νοσοκομείου. Μου ήρθαν ενστικτώδες και ακαριαία στο μυαλό όλες οι ωραίες και ξεχωριστές στιγμές που πέρασα σε αυτή την πόλη, λειτουργώντας σαν άμυνα –σαν ψυχολογική ασπίδα προστασίας. Και όλο παραδόξως, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι πέρασα ωραία, γιατί δεν είχα προσδοκίες και απαιτήσεις.

Εκεί που αισθάνεσαι πτώμα έπειτα από έξι ή και εννέα ή και περισσότερες ώρες μαθημάτων ή λοιπών ασχολιών, σε παίρνει τηλέφωνο μία φίλη/ένας φίλος και έτσι αυθόρμητα και φυσικά βρίσκεσαι στις μια το βράδυ στη Βαλαωρίτου και πίνεις τσέχικη βαρελίσια μπύρα, σε αυτά τα μικρά, ζεστά και αγαπησιάρικα μέρη, που η έννοια της μαζικοποίησης βρίσκεται ακόμη έξω από την πόρτα. Και αμέσως η διάθεση αλλάζει, γιατί βλέπεις αγαπημένα πρόσωπα, άλλες νέες παρέες δίπλα σου, γελάς, φλερτάρεις, συζητάς και κατά έναν μαγικό τρόπο ξεκουράζεσαι, τα άγχη σε εγκαταλείπουν σιγά-σιγά και ο χρόνος σταματά στο τώρα.

Οι μαγικές βόλτες στην Νέα Παραλία, μετά μουσικής από πλανόδιους καλλιτέχνες και νέα παιδιά, που προσπαθούν να βγάλουν ακόμη και έτσι ένα μεροκάματο. Η χαλάρωση στις αποβάθρες του λιμανιού, που από μια ώρα και μετά βλέπεις εκείνη την τετριμμένη, αλλά συνάμα τόσο μοναδική εικόνα των νεαρών ζευγαριών αγκαλιά ή των μεγάλων παρεών, που πιθανότατα ξέμειναν από χρήματα και με μια μπύρα στο χέρι απολαμβάνουν τα άστρα και τη θέα της πόλης ή που απλά ήθελαν κάτι διαφορετικό για το σημερινό τους βράδυ.

perperidou4

Το κλασσικό σε όλους «Πάμε για καφέ Ικτίνου ή Ζεύξιδος» τα δύο αυτά μικρά στενά στην καρδία της πόλης, που δίνουν μια ατμοσφαιρική αίσθηση, αλλοτινής εποχής. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα που θυμίζουν και λίγο Παρίσι… Η Άνω Πόλη, με τα υπέροχα ουζερί της, που αν βέβαια πιεις λίγο παραπάνω τσίπουρο και είσαι πεζός χάνεσαι μέσα στα σοκάκια της.. Εκείνη η μοναδική και αξεπέραστη θέα της που όμοια της δεν έχω συναντήσει ακόμη στη πόλη.

Τα καφέ,bar, κρασάδικα γύρω από την Ροτόντα, εκεί που η καλή παρέα είναι ο ορισμός της διασκέδασης, αδιαφορώντας αν το κρασί που πίνεις είναι χύμα, λευκό, ανώνυμο ή επώνυμο. Απολαμβάνοντας απλά τις ατελείωτες συζητήσεις μέχρι πρωίας με ζεστά, αγαπημένα πρόσωπα που σου γεμίζουν τη ψυχή …

Ή εκείνες οι βραδιές που όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε περάσει στα μικρά, φοιτητικά δωμάτια-σπίτια φίλων: στις φοιτητικές εστίες στη Τριανδρία, στην Αγίου Δημητρίου, στην Ιασονίδου, στη Χαριλάου, που τα δωμάτια και οι χώροι είναι μικροί, αλλά οι καρδίες των ανθρώπων μεγάλες και ζεστές , δίνοντας σου την αίσθηση ότι είσαι πάντα σπίτι ακόμη και αν δεν έχει χώρο να απλώσεις τα πόδια σου έστω και λίγο…

Σε μια εποχή που επικρατεί η άποψη «τα πολλά φέρνουν την ευτυχία» και κυρίως τα πολλά υλικά πράγματα, θα σημειώσω και θα αναρωτηθώ, μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε ότι «τα λίγα και καλά φέρνουν την ουσιαστική ευτυχία και ολοκλήρωση» ; Αυτές οι στιγμές, που όταν είσαι τραυματισμένη/ος ή λυπημένη/ος σου ,τις σκέφτεσαι, σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις και ξάφνου ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται αυθόρμητα στο πρόσωπο σου ; Η ζωή είναι όλα αυτά που χάνουμε, ενόσω κάνουμε σχέδια είχα διαβάσει κάποτε σε έναν τοίχο, επιστρέφοντας από ένα “φοιτητικό συμπόσιο” νωρίς το ξημέρωμα…

Ειρήνη Περπερίδου

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,