Η σύγκρουση δύο κόσμων

Η σύγκρουση δύο κόσμων

Δυο διαφορετικά κόμματα, δυο διαφορετικοί κόσμοι

samaras_tsipras

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στην χώρα μας το διακύβευμα είναι εδώ και δεκαετίες περίπου το ίδιο. Δύο μεγάλα κόμματα συναγωνίζονται ποιο θα κόψει πρώτο το νήμα και θα καταλάβει την πρώτη θέση ενώ τα μικρότερα φωνασκούν και κονταροχτυπιούνται για το ποιο εκφράζει καλύτερα τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους.

Από την έμμεση ανακοίνωση της “χρεοκοπίας” του ελληνικού κράτους από το στόμα του Γιώργου Παπανδρέου το πολιτικό διακύβευμα των εκλογών επανήλθε στη γενεσιουργό του αιτία: Πλέον ψηφίζουμε για το μέλλον της πατρίδας μας.

Δυο άλλοι κόσμοι

Όσο κι αν ακούγεται παράξενο αναμετρώνται δυο άλλοι κόσμοι. Από τη μια μεριά, η Νέα Δημοκρατία, ως πυλώνας της ευρωπαϊκής τοποθέτησης της χώρας στην Ενωμένη Ευρώπη (ο ιδρυτής της Κων/νος Καραμανλής υπέγραψε την εισδοχή της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ) εκφράζοντας τον χώρο της Κεντροδεξιάς. Παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της ήπιας προσέγγισης με τους δανειστές προκειμένου η χώρα να μην κινδυνεύσει να βρεθεί στο περιθώριο της Ευρώπης. Σε αυτό το πλαίσιο ακολούθησε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και έντονων οικονομικών πολιτικών που ταλαιπώρησαν τους πολίτες τα τελευταία δύο χρόνια. Σαν αντιστάθμισμα παρείχαν σταθερότητα και ασφάλεια στην ελληνική οικονομία που πέρασε την τρικυμία του πρώτου μνημονίου με τις έντονες απειλές μιας εξόδου της χώρας από το Ευρώ.

Στον αντίποδα εμφανίζεται ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με αρχηγό του τον Αλέξη Τσίπρα. Ένα κόμμα που μέχρι πρόσφατα έκανε αγώνα για την είσοδο του στη Βουλή βρέθηκε ξαφνικά να εκφράζει όλο και περισσότερους αφού το κόμμα-σταθμός της Κεντροαριστεράς, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., παρήκμασε. Η ανάγκη για ανακούφιση των πολιτών από το κακό Μνημόνιο και  η υπόσχεση ότι θα επέλθει δικαιοσύνη και ανταπόδοση στους αδυνάτους, μέσω της κοινωνικής πολιτικής, είναι η δύναμη που ανεβάζει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην εξουσία. Μέσα στο κόμμα του κυρίου Τσίπρα εκφράζονται όλες οι τάσεις της Αριστεράς δημιουργώντας την αίσθηση ότι για πρώτη φορά ένα αμιγώς αριστερό κόμμα έχει βάσιμες ελπίδες να καταλάβει την εξουσία.

Οι παλιοί λογαριασμοί στο προσκήνιο

Μια τέτοια εικόνα με δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις είναι κάτι το φυσιολογικό σύμφωνα με τους πολιτικούς επιστήμονες οι οποίοι εστιάζουν στο εκλογικό σύστημα και την πολιτική συμπεριφορά των κομμάτων. Όμως, στην περίπτωση μας μιλάμε όχι μόνο με πολιτικούς όρους αλλά και αξιακούς.

Δυο διαφορετικές κοσμοθεωρίες που μας γυρνούν πίσω στο παρελθόν θυμίζοντας μας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου με τον πλανήτη χωρισμένο σε δυο στρατόπεδα: τον τότε φιλελεύθερο καπιταλιστικό δυτικό κόσμο και την κομμουνιστική πτέρυγα της τότε ΕΣΣΔ. Κι αν αυτό φαντάζει άλμα στο χρόνο, για τους πρωταγωνιστές των ημερών είναι καθημερινότητα, αφού οι αναφορές στο ιστορικό μαύρο παρελθόν του Εμφυλίου και της αντιπαράθεσης είναι συνεχείς.

Ο λόγος; Η προσπάθεια ορισμένων ακραίων ιδεολογικά στοιχείων από τον ΣΥΡΙΖΑ να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους σε ένα πλέον μεγάλο κόμμα, τους οδήγησε σε μια ομολογία-εξομολόγηση των βαθύτερων ονείρων τους: Την δημιουργία ενός νέου δρόμου για την Ελλάδα, ακόμα κι έξω απ’ το ευρώ.

Τέτοιες απόψεις θα πέρναγαν στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε ένα κόμμα της τάξεως του 3,5%. Τέτοιες άλλωστε προτάσεις ακούγονταν κατά καιρούς σε πολλά συνέδρια του χωρίς κανείς να θέλει να αντιδράσει. Τώρα όμως κάθε τέτοια λεκτική ακρότητα οδηγεί τις αγορές σε καταβαράθρωση και τον κόσμο στα ΑΤΜ.

Δυστυχώς, πάνω σε αυτές τις ρητορείες εδράζεται και η πολιτική της κυβερνητικής πλευράς ωθώντας στην πόλωση την προεκλογική περίοδο. Αντί να ομιλούμε για το πως η Ελλάδα θα βρεθεί σε τροχιά ανάκαμψης και ανάπτυξης, αναλωνόμαστε στα τρομακτικά σενάρια άνθρωποι όπως ο Λαφαζάνης ή η Ραχήλ Μακρή να αναλάβουν κάποιο σημαντικό υπουργείο.

Θα υπάρξει επόμενη μέρα;

Το μεγάλο ερωτηματικό σε αυτές τις εκλογές είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Θα μπορέσει κάποιο κόμμα ή συμμαχία κομμάτων να απαντήσει πειστικά για το πώς η Ελλάδα θα προχωρήσει στο μέλλον όσον αφορά την οικονομική της επιβίωση;

Μέχρι στιγμής για την ουσία ελάχιστοι έχουν μιλήσει πειστικά. Και σε αυτό δεν φαίνεται να βοηθά η ανάγκη του ελληνικού λαού για χαλάρωση των φορολογικών κυρίως βαρών.

Όσο τα μεγάλα κόμματα αρνούνται να κατανοήσουν την κρισιμότητα των στιγμών, αφήνοντας κατά μέρος τις αντιπαραθέσεις, τίποτα δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει συνθήκες ασφάλειας στο κράτος. Είναι αδιανόητο να θεωρείται ακόμα συζητήσιμο αν θα πρέπει η Ελλάδα να συμβαδίζει με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Είναι εξίσου επικίνδυνο να μην μπορούν ορισμένοι να αντιληφθούν ότι η θέση ισχύος που κατέχει η Ελλάδα την οδηγεί στην ανάγκη να βρίσκεται μέσα σε συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ.

Λάθη τέτοιου είδους κάναμε πολλά στο παρελθόν με ολέθρια αποτελέσματα. Πάντοτε όμως υπήρχε περιθώριο επούλωσης του λάθους. Σ’ αυτές όμως τις εκλογές φαίνεται πως κανένα λάθος δεν θα μπορέσει να διορθωθεί σύντομα. Το μεγάλο στοίχημα είναι να μπορέσει να βρει ο πολιτικός μας κόσμος ένα σημείο σύγκλισης. Ένα μεγάλο καθολικό ναι για το μέλλον της Πατρίδας μας.

Ίσως να είναι μια μοναδική ευκαιρία είτε να στείλουμε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το παρελθόν είτε να οδηγηθούμε στη δίνη νέων περιπετειών.

 του Γιάννη Πήλιουρα

Tags: , , , , , , , , , , ,