Συνέντευξη Μοnsieur Minimal

Ο πάντα δημιουργικός Χρήστος Τσιτρούδης ή αλλιώς Μοnsieur Minimal μας μιλά για τη μέχρι τώρα πορεία του, τις νέες κυκλοφορίες του αλλά και τα μελλοντικά του σχέδια.

Monsieur Minimal

To μουσικό σου ταξίδι ως Μοnsieur Minimal ξεκίνησε επίσημα το 2007 από το “Coca-Cola Soundwave Festival” όπου εντυπωσίασες κοινό και κριτική επιτροπή. Θα ήθελα να μας περιγράψεις, αν θυμάσαι, τα συναισθήματά σου πριν ανέβεις στη σκηνή αλλά και μόλις ολοκλήρωσες την εμφάνισή σου.

Eίναι πολύ δύσκολο να ξεχάσω εκείνη την ημέρα. Διαγωνιζόντουσαν τρία συγκροτήματα και στο τέλος εμφανιζόντουσαν ως headliners οι Μίκρο, οι οποίοι ήταν από τα hot ονόματα τότε. Εγώ, που έπαιζα τρίτος, έβλεπα τον κόσμο κατά τη διάρκεια του event να μην έχει διάθεση να παρακολουθήσει τα μικρότερα σχήματα. Θυμάμαι ότι είχα τρομερό άγχος μιας και ήταν η πρώτη φορά που εμφανιζόμουν live μόνος. Παλιότερα εμφανιζόμουν μ’ενα συγκρότημα αλλά εκεί ήμουν κιθαρίστας, δεν ήμουν frontman. Κι έρχεται η στιγμή που βγαίνω στη σκηνή. Είχαν μαζευτεί και αρκετοί φίλοι μου για να μ’εμψυχώσουν. Απ’το πρώτο κιόλας κομμάτι άρχισα να βλέπω θετικές αντιδράσεις στο κοινό. Μάλιστα στο τέλος ο κόσμος φώναζε: Κι άλλο, κι άλλο”. Κι επειδή δεν είχα άλλα κομμάτια, μιας και είχα παίξει τα τέσσερα που δικαιούνταν ο κάθε διαγωνιζόμενος, τους έβαλα να ψηφίσουν ποιά κομμάτια ήθελαν να ξανακούσουν. Ήταν πολύ ζεστή η αντίδραση του κοινού και της κριτικής επιτροπής κι εκεί κατάλαβα ότι κάτι παίζει.

To όνομά σου πέραν της σωματικής σου διάπλασης και του γεγονότος ότι προσπαθείς να είσαι απλός και κύριος στη συμπεριφορά σου, αποτυπώνει κυρίως το μουσικό σου στίγμα. Πόσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί η απλότητα σε μουσικό επίπεδο και πόσο σύνθετη είναι η διαδικασία που οδηγεί σε αυτήν;

Απλώς προκύπτει. Μόλις πιάνω την κιθάρα στα χέρια, oι μελωδίες βγαίνουν αβίαστα. Δεν έχω κάτσει, δηλαδή, ποτέ να παλέψω να βγάλω μία μελωδία. ‘Ο,τι κάθομαι και το παλεύω και δε μου βγαίνει, σημαίνει ότι δε μου βγαίνει και το αφήνω. Ενστικτωδώς βγαίνουν όλα. Η απλότητα έχει να κάνει περισσότερο με τον στίχο. Δεν μου αρέσουν οι βαρύγδουπες εκφράσεις, οι δύσκολες λέξεις και οι έννοιες που “και καλά” είναι ψαγμένες. Άλλωστε ο στίχος λειτουργεί συνοδευτικά στη μουσική μου. Ειδικά στα δύο πρώτα album. Στο τρίτο έχω δώσει περισσότερη σημασία. Και στο επόμενο αλλά πάλι χωρίς να μπω στη διαδικασία να πω ότι γράφω ποίηση.

Από το πρώτο σου album, “Lollipop”, μέχρι και το πιο πρόσφατο ΕΡ σου,“Summer Lovers”, δεν έχεις σταματήσει να πειραματίζεσαι, γεγονός που πηγάζει από την ανάγκη σου διαρκώς να εξελίσσεσαι. Δε φοβήθηκες ποτέ το ρίσκο που εμπεριέχει η επιλογή σου να παρουσιάζεσαι με διαφορετικό μουσικό πρόσωπο κάθε φορά; Ή ενδεχομένως αυτό ακριβώς το ρίσκο σε τροφοδοτεί καλλιτεχνικά;

Θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία να γράψω άλλη μία “Πάστα Φλώρα” ή άλλο ένα “Love Story” ή άλλο ένα “Smile” για να πω ότι συνεχίζω στα ίδια μονοπάτια αλλά αυτό προσωπικά εμένα καλλιτεχνικά μ’ευνουχίζει. Και σιχαίνομαι και τους καλλιτέχνες που το κάνουν αυτό. Δεν τους θεωρώ καν καλλιτέχνες. Τους θεωρώ δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά αυτή είναι η αυστηρά προσωπική μου άποψη. Εμένα αυτό μου δίνει τροφή. Η μουσική μου δίνει τροφή. Η έμπνευση ,δηλαδή, για μενα είναι η μουσική. Κάθομαι, ακούω και παρακολουθώ νέα πράγματα αλλά και παλιότερα και αυτά μου γεμίζουν το μυαλό με ιδέες, με νέα ερεθίσματα. Αν κάτι μου αρέσει πολύ, το παντρεύω με κάτι δικό μου που ίσως το είχα χρησιμοποιήσει παλιότερα ή με κάτι που ίσως δεν το είχα χρησιμοποιήσει ποτέ και θέλω να το κάνω τώρα. Ψάχνομαι διαρκώς και σίγουρα δε θέλω να επαναλαμβάνομαι. Βέβαια, αυτό έχει μεγάλο ρίσκο. Σίγουρα το σκέφτομαι μερικές φορές, δεν μπορώ να σου πω ψέμματα ότι δεν μ’απασχολεί αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Το μοναδικό ελληνόφωνο album σου ήταν το “Πάστα Φλώρα” (2010) το οποίο γνώρισε επιτυχία και σε βοήθησε να διευρύνεις το κοινό σου. Θα το ξαναεπιχειρούσες ή νιώθεις ότι ο φάκελος “ελληνόφωνος δίσκοςγια εσένα έχει κλείσει;

Επειδή πηγαίνω σ’εταιρείες και συζητάω και μου ζητάνε όλοι ελληνόφωνο, επειδή όντως το “Πάστα Φλώρα” ήταν το πιο εμπορικό μου album, θα το κάνω όταν έχω κάτι αξιόλογο. Δεν μπορώ να κάτσω να πιέσω τον εαυτό μου να γράψει κάτι. Γιατί τουλάχιστον το να γράψει κανείς καλό ελληνικό στίχο για μενα είναι βουνό, είναι πολύ δύσκολο. Με δυσκολεύει το στιχουργικό κομμάτι. Ενώ το ενορχηστρικό είναι ακριβώς το ίδιο για μενα, δεν αλλάζει κάτι.

Σε δισκογραφικό επίπεδο είσαι πολύ επιλεκτικός στις συνεργασίες σου. Αναμφισβήτητα η σύμπραξή σου με τη Δήμητρα Γαλάνη στο κομμάτι “Μια Ζωή” ήταν μία από τις σημαντικότερες. Θυμάσαι κάποια συμβουλή που να σου έδωσε και να επηρέασε τη μετέπειτα πορεία σου;

Νομίζω ότι αυτό που πήρα ως μάθημα από την κυρία Δήμητρα Γαλάνη ήταν το γεγονός ότι ήταν εντελώς ακομπλεξάριστος άνθρωπος. Προχώρησε στη συνεργασία χωρίς να έχει καμμία απαίτηση. Ήταν πολύ απλή, πολύ θετική, πολύ ανοιχτή. Σίγουρα στο ερμηνευτικό κομμάτι καθοδήγησε αυτή περισσότερο την κατάσταση γιατί εγώ της είχα δώσει μία φόρμα αλλά είχε να κάνει με τη δική της φωνή και τα πατήματά της. Αν και υπηρετώ ένα μουσικό είδος που δε νομίζω να ήταν ποτέ στις επιρροές της, ήταν open κι εντελώς ακομπλεξάριστη.

Πώς νιώθει κάποιος, που ως παιδί παρακολουθούσε επί ώρες αμερικάνικο ΜΤV, όταν μαθαίνει, ότι κομμάτια από το πρώτο του album (“Lollipop”), θα χρησιμοποιηθούν σε εκπομπή του συγκεκριμένου καναλιού;

Αυτό ήταν μεγάλο επίτευγμα. Γενικά η είσοδος ενός κομματιού σε έναν πλανήτη που λέγεται Αμερική και Καναδάς είναι τρομερό επίτευγμα. Ενιωσα πάρα πολύ υπερήφανος. Από εκείνο το σημείο άρχισαν να μεγαλώνουν οι φιλοδοξίες μου. Άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως η μουσική μου μπορεί να σταθεί επάξια και στο εξωτερικό.

https://www.youtube.com/watch?v=Irli0D9ey4c

Στα live σου αρχικά έπαιζες μόνος μ’ένα laptop και μια κιθάρα. Όμως, από τη συναυλία στον προαύλιο χώρο του Μουσείου της Ακρόπολης (Σεπτέμβριος 2011) άρχισες να εμφανίζεσαι με μπάντα επί σκηνής. Πόσο εύκολη ήταν η μετάβαση από την πρώτη φάση στη δεύτερη και πόσο καιρό την προετοίμαζες;

Το προετοίμαζα καιρό. Στην αρχή το έκανα με φίλους, κάτι που ήταν πιο εύκολο. Μετά προχώρησα και το έκανα με καθαρά επαγγελματίες ανθρώπους, όπου στην ουσία ήταν σαν να έχω πέντε laptop δίπλα μου. Αλλά είναι κάτι πολύ δύσκολο γιατί δεν είναι μια μπάντα που είμαστε όπως όταν ήμουν πιτσιρικάς που ήμασταν τρεις φίλοι που ήμασταν αυτοκόλλητοι και είχαμε τα ίδια μυαλά. Τώρα έχεις να κάνεις με πέντε ανθρώπους που ίσως να μην ταιριάζεις μουσικά, απλά αυτοί μπορούν να υποστηρίξουν καλύτερα το live. Xανεις απ’τη μία μερικές φορές την ψυχή και κερδίζεις στην τεχνική εκτέλεση.

Έχεις δηλώσει επανειλημμένως ότι ο Μοby και κυρίως το album του “Play” αποτελούν μία από τις πιο σημαντικές μουσικές σου επιρροές. Το 2011 άνοιξες τη συναυλία του στο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη. Όταν τον γνώρισες από κοντά, πώς ένιωσες και τι ξεχώρισες στη συμπεριφορά του;

Για μενα ο Μοby είναι μουσικό πρότυπο με την έννοια ότι έχει πειραματιστεί πάρα πολύ με τη μουσική του κι έχει κάνει πάρα πολλά διαφορετικά πράγματα. Σίγουρα η κορύφωσή του ήταν το “Play”, το οποίονομίζω ότι ήταν και το πιο εμπορικό του album. To άνοιγμα της συναυλίας του ήταν απίστευτη εμπειρία. Ήταν τέλειο το συναίσθημα. Ακόμα πιο τέλειο ήταν το συναίσθημα μετά τη συναυλία όταν μέσω tweeter ευχαρίστησε το κοινό της Θεσσαλονίκης και μου έδωσε συγχαρητήρια για το live act. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην κατ’ιδίαν συνάντησή μας ήταν ότι ήταν πολύ cool, πολύ ήρεμος, πολύ fit. Μάλιστα μας ζήτησε να του δώσουμε 10 λεπτά για να κάνει τη yoga του και μετά να πάμε στο καμαρίνι του για να του αφήσω τα CD μου. Ήταν πολύ φιλικός, πολύ προσιτός, πολύ ήρεμος, πολύ απλός.

Από το “Lollipop” αγαπημένο σου τραγούδι είναι το “Beautiful” ενώ από το “Πάστα Φλώρα” το “Call Girl”. Από το Μinimal to Maximal με ποιό κομμάτι είσαι συναισθηματικά δεμένος;

Στη Μinimal πλευρά αγαπημένα μου είναι το “Last Song” και το “Βitter”,ενώ από τη δεύτερη πλευρά το “Candy Face”.

Όλα σου τα video-clip είναι υψηλής αισθητικής. Πόσο σημαντική είναι για σενα η οπτικοποίηση των κομματιών σου και πόσο ενεργός είναι ο ρόλος σου σε αυτήν;

Eίμαι control freak. Θέλω να ελέγχω τα πάντα και να έχω άποψη για τα πάντα. Θέλω τα clip μου να είναι της αισθητικής μου. Αυτό που θέλω εγώ να περάσει, αυτό θέλω να βγει προς τα έξω και σαν εικόνα. Αν είχα την οικονομική δυνατότητα, θα έκανα όλα μου τα κομμάτια video-clip. Γι αυτό ακριβώς το clip που επιλέγω να κάνω κάθε φορά, θέλω να είναι όσο πιο άρτιο γίνεται.

Μίλησέ μας για το νέο σου τραγούδι “Μy World Is You” αλλά και για το video-clip που το συνοδεύει.

Το “Μy World is you” είναι προπομπός ενός γενικότερα νέου ήχου, πιο αναλογικού, με περισσότερη δουλειά στο studio, αληθινά drums, μπάσο, στοιχεία που υπήρχαν και στα προηγούμενα κομμάτια αλλά τώρα είναι πολύ περισσότερο δουλεμένα. Λίγο πιο βρετανικός κι αμερικάνικος ήχος, λίγες περισσότερες κιθάρες. Πάμε λίγο προς indie rock διάθεση. Το κομμάτι είναι indie rock αλλά έχει αρκετά pop στοιχεία, είναι αρκετά commercial. Noμίζω ότι για τον περισσότερο κόσμο μπορεί να είναι ένα επόμενο hit, ένα επόμενο “Smile”. Εμένα μ’αρέσει πάρα πολύ. Το mood του τραγουδιού ταιριάζει με το καλοκαίρι, είναι πολύ φρέσκο. Το clip είναι ένα story που είχα εγώ στο μυαλό μου. Το είπα στο φίλο και σκηνοθέτη των τελευταίων μου clip, Δημήτρη Σιλβέστρο κι ενθουσιάστηκε. Έχει πολύ εντυπωσιακές λήψεις, τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο με κάμερα από ψηλά, ένα old school 70’s cabrio αμάξι. Είναι λίγο glammy γιατί έτσι είναι και το κομμάτι.

https://www.youtube.com/watch?v=ve-M8VvxVE0

Μία ακόμη νέα κυκλοφορία που έχουμε από εσένα είναι το “Window In Your Sky” στο οποίο συνεργάζεσαι γι ακόμη μια φορά με τον Spinner. To κομμάτι περιλαμβάνεται στη συλλογή του Χρήστου Αγγελόπουλου, “Local Heroes”. Πες μας λίγα λόγια για τη συγκεκριμένη δουλειά.

Η συνεργασία με τον Spinner έγινε για τις ανάγκες της συλλογής. Όταν μου ζήτησε ο Χρήστος ένα κομμάτι, αρχικά ήθελα να του δώσω το “Summer Lovers” αλλά επειδή είναι πολύ bright και χαρούμενο για το “Local Heroes”, αποφάσισα να δώσω το “Window Ιn Υour Sky”, το οποίοπροϋπήρχε, απλά τελειοποιήθηκε για να μπει στο συγκεκριμένο compilation. Ήταν ευκαιρία να βγει κι αυτό το κομμάτι.

Πέρα από αυτά τα δύο νέα κομμάτια τι να περιμένουμε το προσεχές διάστημα τόσο σε επίπεδο δισκογραφίας όσο και σ’επίπεδο live εμφανίσεων;

Υπάρχει ένα κομμάτι για τα 20 χρόνια απώλειας της Μελίνας Μερκούρη που θα κυκλοφορήσει από την ΕΜΙ. Πρόκειται για ένα tribute με διάφορους καλλιτέχνες όπως οι Σεραφείμ Τσοτσώνης και Κ.Βήτα. Γι αυτό το album έκανα ένα δικό μου οriginal κομμάτι στο οποίο χρησιμοποίησα samples από ομιλίες της Μελίνας και βγήκε, νομίζω, ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Ο ήχος είναι ‘70s, σαν να κλείνεις τα μάτια και πηγαίνεις κατευθείαν στα ’70s κι αυτό γιατί εκεί με πήγε η εντύπωση που μου άφησε η Μελίνα. Επίσης, υπάρχει album το οποίο δουλεύεται χαλαρά, χωρίς καμμία πίεση. Single του δίσκου είναι το “My World is you” και ίσως στο album μπει ως bonus track το “Summer Lovers” γιατί δε μ’αρέσει ν’αφήνω κομμάτια απ’έξω. ΄Ομως, το album δε θα έχει τέτοιο ήχο, θα είναι πιο indie. Σκέφτομαι να το βγάλω μόνος μου με μια εταιρεία που θα δημουργήσω. Μάλλον θα φτιάξω δικό μου label ώστε να δώσω διανομή σε κάποια εταιρεία που μπορεί να πουλήσει το cd ή το βινύλιο που θα τυπώσω μόνος μου και να μπω στη διαδικασία να βρω άλλες εταιρείες ξεχωριστά για τη διανομή στο εξωτερικό.

Σε επίπεδο live υπάρχει τώρα η λεγόμενη καλοκαιρινή περίοδος που σημαίνει ενφανίσεις ανά την Ελλάδα.Θα πάμε Κρήτη, Χαλκιδική, Σέρρες, Βόρεια Ελλάδα αλλά και σε πολλά νησιά.Μπορείτε να ενημερώνεστε από το site μου αλλά και από τη σελίδα μου στο fb.

Θα ήθελα να στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες της University Press.

Να προσπαθήσετε να κάνετε τα όνειρά σας πραγματικότητα. Ν’ασχοληθείτε με αυτό που αγαπάτε. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να κυνηγάς κάτι που σου αρέσει και να επιτύχεις σε αυτό. Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι θα ήταν πιο χαρούμενοι, αν έκαναν επαγγελματικά αυτό που ήθελαν.

Επιμέλεια : Eλίζα Μπαξεβάνη

Tags: , , , , , , , ,