Συνέντευξη: ΜΠΛΕ

Οι Μπλε αποτελούν ένα από τα πιο αγαπητά ελληνικά συγκροτήματα. Με μία αξιοζήλευτα διαχρονική δισκογραφία και μία τραγουδίστρια – χαμαιλέοντα, δηλώνουν γι άλλη μια φορά μουσικά παρόντες.

Mple 2013 (1)

-Ας ξεκινήσουμε με την ολοκαίνουργια κυκλοφορία σας, το digital single “Please Baby”, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο. Μιλήστε μας γι αυτό.

Είναι ένα “ελαφρύ”, απαισιόδοξο κοίταγμα πάνω στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Πλήρης ασυνεννοησία! Και όταν δεν μπορούν να επικοινωνήσουν δύο άνθρωποι, μην περιμένουμε να συνεννοηθεί ολόκληρη η κοινωνία για όλα αυτά που ζούμε εδώ και τρία χρόνια. Η κακώς εννοούμενη ατομικότητα έχει μουλιάσει τη ψυχή μας κι ο καθένας τραβάει τον ανύπαρκτο δρόμο του που τον οδηγεί σ’ ένα βέβαιο γκρεμό. Το “Please Baby” είναι το εκνευρισμένο παράπονο ενός ηλιθίου που δεν τον καταλαβαίνει η γυναίκα του απαλάσσοντας τον εαυτό του από κάθε είδους ευθύνη.

https://www.youtube.com/watch?v=84Wvw3sWdd4

-Από το 2010 κυκλοφορείτε μόνο digital singles. Nα περιμένουμε κάποια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά ή πλέον έχετε ξεφύγει από τη λογική του album;

Είμαστε σε φάση που σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά το album. Έχουμε ξεκινήσει την ηχογράφηση αρκετών τραγουδιών στο στούντιο. Θα δούμε σε τι σημείο θα φτάσουμε και πώς θα έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα γύρω μας όταν τελειώσουμε με τις ηχογραφήσεις και μετά θα αποφασίσουμε.

-Τι σας οδήγησε στο να διαθέτετε μέσω του site σας τα νέα σας κομμάτια για free download; Η απογοήτευσή σας από τη σύγχρονη ελληνική δισκογραφική πραγματικότητα ή η ιδέα της ελεύθερης πρόσβασης στη μουσική;

Ζούμε πραγματικά σε πολύ ενδιαφέροντες καιρούς. Ούτε ο Ηράκλειτος δεν θα μπορούσε να συλλάβει τέτοια ιλιγγιώδη κίνηση των πραγμάτων! Αδυνατούμε να θάψουμε τα ιστορικά πτώματα γιατί δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε τον θάνατό τους. Ακόμα και τώρα “πιάνουμε” τον σφιγμό του βινυλίου για να δούμε αν ζει. Τρέχουμε με τη γλώσσα έξω προσπαθώντας να ακολουθήσουμε αυτή την εκπληκτική τεχνολογία που μας παρέχεται αδυνατώντας ακόμα να συλλάβουμε το μεγαλείο της. Πολλοί νεκρόφιλοι αναπολούν τις παλιές καλές μέρες. Δεν θέλουμε να είμαστε απο αυτούς. Η μουσική είναι η τέχνη του χρόνου και πάντα θα υπάρχει ανεξάρτητα από τον φορέα της.

-Είναι πολλοί αυτοί που σας χαρακτηρίζουν πρωτοπόρους της ελληνικής pop/rock σκηνής. Τον αποδέχεστε αυτόν τον χαρακτηρισμό;

 Όλοι είμαστε επιρρεπείς σε κολακευτικές ταμπέλες. Από σεμνότητα όμως πρέπει να σας απαντήσουμε…όχι!

-Ενώ ασχολείστε με ένα είδος που σπάνια βγάζει διαχρονικά τραγούδια, εσείς έχετε στη φαρέτρα σας όχι ένα και δύο αλλά πολλά κομμάτια που έχουν αντέξει στο πέρασμα του χρόνου. Πώς το ερμηνεύετε αυτο;

Είναι αλήθεια πως κάποια τραγούδια είναι λες και έχουν ενσωματωμένο κάποιο ξεσκονόπανο που αυτομάτως ξεσκονίζει τη σκόνη του χρόνου. Είναι κάτι μαγικό που είναι αδύνατον να το προβλέψεις. Πάντως η διαχρονικότητα ενός τραγουδιού αποτελεί για μας το μεγαλύτερο δώρο.

-Αν έπρεπε να δηλώσετε τη μουσική σας ταυτότητα με ένα μόνο τραγούδι από την μέχρι τώρα δισκογραφία σας, ποιό θα επιλέγατε;

Το “Πιάνω φωτιά”. Γράφτηκε πριν περίπου δέκα χρόνια και ίσως μεγαλόσχημα θα το λέγαμε προφητικό! Ένα σκοτεινό, αυτοκτονικό, χορευτικό τραγούδι που περιγράφει την γενιά μας και την κατάληξη της. Το γοητευτικό του τραγουδιού, κατά την γνώμη μας, είναι η αντίθεση μουσικής και στίχου. Είναι καταπληκτικό να οδεύεις προς τον θάνατο χορεύοντας!

https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=PofooJBS3_g

-Πότε νιώσατε μεγαλύτερη πίεση ως group, σε περιόδους επιτυχιών ή δυσκολιών;

Η επιτυχία μπορεί να είναι η καλύτερη εκδίκηση, κρύβει όμως πολλά απάνθρωπα συναισθήματα. Ξαφνικά, σε φουσκώνει σαν σαμπρέλα και νομίζεις ότι μπορείς να τρέξεις μόνος σου. Το εμείς γίνεται εγώ και ο διάβολος τρίβει τα χέρια του. Αντιθέτως, η δυσκολία φέρει μέσα της χαρακτηριστικά, πολύ πιο ανθρώπινα, πιo κοινωνικά. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως όλη η τέχνη κολυμπάει μέσα σε ωκεανούς λύπης με τεράστια δυσκολία. Η χαρά και η επιτυχία δεν έχουν καμμία θέση στην καλλιτεχνική δημιουργία.

-Έχοντας συμπληρώσει σχεδόν 20 χρόνια στα ελληνικά μουσικά πράγματα, τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που ξεκινάει τώρα την προσπάθειά του σ’αυτό το χώρο;

Θέλει γερό στομάχι και ο δρόμος είναι μοναχικός. Απλώς, υπάρχουν πολλά σταυροδρόμια που τον αποζημιώνουν γνωρίζοντας υπέροχους ανθρώπους.

-Ένα στοιχείο που σας χαρακτηρίζει από την αρχή της καριέρας σας είναι τα πολύ ιδιαίτερα video-clip. Τι επιδιώκετε μέσα από αυτά; Απλώς να οπτικοποιήσετε καλαίσθητα το εκάστοτε τραγούδι σας ή και να περάσετε κάποια μηνύματα;

Το video-clip είναι μιά πολύ επικίνδυνη υπόθεση γιατί η εικόνα χαλιναγωγεί την φαντασία, του εξ ορισμού άυλου τραγουδιού. Ο ακροατής γίνεται θεατής κι αυτό, κατά την γνώμη μας, περιορίζει την δύναμη της μουσικής. Όπως και να έχει, προσπαθούμε πάντα το αισθητικό αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό έτσι ώστε να μην βλάπτεται το τραγούδι. Οι λέξεις των στίχων, ούτως ή άλλως, υπάρχουν οπότε το νόημα ή κάποιες ιδέες είναι λίγο δύσκολο να παραποιηθούν. Εξάλλου, μία λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες!

-Έχετε στο ενεργητικό σας live εμφανίσεις με σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες. Ποιά σας επηρέασε περισσότερο σε μουσικό επίπεδο;

Η συνεργασία με τον Λάκη Παπαδόπουλο και τον Νίκο Ζιώγαλα επειδή βρεθήκαμε πολύ κοντά και μπορέσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον.

-Από πού μπορούμε να ενημερωνόμαστε για επικείμενες κυκλοφορίες  και live σας;

Απο το site μας www.ble .gr και απο το Facebook MPLEofficial.

-Θα ήθελα να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες της Univerity Press.

Να μη νιώθετε ενοχές, να μη φοβάστε ακόμα και τον ίδιο τον Θεό και να πιάνετε δημιουργική φωτιά όταν αντιλαμβάνεστε πως τα γουρουνάκια…έγιναν γουρούνια! Καλή τύχη!

Επιμέλεια : Eλίζα Μπαξεβάνη

Tags: , , , , , , ,