Οι 50 αποχρώσεις του έρωτα

Σάββατο απόγευμα πίνοντας τσάι και ακούγοντας ερωτικά τραγούδια στο ραδιόφωνο. Το έχει η μέρα άλλωστε, του Αγίου Βαλεντίνου. Σε λίγο θα είναι η ώρα για τη βραδινή έξοδο και πολλές αναμένεται να στοιβαχτούν στις ουρές των κινηματογράφων για να δουν τις «50 αποχρώσεις του γκρι». Ένα έργο που ακόμη και η μετάφραση του τίτλου λάθος μου φαίνεται.

50shades

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, παρά μόνο το πρώτο κεφάλαιο από περιέργεια και βαρέθηκα. Την ταινία θα τη δω, αλλά όχι στο σινεμά. Θα τη δω πάλι από περιέργεια λόγω κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος. Ξέρετε, δεν είναι τυχαία η τεράστια επιτυχία του. Έχει πουλήσει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όσα αντίτυπα πούλησε ο Χάρι Πότερ και άλλα. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει απλώς.

Πρώτα απ’ όλα, γιατί έγινε τέτοια επιτυχία; Έχουν ασχοληθεί πολλοί κριτικοί με το βιβλίο και όλοι έχουν πει τα χειρότερα: πολύ κακό γράψιμο, ελλιπέστατο λεξιλόγιο, το πολύ πολύ να θεωρηθεί πολυσέλιδο άρλεκιν. Προφανώς όμως οι χιλιάδες γυναίκες που το αγόρασαν αμφιβάλλω αν διαβάζουν ποίηση ή ψαγμένους λογοτέχνες από το Παρίσι του ‘60, το βιβλίο απευθύνεται σε άλλη ομάδα στόχο. Μάλιστα, ασχολήθηκαν και κάποιοι κοινωνικοί επιστήμονες με το θέμα. Αν το σκεφτεί κανείς, έχει λογική η επιτυχία των βιβλίων αυτών: δυστυχώς ή ευτυχώς συνέβαλε στην απελευθέρωση των γυναικών στο θέμα του σεξ.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, το σεξ και το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του είναι ταμπού, ειδικά για τις γυναίκες. Αυτό λοιπόν ήταν αφορμή για σεξουαλική απελευθέρωση! Αυτό υποστήριξαν ορισμένοι και θα συμφωνήσω με αυτό. Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε ίσως με το Sex and the City, άλλο έργο που δεν μπόρεσα προσωπικά ποτέ να παρακολουθήσω. Όταν το σεξ θεωρείται ταμπού, όταν οι πατεράδες είναι περήφανοι για την αρρενωπότητα του γιου τους και οι μανάδες συνήθως ντρέπονται να μιλήσουν για τέτοια θέματα ανοιχτά με τις κόρες τους, να η ευκαιρία να ενταχθεί το σεξ στο σαλόνι μας.

50shades2

Άλλωστε, τώρα τελευταία έχει αρχίσει συζήτηση για το αν οι γυναίκες βλέπουν (ή ακόμα και αν «επιτρέπεται να βλέπουν») πορνό ή αν είναι μόνο αντρική υπόθεση. Αντί να δουν λοιπόν, διαβάζουν! Το άρλεκιν δεν διαφέρει πολύ σε περιεχόμενο, απλώς είναι πιο ελαφρύ και είναι κοινωνικά αποδεκτό.

 Η ιστορία του «50 αποχρώσεις του γκρι» είναι όμως κοινωνικά αποδεκτή; Θα έπρεπε να είναι; Έχω καταλήξει ότι πέρα από τη βασική ιστορία που τη βρίσκω ντροπιαστική για μία γυναίκα για την εποχή μας, ακόμη χειρότερη είναι η έκφραση του πάθους τους και πιο συγκεκριμένα, το πώς μία νεαρή κοπέλα παρθένα παραδίδεται με τρέλα σε μία υποτακτική σχέση με έναν άνδρα ο οποίος διαθέτει μέχρι και ειδικό δωμάτιο για σαδομαζοχιστικές πράξεις και φυσικά είναι ο κυρίαρχος στη σχέση η οποία διέπεται από κανόνες που έχει ορίσει αυτός. Αν η ταινία ήταν αυτούσια μεταφορά του βιβλίου, θα ήταν κανονικό πορνό και δεν θα παιζόταν στο σινεμά. Αλυσίδες, σχοινιά, ζώνες, βία, κυριαρχία του αρσενικού: αυτή είναι η έκφραση του πραγματικού έρωτα για τις γυναίκες σήμερα; Όχι, δεν είναι.

Η συγγραφέας του βιβλίου δήλωσε ότι έγραψε αυτό το βιβλίο, όταν ο άνδρας της της έκανε δώρο ένα ανοιχτήρι. Αυτό σημαίνει ότι προφανώς είχε χαθεί κάθε ερωτισμός μεταξύ τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, λογικό (;) ένα άτομο να ψάχνει το χαμένο πάθος θέλοντας να ξαναβάλει λίγο πιπέρι στη ζωή του. Μήπως όμως όλες αυτές οι γυναίκες ψάχνουν σε λάθος μέρος; Όταν είσαι πραγματικά ερωτευμένος, δεν χρειάζεσαι παιχνίδια ρόλων, ούτε ξύλο. Αυτό μάλιστα που περιγράφεται στο βιβλίο είναι σεξουαλική κακοποίηση με τη θέλησή (φαντάζομαι) της κοπέλας. Όταν είσαι ερωτευμένος, το άτομο του πόθου σου σου αρκεί και με το παραπάνω, δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο, παρά μόνο αυτό και έχεις τα πάντα. Όλες αυτές οι κοπέλες λοιπόν που ψάχνουν το τέλειο, σίγουρα δεν είναι ο κύριος Γκρέι. Το τέλειο το κάνεις εσύ και αυτός-η, δεν περιμένει έτοιμο στη γωνία και θέλει προσπάθεια. Γι’ αυτό και είναι τέλειο άλλωστε… 

Βασιλική Μελετάκη

Tags: , , , , , , , , ,