Η τροχοπέδη μιας διαφορετικής φοιτητικής ζωής

anapiriaΚάθε φορά στο δρόμο μας προς τη σχολή ή προς την αίθουσα για να παρακολουθήσουμε το μάθημα όλοι μας σίγουρα βλέπουμε αφίσες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αφίσες είναι τόσες πολλές που καταντά και ενοχλητικό και αντιαισθητικό. Πόσες φορές όμως έχουμε προσέξει πραγματικά αυτές τις αφίσες; Προσωπικά σχεδόν ποτέ. Ωστόσο, δεν είναι απίθανο να βρει κανείς κάτι εκεί διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Πρόσφατα πέτυχα κολλημένο κάτι διαφορετικό: ήταν μία διαμαρτυρία που είχαν γράψει κάποιοι φοιτητές με Αναπηρία του Παντείου.

Πράγματι, πόσες φορές βλέπουμε στις σχολές άτομα με αναπηρία; Πόσες φορές έχουμε αναρρωτηθεί πώς μπορεί να είναι η ζωή τους ως φοιτητές στο πανεπιστήμιό μας; Όταν δηλαδή το ασανσέρ είναι χαλασμένο και πρέπει να πάμε στον 5ο με τις σκάλες ή όταν έχουν παρκάρει όλοι παράνομα στα πεζοδρόμια και οι περισσότεροι πρέπει απλώς να κάνουν ένα κύκλο για να περάσουν, την ίδια στιγμή ακυρώνεται εμμέσως πλην σαφώς η πρόσβαση των ΑμεΑ στο κτήριο του πανεπιστημίου (εδώ να αναφέρω ότι ΑμεΑ δεν σημαίνει άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά Άτομα με Αναπηρίες, που είναι δόκιμος και αποδεκτός από τα άτομα αυτά όρος); Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας κάποια στιγμή ίσως να έχουμε προβληματιστεί με το θέμα, αλλά δεν έχουμε μάλλον αχοληθεί και πολύ, δεν βλέπουμε άλλωστε και τόσο συχνά ΑμεΑ στις σχολές, πώς να έρθουν άλλωστε και πώς να παρακολουθήσουν.

Είναι ίσως περιττό να αναφέρω ότι σε πολλά Πανεπιστήμια της Ευρώπης υπάρχουν όλες οι απαραίτητες δομές (κτηριακές, υποστηρικτικές) και οι υπηρεσίες, ώστε οι Φοιτητές με Αναπηρία να μην υστερούν σε τίποτα. Κάποια Πανεπιστήμια στην Ελλάδα έχουν κάποιες υπηρεσίες όπως το Γραφείο Προσβασιμότητας (όπως το Καποδιστριακό), ωστόσο υστερούμε πολύ και καταλήγει μία μερίδα φοιτητών να αποκλείεται.

Την ίδια στιγμή δηλαδή που αφίσες και φυλλάδια από παρατάξεις ασχολούνται κυρίως με τους αιώνιους φοιτητές αυτή τη περίοδο, ποτέ δεν είδα αντίστοιχες διαμαρτυρίες για να μπορέσουν οι φοιτητές με Αναπηρία να έχουν ένα ασανσέρ στο οποίο χωράει το καροτσάκι ή να έχουν ειδικές τουαλέτες που να μπορούν να χρησιμοποιήσουν. Ακόμη κι αν έχει υπάρξει μία προσπάθεια από τα Πανεπιστήμια, κυρίως ως προς τις κτηριακές δομές, σε καμία περίπτωση δεν καλύπτονται πλήρως ούτε οι ανάγκες των ατόμων ούτε όμως και όλα τα άτομα. Δηλαδή, προφανώς Αναπηρία δεν είναι μόνο η κινητική, αλλά και τα προβλήματα ακοής, όρασης και νοητικές αναπηρίες (όπως ο αυτισμός). Αμφιβάλλω όμως αν καλύπτονται έστω και μερικές από τις ανάγκες αυτών των ατόμων, παρόλο που είναι υποχρέωση του Πανεπιστημίου και της κοινωνίας να τους φέρεται ισότιμα. Για παράδειγμα το ασανσέρ του Παντείου που οδηγεί σε όλες τις γραμματείες είναι αρκετά μικρό με αποτέλεσμα να μην χωράνε πολλοί τύποι καροτσιού. Αυτομάτως δηλαδή δεν μπορούν να πάνε στη γραμματεία. Όταν το έμαθα, μου φάνηκε σοκαριστικό, ειδικά όταν ακόμη σήμερα πολλές λειτουργίες μπορούν να γίνουν μόνο μέσω της γραμματείας και όχι ηλεκτρονικά.

Φυσικά υπάρχουν αρκετά και σοβαρά προβλήματα στα Πανεπιστήμια. Το ότι όμως δεν έχουμε ασχοληθεί σχεδόν ποτέ σοβαρά με τα καθημερινά προβλήματα των Φοιτητών με Αναπηρία ως φοιτητές κι εμείς μάλλον είναι αρνητικό για μας, αφού υποτίθεται ότι σε κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και προσπαθούμε με οποιονδήποτε τρόπο να λύσουμε, επικαλούμαστε και την ίση και δίκαιη αντιμετώπιση όλων των φοιτητών, παραγνωρίζοντας, απ’ό, τι φαίνεται, αυτή τη κατηγορία των φοιτητών που έχει μεγαλύτερη ανάγκη απ’όλους να ασχοληθούμε και να τους στηρίξουμε στους στόχους τους. Διότι όταν εμείς παραπονιόμαστε για τις όποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίσουμε στη σχολή, οι συμφοιτητές μας αυτοί έχουν να υπερβούν πολλά μεγαλύτερα εμπόδια στο δρόμο τους για το πτυχίο.

Βασιλική Μελετάκη

Tags: , , , , , , , , , , ,