Καλοκαίρι με τους γονείς?!

Έχω μια και μοναδική ερώτηση, ποιος φοιτητής πάει διακοπές πια με τους γονείς του; Νομίζω πώς σχεδόν όλοι θα μου απαντήσουν με περιφρονητικό και υποτιμητικό ύφος: « Κανείς..;!». Αν είναι δυνατόν πώς τόλμησα να σκεφτώ κάτι τέτοιο! Αν και κάτι μου λέει πώς κάποιοι από εμάς ίσως να σκεφτόμαστε αυτές τις μέρες με περίεργη νοσταλγία και γέλιο.

aiesecccc

Θυμάμαι εκείνες τις γλυκές μέρες του καλοκαιριού πριν τις διακοπές που όλοι στην οικογένεια ήμασταν σε μια αναστάτωση μέσα στο σπίτι για το που θα πάμε και τι θα κάνουμε. Ο μπαμπάς να παραπονιέται ότι ήρθε η ώρα τα παιδιά να γνωρίσουν την φύση και να θέλει να πάμε όλοι μαζί για κάμπινγκ στο βουνό ενώ η μαμά σκεπτόμενη όλη την ταλαιπωρία να ζητάει με πείσμα διακοπές δίπλα στην θάλασσα παρέα με όλα τα κομφόρ που έχει να προσφέρει ένα δωμάτιο. Φυσικά αυτό που περνούσε θα ήταν η γνώμη της μαμάς! Αλλά ο άνδρας του σπιτιού δεν θα έκανε έτσι απλά πίσω, θα έπαιρνε μαζί του όλο τον εξοπλισμό για να πάμε για περπάτημα στο κοντινότερο λόφο, ή για ψάρεμα είτε με πετονιά είτε με το ψαροντούφεκο. Και η ιστορία συνεχίζεται, στην παραλία εκεί όπου όλοι μας για πολλά χρόνια φωνάζαμε σε κάθε ανακάλυψη και επιτυχία μας «Μαμά κοίτα» ξανά και ξανά! Εκεί που παίρναμε όλα τα κουβαδάκια μας και τα φουσκωτά για να καταλήξουμε να μην παίξουμε με αυτά και μετά να μη θέλουμε ούτε και να τα κουβαλήσουμε. Βέβαια, μην ξεχνάμε και την απίστευτη ελληνίδα μάνα, που φώναζε με νεύρο και αγάπη σε κάθε ευκαιρία το όνομα του παιδιού της «Γιαννάκηηηηη, πρόσεχε εκεί που πάς», «Κωστάκηηη, γύρνα πίσω, είσαι πολύ βαθιά», «Μαράκιιι, θα πέσεις από εκείνα τα βράχια», «Εύηηη, μην κυνηγάς τον αδελφό σου με το φτυάρι». Τέλος, κάτι που δεν θα μπορούσα να παραλείψω θα ήταν τα υπέροχα εκείνα οικογενειακά βράδια. Όλες εκείνες οι φορές που όλοι μαζί κάθονταν στο μπαλκόνι του δωματίου και η μαμά έφτιαχνε κοτσιδάκια στα κοριτσάκια της ενώ ο πατέρας προσπαθούσε να κάνει το πλάνο της επόμενης μέρας, παρόλο που γνώριζε πώς τίποτε από αυτά δεν θα γινόταν, την ώρα που γέλια και αστεία διαδέχονταν το ένα το άλλο για την μέρα που πέρασαν όλοι μαζί και ό,τι θα ακολουθήσει.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτά! Τόσες πολλές ιστορίες και αστεία περιστατικά θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και ο κάθε ένας από εμάς να γράψει την δική του ιστορία, βέβαια, όλα θα είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά την αγάπη της οικογενείας και το γέλιο.

Είναι αλήθεια πώς τώρα πια μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε (ή τουλάχιστον έτσι λέμε) αλλά πάντα και πάνω από όλα θα είμαστε κομμάτι της οικογένειάς μας. Όσο μακριά και να πάμε για διακοπές, όσο ανεξάρτητοι και αν θέλουμε να είμαστε μην ξεχνάτε τώρα όλα εκείνα τα παιδικά μας χρόνια και όλες εκείνες τις συμβουλές που μας έδιναν, πάντα και σίγουρα παντού θα μας είναι χρήσιμα και απαραίτητα. Οπότε το καλοκαίρι μην ξεχνάτε την famillia σας, αυτή είναι που ανησυχεί περισσότερο για εσάς!

«Η απόφαση να κάνεις παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα.» (Elizabeth Stone, Αμερικανίδα συγγραφέας).

 Εύη Μπούτζα.
Τμήμα Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,