Μια Κυριακή δεν είναι ποτέ αρκετή!

Μια γυναίκα – είδωλο, που την έχουμε συνδέσει με την Κυριακή. Και όχι μόνο. Αλλά και με την Ελλάδα ολόκληρη. Σήμερα τιμούμε την 95η επέτειο από την γέννηση της, και ακόμα και σήμερα είναι ξακουστή σε ολόκληρο το πλανήτη. Μια γυναίκα που δεν τίμησε μονάχα το λόγο και την παρουσία της, αλλά και μια ολόκληρη χώρα με τη πυγμή, την πίστη, το θάρρος, τον ενθουσιασμό, την επιμονή της. Μια εμβληματική προσωπικότητα που χάραξε τη δική της πορεία.

melina2

Μελίνα Μερκούρη. Η μία και μοναδική!

Έμεινε πιστή στις απόψεις και τα πιστεύω της καθ’ όλη τη διάρκεια τη ζωής της. Γεγονός αδιαμφισβήτητο και ομολογουμένως αξιέπαινο. Ασχολήθηκε με το θέατρο, τον κινηματογράφο, το τραγούδι και την πολιτική με την ίδια επιτυχία. Έχοντας αστείρευτο ταλέντο (και πείσμα) σε όλους τους τομείς ενασχόλησης της, κατάφερε να τοποθετηθεί επάξια στην λίστα με τις γυναίκες της ιστορίας. Διέθετε παγκόσμια ακτινοβολία σαν καλλιτέχνιδα αλλά και σαν άνθρωπος.

Η Μελίνα Μερκούρη καταγόταν από μεγάλη οικογένεια πολιτικών και διετέλεσε και Υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδας για αρκετό διάστημα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που επανέφερε στην τότε επικαιρότητα το ζήτημα των Μαρμάρων του Παρθενώνα και την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Ως Υπουργός Πολιτισμού, της δόθηκε το έναυσμα θα λέγαμε, για να ξεκινήσει μια εκστρατεία για την επιστροφή των μαρμάρων από το Βρετανικό Μουσείο.

melina1

Η καριέρα και η ζωή της συνδέθηκαν άρρηκτα με τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, Ζυλ Ντασέν. Η γνωριμία τους έλαβε χώρα στις Κάννες το 1955. Η Μελίνα ήταν υποψήφια για το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου («Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη) και ο Ντασέν για το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας («Ριφιφί»). Ο Ντασέν δεν κέρδισε μονάχα το βραβείο αλλά και την καρδιά της δικιάς μας Μελίνας. Αυτή η σχέση έδεσε από την πρώτη κιόλας στιγμή, η γοητεία της Μελίνας Μερκούρη και η δημιουργικότητα του Ζυλ πυροδότησε έναν μεγάλο έρωτα. Οι δυο τους ερωτεύτηκαν, έζησαν μαζί, δημιούργησαν, αντιστάθηκαν, αλληλοσυμπληρώθηκαν. Το μόνο που τους χώρισε ήταν ο θάνατος.

Η ταινία «Ποτέ την Κυριακή» την έκανε γνωστή σε ολόκληρη την υφήλιο. Αγαπήθηκε από όλους, προτάθηκε για Όσκαρ, κέρδισε το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου στο φεστιβάλ των Καννών. Και αυτά ήταν μονάχα η αρχή για αυτή τη γυναίκα.

Μια γυναίκα που όταν ερωτήθηκε τι φοβάται περισσότερο στη ζωή, απάντησε με θάρρος «Νόμιζα ότι φοβόμουν την αρρώστια, δεν είναι αυτό, φοβάμαι να μην με αγαπάνε πια.». Και για να λέμε και την αλήθεια, αγαπήθηκε βαθιά και αληθινά από όλους, γνωστούς και άγνωστους. Οπότε θα λέγαμε ότι δεν είχε τίποτα να φοβάται, καθώς ο στόχος της είχε επιτευχθεί. Η αγάπη υπήρχε στη ζωή της, αλλά υπάρχει και θα υπάρχει και μετά θάνατον.

Κατά την διάρκεια της δεύτερης θητείας της ως Υπουργός Πολιτισμού πάλεψε για την εισαγωγή του πολιτισμού και της θεατρικής αγωγής στα σχολεία. Δεν τα κατάφερε όπως ήθελε όμως. Η πολύχρονη και σκληρή της μάχη με τον καρκίνο, την κατέβαλε και στις 6 Μαρτίου 1994 άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Memorial της Νέας Υόρκης.

Και κάπως έτσι ένα άστρο έσβησε, χάθηκε, αλλά ποτέ κανείς δεν την ξέχασε. Και όχι γιατί απλά ήταν η γνωστή Μελίνα Μερκούρη, αλλά γιατί για τον καθένα ξεχωριστά ήταν η δική του Μελίνα, ένα κομμάτι δικό του που έκανε όσα αυτός δεν τόλμησε ποτέ να κάνει. Και την ευχαριστούμε για αυτό. Θα την θυμόμαστε αιωνίως!

Αν δεν έχετε δει, πρέπει να δείτε:

  • Στέλλα

  • Ποτέ την Κυριακή (Never on Sunday)

  • Celui qui doit mourir

  • Phaedra

Φωτεινή Ανδριάνα Σταμογιώργου, University Press

Tags: , , , , , , , , ,