Ο δρών και το τοπίο

Ένα ζευγάρι πόδια για να πατά κανείς άλλοτε στα σπασμένα και ξεχαρβαλωμένα πλακάκια των πεζοδρομίων και άλλοτε στο ανισόπεδο των ασφαλτοστρωμένων δρόμων και δύο ρουφήχτρες μάτια είναι αυτά που αρκούν για μια βόλτα στο σφύζων από ζωή κέντρο της Αθήνας.

androniki

Αφετηρία η πλατεία Συντάγματος . Το τέρμα έως εκεί που σε βγάζουν τα πόδια σου ή μήπως εκεί που αντέχουν τα μάτια σου. Ένας περίπατος αντιφατικός όπως ακριβώς το τοπίο και οι άνθρωποί του. Σε κάθε βήμα γνωρίζεις και θαυμάζεις την ομορφιά και στο μέτρημα των διασκελισμών σου όσο αυτοί αθροίζονται συνηθίζεις να αντέχεις την ασχήμια. Δεν έχει να κάνει με την ώρα. Στο φως , στο ανελέητο φως της μέρας τίποτα και καμιά ασχήμια δεν κρύβεται. Όλα αποκαλύπτονται κάτω από την φωτεινότητα του και μεγεθύνονται .Και όταν ακόμα το πέπλο της νύχτας καλύπτει τούτη τη πόλη πάλι τίποτα δεν χάνει ούτε λίγη απο την πραγματική του όψη . Η σκιά μένει η ίδια , πάντα η ίδια μένει και τα μάτια των ανθρώπων βλέπεις εξακολουθούν να γυαλίζουν στο σκοτάδι και τα κτίρια όπως περήφανα κατασκευάσματα τους στέκουν εκεί, τώρα πια περασμένες δώδεκα , φωτίζονται πάλι .Δεν έχει σημασία αν γυρίζεις μόνος τους δρόμους, εξάλλου μόνος νιώθεις .

Οι άνθρωποι γύρω σου δεν μοιράζονται πια. Ο βίος τους, ο πόνος τους είναι δικός τους, μοναδικός τους. Δεν δέχονταί ούτε δείχνουν συμπόνια .Βλέμματα σκληρά, βιαστικά, σκυθρωπά υψώνονται μπροστά σε κάθε προσπάθεια σου για ανθρώπινη επικοινωνία. Και έτσι στέκεις και αποφασίζεις να συνεχίσεις .Βρίσκεσαι στη φωτισμένη πλατεία, μπροστά σου η Βουλή , το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη , λίγο πιο κάτω τα χλιδάτα ξενοδοχεία και καφέ, η Βουκουρεστίου , η Αμερικής , δύο βήματα παραπέρα η Ακαδημία Αθηνών, η Κοραή με το φοιτητόκοσμο και τα ψαγμένα σινεμά και τελειώνοντας βρίσκεσαι χαμένος σε ένα τοπίο εγκαταλελειμμένο, τα μαγαζιά και κτίρια εδώ δεν φωτίζονται και οι άνθρωποι , οι δρώντες  φαίνονται ισχνά, είναι σκιές, κορμιά που γεμίζουν και συμπληρώνουν τις γωνίες των δρόμων, διαρκώς σκυμμένα που δεν σε κοιτούν καν και αν ακόμη σε κοιτάξουν τότε εσύ είσαι αυτός που αποστρέφει το βλέμμα .

Βρίσκεσαι στο γκέτο της ζωής .Εδώ που είσαι μόνος η ζωή έχει ξεφτίσει προ πολλού. Μαζί της και ο πόνος .Δεν υπάρχει πόνος. Εδώ ο πόνος γιατρεύεται με παραισθήσεις. Οι σύντροφοί σου , οι διπλανοί σου μετανάστες και ναρκομανείς .Φοβάσαι και απομακρύνεις και φεύγεις και δεν κοιτάς πίσω .Τρέχεις προς το φως. Οι εικόνες ακόμα νωπές και οι σφυγμοί κάνουν τις φλέβες σου να πάλλονται και σου καρφώνουν τα μηνίγγια. Γρήγορα όμως πέρπατάς πάλι κανονικά . Βρίσκεις την αναπνοή σου .Ηρεμείς. Ησυχάζεις. Ξέρεις τι θα ακολουθήσει. Όχι δεν θα ξεχάσεις, θα απωθήσεις .Μια λύση παροδική μέχρι το επόμενο μεγάλο ερέθισμα που θα ξυπνήσει αυτόν τον κρατήρα συναισθημάτων και θα φέρει πάλι το κορμί σου να τρέμει σύγκορμο και τα στήθια σου να σκληραίνουν, να παγώνουν σαν να σου στερούν την αναπνοή.

Δυστυχώς έτσι είναι. Κανένας δεν μπορεί να σε γλιτώσει απο έναν κόσμο καθρέφτη, ωμή ,σκληρή αντανάκλαση της ζωής των ανθρώπων του. Τίποτα δεν διαχωρίζει τον δρώντα απο το τοπίο .Και αν κάποιος σου μιλήσει μόνο για αρχιτεκτονική, για όμορφα και εγκαταλελειμμένα κτίρια, νεοκλασικά ετοιμόρροπα, πράγματα που τα παρατηρείς και μπορείς να τα νιώσεις χωρίς ίχνος περαστικού τότε  αντιλήψου τούτο. Την ομοιότητα σας . Εσύ φωτογραφίζεις ανθρώπους , εκείνος τοπία …

Ανδρονίκη  Παπαγόρα

Tags: , , , , , , , , ,