15η χρονιά παγκόσμιας ημέρας ποίησης. (Μα, είναι καιροί για ποίηση;)

times are hard

21 Μαρτίου. 12 ώρες φως: Το κέντρο του ήλιου είναι κατακόρυφο προς τον γήινο ισημερινό. Οι ουρανοί διασχίζονται από το νότο προς το βορρά. Η αξονική κλίση της γης στρέφει το βόρειο ημισφαίριο προς τον ήλιο και το φως της ημέρας διαρκεί σχεδόν ακριβώς 12 ώρες. Τα τελευταία χιόνια λιώνουν. Τα λουλούδια ανθίζουν. 12 ώρες σκοτάδι: Οι ακτίνες του ήλιου εξαφανίζονται. Δε πέφτουν πια με γωνία 90 μοιρών κάθετα στον ισημερινό. Το σκοτάδι της νύκτας διαρκεί σχεδόν ακριβώς 12 ώρες. Η σελήνη φωτίζει μόνο ό, τι πρέπει να φανεί. Η φύση ξεκουράζεται. Άνοιξη.

21 Μαρτίου. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου προτείνει τη μέρα αυτή για τον εορτασμό της ποίησης. Με βάση την αρχική ιδέα του ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, απευθυνόμενη στην Εταιρεία Συγγραφέων το φθινόπωρο του 1997, να υιοθετηθεί ένας κάποιος εορτασμός της ποίησης και να οριστεί μια μέρα γι’ αυτόν. Τον Οκτώβριο του 1999, στη γενική διάσκεψη της Unesco στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύσσεται Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Ποίηση.

Μια αρμονία ανάμεσα στη φύση και τη ποίηση. Και οι δύο έχουν δυο ίδιες πλευρές ίσα κατανεμημένες: φωτεινή-σκοτεινή, αισιόδοξη-απαισιόδοξη. Η ποίηση διευρύνοντας τα σημασιολογικά όρια λίγων ευφάνταστων λέξεων επιτυγχάνει μια απόλυτα ισορροπημένη αναπαράσταση της πραγματικότητας, της φύσης. Έννοιες αλληλένδετες, πλήρως εξαρτημένες.

21 Μαρτίου 2014. Η ποίηση, σχεδόν, θαμμένη. Είναι, πλέον, το έργο ενός μικρού, απομονωμένου τμήματος της κοινωνίας: Λίγο διαβάζεται, λίγο γράφεται. Όλο και μικρότερος αριθμός ανθρώπων έρχεται σε επαφή με τη μία, εκ των δύο, βασικότερη κατηγορία του λόγου. Οι μειωμένες πωλήσεις ποιητικών βιβλίων και η απουσία της ποίησης από τα, πάσης φύσεως, ΜΜΕ είναι δύο οφθαλμοφανείς αποδείξεις. Η ζήτηση της μειώνεται συνεχώς. Σ’ έναν λαό που η ποίηση, και πιο γενικά κάθε μορφής λόγος, υπήρξε άφθονα αρωματισμένος και ένα από τα παραδείγματα πολιτισμένης ποίησης ανά τον κόσμο.

Μοιάζει να’ χει αφεθεί στους μηχανισμούς μιας συνεχούς μεταβαλλόμενης και ισοπεδωτικής αγοράς, όπως κάθε είδος τέχνης. Μοιάζει να μη μπορεί να ξεφύγει από τα γρανάζια των μαζικών προτύπων. Μοιάζει να είναι ανήμπορη μπροστά στο μεγαλείο των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης που εκσυγχρονίζουν τη παλιά φύση της, αλλοιώνοντας την, και δεν αφήνουν τη καινούρια να γεννηθεί. Σε μέρες που ο ελληνικός λαός δεν έχει χάσει τη ποιητική του συνείδηση και νέα μοντέλα ποίησης αναδύονται ντροπαλά.

«Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση», πίστευε ο ζωγράφος Ντελακρουά. Δεν υπάρχει λαός χωρίς λόγο. Σε χώρες που η φαντασία και η γλώσσα του λαού μένει ζωντανή και ποικιλόμορφη τότε παραμένει και ο λαός εν δραστήρια ζωή. «Κι ενώ ο άνθρωπος μένει βουβός μεσ’ το μαρτύριο του, το θείο δώρο έχω εγώ να λέω πως υποφέρω», έλεγε ο Γκαίτε δίνοντας φωνή στον εαυτό του αλλά και σ’ εκείνους που φώναζαν μέσω εκείνου. ‘Η πως ευτυχώ, ή οτιδήποτε. Αρκεί να ειπωθεί κάτι. Αρκεί η ικανότητα του λέγειν να σταματήσει να γίνεται αντικείμενο ανθρώπινης υποτίμησης όντας ανθρώπινο προνόμιο.

Έλενα Στρόδα

Tags: , , , , , , , , ,