Οι Πανελλαδικές και η τρανσέξουαλ- Δείγματα μίας καταπιεσμένης κοινωνίας

Διαβάζοντας κανείς ειδήσεις, πέρα από ό,τι αφορά Eurogroup, συμφωνίες και θεσμούς, τα υπόλοιπα νέα αφορούν τα λείψανα, το τι κάνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, τις Πανελλήνιες και βία κάθε είδους· από απόπειρες δολοφονίας τρανσέξουαλ γυναικών μέχρι αυτοκτονίες στο μετρό. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πάντα οι ειδήσεις ήταν κυρίως άσχημα νέα. Ωστόσο αυτές τις μέρες θα’ λεγα ότι δεν κυριαρχούν απλώς άσχημες ειδήσεις, αλλά γεγονότα τα οποία μονίμως αποδεικνύουν το πόσο καταπιεσμένη φαίνεται να είναι η ελληνική κοινωνία.

meletaara

Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ ότι οι περισσότεροι από εμάς, φαντάζομαι, καταδικάζουμε την επίθεση με όπλο στην τρανς γυναίκα (πράγμα που σημαίνει ότι κάποιος όχι και τόσο σωας τας φρένας κυκλοφορεί οπλοφορώντας στα μέσα μεταφοράς- όχι και τόσο εφησυχαστικό). Ας σκεφτούμε όμως πώς αντιδρούμε εμείς ο ίδιοι στη θέαση κάποιου ατόμου τρανς: δεν είναι σπάνια η επικριτική αντίδραση ακόμη και μέσα από ένα βλέμμα. Από ένα απλό βλέμμα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι δεν είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα ακόμη. Φυσικά, βελτιωνόμαστε συνεχώς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε οτιδήποτε ξεφεύγει από το καθιερωμένο για μας. Το διαφορετικό, αυτό εκτός των προδιαγραφών που έχουμε ορίσει, μας μπερδεύει: γιατί ένας γεννημένος άνδρας ντύνεται γυναίκα ή το αντίθετο; Το θεωρούμε παρά φύσιν ή το υποτιμούμε χωρίς περαιτέρω ενέργειες.

Ριζωμένα απωθημένα- των γονιών κυρίως- και πολλή πίεση φανερώνονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή και από αυτό το κακό που ονομάζεται πανελλαδικές. Πέρα από τις ίδιες τις εξετάσεις οι οποίες αποτελούν ένα μεγάλο ερώτημα για το αν θα έπρεπε να υπάρχουν υπό αυτή τη μορφή ή όχι, αυτή τη περίοδο οι βιταμίνες, το redbull, ο καφές και κάθε είδους δυναμωτικό δίνουν και παίρνουν συμβάλλοντας στη προσπάθεια των μαθητών να πετύχουν– χωρίς να ξέρουν απαραίτητα το αν και τι θέλουν να πετύχουν ή, ακόμη χειρότερα, χωρίς να θέλουν καν να πετύχουν κάτι κι απλώς να καλύπτουν τα θέλω των γονιών τους. Το αποτέλεσμα αυτού είναι οι κρίσεις πανικού και οι λιποθυμίες ανά την Ελλάδα. Θα μου πείτε, δεν είναι και τόσος μεγάλος αριθμός των παιδιών που έπαθαν κρίση πανικού σε σχέση με τον αριθμό των εξεταζόμενων. Ο αριθμός που ξέρουμε όμως είναι αυτός που έχει γίνει γνωστός. Το άγχος που έχουν πολλά παιδιά αυτή τη στιγμή μόνο αυτά το ξέρουν. Αυτή η φορά μάλιστα είναι αρκετά ιδιαίτερη μιας και τα σημερινά 18χρονα ανήκουν σε μία γενιά με παρόν και μέλλον πιο αβέβαιο από ποτέ από τη μεταπολίτευση και μετά. Την ίδια στιγμή όμως οι γονείς πιέζουν τα παιδιά τους να πετύχουν· να πετύχουν αυτό που μπορεί οι ίδιοι να μην πέτυχαν, αυτό που ονειρεύονται εκείνοι για τα παιδιά τους, να μπουν σε μία σχολή, να πετύχουν κάτι. Το τι δεν έχει και τόση σημασία. Ας περάσει το παιδί τους Νομική για παράδειγμα- σε οποιοδήποτε τμήμα της, αρκεί να είναι στο κτήριο της Νομικής, ας γίνει γιατρός –κι ας μένουν απλήρωτοι όσοι δουλεύουν στα δημόσια νοσοκομεία.

Το πόση καταπίεση κρύβεται στην ελληνική κοινωνία μπορεί να φανεί αρκετά εύκολα, απλώς και μόνο παρατηρώντας τα σκυθρωπά πρόσωπα των ανθρώπων στο δρόμο. Η κοινωνία άλλωστε είναι οι άνθρωποι. Όταν δεν είναι καλά οι άνθρωποι, δεν είναι καλά ούτε η κοινωνία. Καθρεπτίζεται η διάθεση του καθενός στη συμπεριφορά και τις πράξεις του, έτσι συμβαίνει και στη κοινωνία. Γι’ αυτό και αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, πρέπει ίσως να αλλάξουμε κι εμείς, μιας και μόνο του δεν αλλάζει. Αν θέλουμε να μας αποδέχονται για αυτό που είμαστε, πρέπει κι εμείς να αποδεχόμαστε τον άλλον για αυτό που είναι ή γι’ αυτό που νιώθει. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι διαφορετικά από εμάς, τότε μην προσπαθούμε έστω και άθελά μας να τα κάνουμε ίδια με μας.  

Tags: , , , , , , ,