Πρωτοε –τί;

Μέσα Σεπτέμβρη σχεδόν και γω ακόμα κοιμάμαι. Ντάξει πήγα, γράφτηκα. Όχι, δεν ήταν πρώτη μου επιλογή η Θεολογία. ‘Όχι, δεν ξέρω αν θα συνεχίσω. Τι εννοείς πρέπει να πηγαίνω στη σχολή να δω τι παίζει; ΕΚΠΑ είναι, όχι κλαμπ στο Μπουρνάζι. Όλοι με ρωτούσαν, όλοι ήθελαν να μάθουν πώς το σκέφτομαι και η ερώτηση ήταν μία. Τί θα κάνεις;

chatziiliadi

Έδωσα Πανελλαδικές με μεγάλα όνειρα. Πάσχιζα να μπω στη Φιλοσοφική. Και κατέληξα μεν μέσα στο Καποδιστριακό, αλλά στο τμήμα Θεολογίας. Δεν μπορούσα να ‘μαι μια στάση δίπλα; Δεν μπορούσα. Και ξενέρα, και νεύρα και μια άρνηση κατηγορηματική να μπω να μπλεχτώ με τη σχολή. Ήμουν αναποφάσιστη, ήθελα να ξαναδώσω. Ψυχοφθόρο να μπω στην ίδια διαδικασία. Μα δεν ήθελα να παρακολουθήσω μαθήματα με καμία δύναμη.

Κι αφού συζήτησα το θέμα με όλους τους γνωστούς, φίλους, συγγενείς, γείτονες, καθηγητές, περαστικούς, πλανόδιους και δε συμμαζεύεται, όλοι είχαν να μου πουν το ίδιο πράγμα. Πήγαινε. Ψάξου. Δικτυώσου και μάθε. Θα βρεις την άκρη. Καλά, καλά. Θα πάω.

Και πήγα. Πρωί πρωί, υπνοβατούσα μέσα στο μετρό και προσπαθούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά μην χάσω κάνα λεωφορείο. Φτάνω στη σχολή και πάω καρφί στο κυλικείο. Θα τους φάω που θα τους φάω στη μάπα, τουλάχιστον δικαιούμαι έναν καφέ. Με την πρώτη γουλιά αποφάσισα ότι όσο λίγο κι αν αντέχω στις διαλέξεις, θα πίνω τουλάχιστον καλό καφέ. Και σημείωσα νοερά την επόμενη φορά να του τον ζητήσω γλυκό.

Σκάω λοιπόν μύτη στο αμφιθέατρο δέκα λεπτά αργοπορημένη. Γυρνάνε να με κοιτάξουν καμιά πενηνταριά κεφάλια, όλοι ψαρωμένοι πρωτοετείς σαν εμένα. Κάποιοι με παρέες, άλλοι μόνοι τους, ένας δύο πωρωμένοι, πολλοί νυσταγμένοι, μερικοί στην τσίτα. Πέντε έξι που μιλάγανε μεταξύ τους κοιτούσαν γύρω απορημένοι με την ξαφνική ησυχία. Κάγχασα από μέσα μου και βρήκα μια θέση.

Ο καθηγητής μας ενημέρωσε για τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της σχολής, μίλησε για τις προοπτικές μας αφού αποφοιτήσουμε και έκανε μια νύξη στο περιεχόμενο των σπουδών μας, στο οποίο μου έκανε εντύπωση η καθαρά επιστημονική προσέγγιση του αντικειμένου. Όταν τελείωσε ήμουν προβληματισμένη. Μωρέ λες να πάρω και πτυχίο;

Μίλησα με παιδιά μέσα στη σχολή, βρήκα γνωστούς μου, έπιασα παιδιά από μεγαλύτερα έτη και στράγγιξα ό,τι πληροφορία μπορούσα να συγκρατήσω. Μερικά μαθήματα αργότερα συνειδητοποίησα πως μπορούσα να κάνω πολλά περισσότερα απ όσα νόμιζα αρχικά και ακόμα να κάνω κάτι γύρω από το αντικείμενο που μ’ ενδιέφερε εξ αρχής. Και ναι, εννοείται ότι σπάμε πλάκα με τα παιδιά και γνωρίζω καινούριο κόσμο κάθε μέρα.

Ξέρω σίγουρα πως δεν είμαι η μόνη που αποφασίζω να σπουδάσω κάτι που δεν το διάλεξα εξ αρχής, ξέρω όμως πως το να είμαι προκατειλημμένη και μες στη γκρίνια δεν θα με έβγαζε πουθενά. Στην τελική όλοι έχουμε στον ήλιο μοίρα, κι αν νομίζουμε ότι δεν έχουμε είναι το χέρι μας που κάνει σκιά. Λίγη αισιοδοξία χρειαζόμουν μόνο. Και λίγο παραπάνω ζάχαρη σε κείνο τον καφέ.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΑΤΖΗΛΙΑΔΗ

ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Tags: , , , , , , , , , , , ,