”Με θέα τη Βουλή…”

Πανεπιστημίου, στο ύψος του Συντάγματος μετά το κοσμηματοπωλείο, το θέατρο και την τράπεζα είναι το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια. Σε όλο αυτό το μήκος του δρόμου κάτω στο πεζοδρόμιο κοιμούνται διάφοροι άστεγοι, άλλοι μετανάστες, άλλοι τοξικοεξαρτημένοι, άλλοι απλά φτωχοί.

Το σημείο είναι, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, της χώρας ολόκληρης, μέσα στο πεδίο λήψης αποφάσεων και αντιδράσεων, Βουλή – Υπ. Οικονομικών – πλατεία Συντάγματος.

tasio

Δεκέμβρης και το βράδυ πολύ ψύχρα στην Αθήνα, όμως απ’ έξω από τη Μεγάλη Βρετάνια, Παρασκευή βράδυ, έχει εκδήλωση και τα μεγάλα αμάξια πιάνουν από την Βουκουρεστίου μέχρι κάτω την Βασ. Γεωργίου στην Σταδίου.  Μα καλά πώς ανέχονται ευκατάστατοι άνθρωποι και άνετοι γενικά να έχουν αυτούς τους ”άθλιους” παραδίπλα, μα καλά δεν νιώθουν μια κάποια δυσαρέσκεια μπρος στο θέαμα;

Η απάντηση, επειδή είναι θέμα αισθητικής δυστυχώς για κάποιους, είναι πως μάλλον δεν τους βλέπουν. Δηλαδή είναι ναι μεν μπροστά τους τυπικά, αλλά ουσιαστικά είναι σαν να μην γίνονται ορατοί. Έχει σε τέτοιο σημείο φτάσει η αλλοτρίωση που τους βλέπουν μόνον σε κάποια video σε κάποια φιλανθρωπική εκδήλωση. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα λυθεί το θέμα των αστέγων και γενικότερα των απόλυτα φτωχών στη χώρα μας, γιατί και ως κοινωνία μάλλον δεν βλέπουμε συνολικά τους αστέγους και τους φτωχούς με πιστοποίηση, όσους δηλαδή σκιαγραφούν τις εσωτερικές ζώνες εξαθλίωσης, σε παρόμοιο σκηνικό με χώρες της υποσαχάριας Αφρικής.

Είναι εύκολο να ειπωθεί πως το σκηνικό στο Σύνταγμα, είναι απόδειξη ότι κοινωνικό κράτος δικαίου δεν υπάρχει για όλους και πως αντικατοπτρίζει αυτό το θέμα, την γενικότερη διαδικασία αναπαραγωγής μιας φτώχειας που οδηγεί στην κοινωνία των 2/3. Το δύσκολο είναι πώς και αν τελικά μπορεί να υπάρξει αλλαγή ή πλέον γίναμε και εμείς χώρα της Δυτικής Ευρώπης με το στάνταρ ποσοστό εξαθλιωμένων.

Πεποίθησή μου είναι πως το πρόβλημα σε γενικές γραμμές λύνεται άμεσα με μεθοδικές κινήσεις όπως η ουσιαστική καταγραφή των ποιοτικών στοιχείων αυτών των ανθρώπων και ύστερα η χρησιμοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων με παράλληλη αξιοποίηση εγκαταλειμμένων κτιρίων του δημοσίου, αλλά και 100δων δωρεών ή κτιρίων που περνούν στην κατοχή του Δημοσίου από θανόντες άνευ κληρονόμων.

Άρα θα πει κανείς, αν είναι τόσο απλό γιατί δεν γίνεται. Γιατί πολύ απλά το πιο απλό είναι και το πιο δύσκολο, και για το πιο αυτονόητο είναι ανάγκη να υπάρξει μεθοδική βούληση και από την κοινωνία και από το κράτος.

Εκτός και αν επίσης, εντελώς απλά  το φαινόμενο της αλλοτρίωσης που έχει αναλυθεί έντονα από μεγάλους διανοητές, μαζί με την ελληνική εκδοχή του ”κοίτα την πάρτη σου”, έχει γίνει μπετόν.

Αν δηλαδή ακόμα κι αυτός που γράφει αυτό το κείμενο δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό και δραστικό από το να γράψει ένα τέτοιο κείμενο, ή να μαζέψει τρόφιμα για κάποιους ή να συμμετέχει σε διανομή προϊόντων χωρίς μεσάζοντες.

Γιατί για να λέγεται η αλήθεια, καμία φιλανθρωπική κίνηση δεν μπορεί να αντικαταστήσει, την θεσμική και οργανωμένη κανονιστική επίλυση του θέματος που θα έχει σαφέστατα ουμανιστικά χαρακτηριστικά και όχι ιδέες σύγχρονων αποθηκών ανθρώπων που κάποιοι προάγουν ως λύση.

Το αν θα υπάρχουν άστεγοι, είναι θέμα του αν θέλουμε να έχουν όλοι δικαίωμα σε βασικά θέματα ανθρώπινης διαβίωσης, και παραφράζοντας τον Αβραάμ Λίνκολν, μέχρι να μην υπάρχει ούτε ένας άστεγος, είμαστε όλοι άστεγοι.

Τασιόπουλος Σταύρος,

Δημοτικός Σύμβουλος Αιγάλεω

Tags: , , , , , , , , ,