Η μενεξεδένια πολιτεία

«Εκεί, χαμηλά, σ’ έναν κάμπο στρωτό κι απέραντο, σαν πάνω σ’ ασημένιο δίσκο, μία πολιτεία απέραντη προβάλλει, μαγική. Πλήθος, μιλούνια τα σπιτάκια ξεχύνονται κατά τη θάλασσα που ασημίζει δεξιά, σαν άσπρα βότσαλα απλωμένα ανάμεσα σε απαλούς μενεξεδένιους λόφους. Είναι ένα όραμα λευκό κι ευαίσθητο που γεμίζει ολάκερο τον ορίζοντα από τη μία στην άλλη του άκρη, τόσο αναπάντεχο, τόσο ελαφρό, σαν απατηλό αντικαθρέπτισμα ενός παραμυθένιου κόσμου. Κι η πολιτεία τούτη που τεντώνεται ανάερη, με χαμόγελο απλοϊκής ηδυπάθειας, μοιάζει αφαιρεμένη, σιωπηλή , μέσα στο δειλινό όνειρο της παρθενικής της ρέμβης. […] ‘Η μενεξεδένια πολιτεία!’ λέει σιγανά, και στα χείλη του τρεμοπαίζει ένα γλυκόπικρο χαμόγελο- η ηδονή της καρτερίας.»

meletakiiii

Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο ήρωας του Άγγελου Τερζάκη στο βιβλίο του «Μενεξεδένια Πολιτεία» μία πόλη που κρύβει μέσα της μία μαγεία την οποία μέχρι και ο ήρωας νιώθει πως δεν είχε παρατηρήσει ποτέ ξανά παρά μόνο εκείνη τη στιγμή, μέσα από το παράθυρο ενός αστικού λεωφορείου. Ποια να είναι η πόλη αυτή; Κι όμως, η Αθήνα!

Άραγε, πόσο συχνά πάτε στην Ακρόπολη; Όχι για να θαυμάσετε το Ναό της Αθηνάς απαραίτητα, αλλά τη θέα· τη Πλάκα με τα παλιά γραφικά μικρά σπιτάκια και το πλακόστρωτο, το Θησείο, τους (ελάχιστους) χώρους πρασίνου, όλη την Αθήνα από το κέντρο μέχρι τη θάλασσα και το λιμάνι του Πειραιά. Πόσο συχνά προτιμάτε μια μέρα με ηλιόλουστο καιρό να πάτε περπατώντας σε μία κοντινή απόσταση αντί για λεωφορείο ή μετρό; Έχετε πάει ποτέ για πεζοπορία στον Υμηττό;

Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν θεωρώ την Αθήνα από τις πιο ωραίες πόλεις που έχω δει, ειδικά το κέντρο της. Αλλά ποιας πόλης τα αντίστοιχα πυκνοκατοικημένα και υποβαθμισμένα σημεία είναι ωραία; Με σχετική σιγουριά, θα έλεγα κανένα (και έχω δει αρκετά). Πάντα υπάρχουν σημεία σε κάθε πόλη που είναι πιο υποβαθμισμένα από κάποια άλλα. Αντίστοιχα όμως, με την ίδια λογική σε κάθε πόλη υπάρχουν και μέρη όμορφα· μέρη που έχουν μείνει ανέπαφα στο χρόνο, που περπατάς και χάνεσαι, ταξιδεύεις, ξεφεύγεις από τη μουντή καθημερινότητα. Αυτά τα μέρη δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθούν και ούτε απαιτούν απαραίτητα πολύ χρόνο, λόγου χάρη, ο πεζόδρομος που ενώνει Θησείο με Κεραμεικό.

Τα καλοκαίρια γράφονται άρθρα για όσους δεν έχουν πάει διακοπές πώς μπορούν να περάσουν καλά στην Αθήνα παριστάνοντας τους τουρίστες στη πόλη τους, να προσπαθήσουν να τη δουν με άλλο μάτι. Γιατί αυτό πρέπει να είναι στο μυαλό μας μόνο όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή; Γιατί πρέπει να ζούμε στη πόλη αυτή ανυπομονώντας πότε θα απομακρυνθούμε από αυτή για διακοπές, έστω και για λίγο; Όσο είμαστε εδώ, ας την απολαύσουμε τουλάχιστον! Για παράδειγμα, ένα από τα στοιχεία που μου αρέσουν στην Αθήνα είναι κάτι μικρά παλιά σπίτια που υπάρχουν και σε κεντρικούς δήμους ανάμεσα σε μουντές πολυκατοικίες που κατοικούνται συνήθως από ηλικιωμένους και έχουν παντού λουλούδια· περνάς από δίπλα και ζαλίζεσαι από τη μυρωδιά τους.

 Κάθε πόλη έχει κάποιες χάρες, κάποια στοιχεία μοναδικά τα οποία δεν υπάρχει λόγος να χαίρουν εκτίμησης μόνο από τουρίστες ή άτομα που έχουν αρκετό ελεύθερο χρόνο. Αν θέλει κανείς, κάποια στιγμή μπορεί να ξεφύγει για λίγο, έστω και για μισή ώρα. Πότε ήταν άλλωστε η τελευταία φορά που πήγατε βόλτα στο Έδεμ και περπατήσατε δίπλα από τη θάλασσα ή περάσατε από τον Εθνικό Κήπο;

Tags: , , , , , , , , , , , ,