Κάποιοι το προτιμούν κρύο…

Αυτό που μετρά στη ζωή είναι να έχουμε τη δύναμη  να μην μετανιώνουμε, να ζούμε τις επιλογές μας , να πορευόμαστε με τα λάθη και τα πάθη μας και να αναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας.

perperidou2

Τυλιγμένη καλά μέσα στα χειμωνιάτικα μου ρούχα και  κασκόλ και αφού πρωτύτερα έχω αποχαιρετήσει τα παιδία του Φεστιβάλ(Κινηματογράφου), πήρα το δρόμο της εξόδου. Πάντοτε όταν πέφτει η αυλαία του τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά και περίεργα, θλίψη, μελαγχολία, συγκίνηση, χαρά ,ανακούφιση, κόπωση, πλήρωση  και οι αποχρώσεις από τη συναισθηματική παλέτα ποικίλουν .

Παρά το αυξημένο κρύο εκείνης της νύχτας και το γεγονός ότι ήταν Κυριακή, το κέντρο έσφυζε από ζωή , το Φεστιβάλ πάντα είχε και έχει τη δύναμη να ζωντανεύει, να χρωματίζει και να ομορφαίνει τη πόλη, δίνοντας της έναν άλλο χαρακτήρα, που θυμίζει σκηνικό από ταινία του Αγγελόπουλου και να φέρνει στο προσκήνιο τις μποέμ- καλλιτεχνικές  υπάρξεις  συγκεντρωμένες στις κινηματογραφικές αίθουσες, περιμένοντας  να παρακολουθήσουν κάποια ανεξάρτητη παραγωγή ενός άγνωστου ίσως εμπορικά σκηνοθέτη είτε παίζοντας βιολί, τραγουδώντας, πουλώντας κοσμήματα στα σκαλάκια  ή στους εξωτερικούς διαδρόμους του όμορφου κινηματόγραφου Ολύμπιον, αγωνιζόμενοι να βγάλουν ένα μεροκάματο αψηφώντας το κρύο, τα πικρόχολα σχόλια των περαστικών και τις υπεροπτικές ματιές τους με μόνο σύμμαχο την αγάπη για την τέχνη τους και την  επιτακτική ανάγκη για επιβίωση.

Στις δέκα μέρες που βρισκόμουν στο Ολύμπιον κατάφερα να γνωρίσω πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους, τους χαιρετούσα ερχόμενη στον κινηματογράφο, τους καληνύχτιζα φεύγοντας, τους παρατηρούσα να χαμογελούν κάθε φορά που διερχόμενοι πολίτες τους έδιναν κάποια μορφή σημασίας, είτε ακούγοντας τους να τραγουδούν είτε βλέποντας τη δουλεία τους, τους έβλεπα να κρυώνουν αλλά να μένουν, επιμένουν, να μάχονται. Οι πλανόδιοι αυτοί καλλιτέχνες, μικροπωλητές που σε πείσμα των καιρών και των κανόνων ζουν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο αποτελούν τη «λέσχη των τελευταίων ρομαντικών». Η Χ είναι ένα μέλος αυτής της λέσχης, πουλά  τα κοσμήματα της σε ένα ξύλινο πάγκο  στον εξωτερικό διάδρομο του κινηματογράφου, είναι μια αξιαγάπητη ,ευγενική  κυρία που το βλέμμα της προδίδει θλίψη και το χαμόγελο της ελπίδα.

perperidou

Όταν βρισκόμουν στο δίλλημα ποιο από τα δύο ζευγάρια σκουλαρίκια της να πάρω μου είχε πει χαρακτηριστικά: «διάλεξε με την καρδία σου και θα δεις ότι θα σου φέρουν τύχη όταν τα φοράς», μη πιστεύοντας στη τύχη και όλα αυτά τα σχετικά που συχνά επικαλούμαστε εμείς οι άνθρωποι  για να αποδώσουμε κάτι που θεωρούμε ότι μας ξεπερνά ή δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, χαμογέλασα και σκέφτηκα ότι ήταν ένα ωραίο κόλπο για να μου πουλήσει απλά τα κοσμήματα της. Κοιτάζοντας με στα μάτια, είπε: «τύχη είναι η ζωή που επιλέγουμε εμείς να ζούμε» και αυθόρμητα τη ρώτησα αν εκείνη έζησε ή ζει όπως θέλει · «Ερωτεύτηκα στα δεκαέξι μου και ο έρωτας αυτό έφερε τη κόρη μου στη ζωή, τη μεγαλώνω μόνη μου αλλά δεν μετανιώνω λεπτό για αυτή την επιλογή μου, κατάφερα να περάσω στο πανεπιστήμιο είμαστε εν δυνάμει συναδέλφισσες ξέρεις, αλλά δεν βλέπω να παίρνω πτυχίο αν και προσπάθησα, είχα ένα ωραίο-μικρό μαγαζί στην Εγνατία με κοσμήματα, αλλά το έκλεισα η κρίση, τα χρέη, η δική μου διαχείριση, μετά μπλέχτηκα με τα πολιτικά, με βοήθησαν να βρω τον εαυτό μου, γεννήθηκαν έρωτες και μαράζωσαν-ο έρωτας υπάρχει για να τον ζεις, να τον απολαμβάνεις  και αυτά που λένε για δυσκολίες και εμπόδια άστα δεν του αρμόζουν- και τώρα είμαι εδώ και είμαι καλά, βλέπεις κόσμο, συζητάς, ξεχνιέσαι, αυτή είναι η δική μου ζωή λίγο ή πολύ και  νιώθω πολύ τυχερή για αυτή. Άλλοι το προτιμούν κρύο και άλλοι ζεστό, η ζωή είναι θέμα επιλογών και αποφάσεων.»Χαζεύοντας  μερικές φορές το ζευγάρι που τελικά αγόρασα , ακόμη αντηχούν  στο μυαλό μου τα λόγια της Χ. που με συνόδευσαν μέχρι το σπίτι εκείνη τη κρύα και μίζερη μετά-φεστιβαλική νύχτα και με γέμισαν αλλοτινές εικόνες και σκέψεις, μεστά συναισθήματα και υπαρξιακά ερωτήματα .

Από εκείνη τη νύχτα έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας  πέρασα δύο φορές από το σημείο στο οποίο είχε το ξύλινο πάγκο της για να συνεχίσουμε τη συζήτηση και να τις θέσω νέες ερωτήσεις περί ζωής , αλλά δεν ήταν εκεί . Ελπίζω όμως  την επόμενη φορά  που θα περάσω από το σημείο να την πετύχω να γυαλίζει και να συμμαζεύει τα κοσμήματα της όπως τότε. Για το αν μου έφεραν τύχη ή όχι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να σας το απαντήσω, γιατί η ταινία έχει openend και εκείνη η γυναίκα- το μέλος «της λέσχης των τελευταίων ρομαντικών» αποτελεί τη πρωταγωνιστή φιγούρα, ενσαρκώνοντας έναν σύγχρονο άνθρωπο που διαφοροποιείται από τη πεπατημένη, χαράσσει το δικό του δρόμο, απολαμβάνει τις επιλογές του, ζει τα πάθη του, πληρώνει το τίμημα του και μοιράζει απλόχερα τύχη στους επισκέπτες της ζωής του, γιατί  η τύχη βοηθά τους τολμηρούς…

Good night and good luck

Tags: , , , , , , , , , , , , ,