Η Αλέξια Οθωναίου, η Δήμητρα Αδαμοπούλου, ο κόμης Δράκουλας και το προσωπικό τους δράμα…

Ήταν απόγευμα Σαββάτου, κι ο καιρός μου το ‘παιζε δύσκολος. Μπήκα στο καφέ ξέροντας πως η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται. Για την καλή νύχτα δεν ήξερα τίποτα. Ο αυχένας μου γκρίνιαζε. Οι αλλαγές του καιρού και το αιώνιο πιάσιμο. «Ίσως δεν το προσέξουν» σκέφτηκα κι έτριψα μαλακά το λαιμό μου. Η τελευταία σκηνή της «συνέντευξης μ’ ένα βρικόλακα» σφυροκοπούσε το κεφάλι μου. Εδώ είχα να κάνω με το nextbestthing. Τις κολλητές του!

Μπήκαν στο καφέ χαμογελαστές. «Μόνο μη μας ρωτήσεις το κλισέ με τις γυναίκες στο χώρο του κόμικ!» Κοίταξα έντρομος το μπλοκάκι μου. Ξεφύσηξα. Δεν ήταν ένα απ’ τα κλισέ μου. Με τον ιδρώτα να στάζει κρύος, και μόνη βοήθεια το ασημένιο σταυρουδάκι μου, ξεκίνησα τις ερωτήσεις…

——————————————-

athinaΗ Αλέξια Οθωναίου γεννήθηκε (σύμφωνα με την ίδια) σε ενδιαφέροντες καιρούς. Μισεί το σκόρδο και το ασήμι, όμως αγαπάει το πράσινο χρώμα (ίσως γιατί της πάει πολύ), το «τοστ – ζαμπόν» (του Μπουκόφσκι) και το εξπρεσιονιστικό πενάκι του BenTemplesmith. Τα βράδια, όταν δεν ονειρεύεται τον «Sandman», ή δεν ακούει το «wasted» (των MazzyStar), ζωγραφίζει, σχεδιάζει, δουλεύει (δέκα πρότζεκτ τη φορά), ή βολτάρει (πότε με τα πόδια και πότε με τα μάτια της) στις ταράτσες του GothamCityπαρέα με την catwoman! Στην ερώτηση για την αγαπημένη της ταινία, απάντησε «closer». Κι εγώ 

HΔήμητρα Αδαμοπούλου σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία, πέθανε από σύφιλη, το 1882 στο Παρίσι.dimitra Μικροδείχνει πάντως. Ίσως γι’ αυτό απ’ όλα τα βιβλία του κόσμου προτιμά την «Αθανασία» του Μίλαν Κούντερα, ενώ αγαπημένη της ταινία είναι το «Orlando» (κι αναρωτιέμαι, άραγε πόσο καλά γνωρίζει τον «αειθαλή» ευγενή της Ελισαβετιανής Αγγλίας). Στον ελεύθερο χρόνο της, κλείνεται στα κλουβιά («cages») του DaveMcKean, χορεύει με το «Allofme» της Μπίλι Χόλιντεϊ, αναπολεί το μπλε της θάλασσας (που σπάνια βλέπει πια, κυκλοφορώντας μόνο νύχτα), ενώ πέρα από κάθε λογική (για ένα άτομο του… κόσμου της!) γουστάρει τον Τζον Κόνσταντιν!        

——————————————-

Πώς αρχίζει κάποιος να φτιάχνει κόμικ; Με τι αφορμή; Και πότε λέει για πρώτη φορά «εγώ θα γίνω κομίστας»;

Α: Σχεδίαζα από μικρή. Σχεδίαζα καλά και μ’ άρεσε να το κάνω. Πήρα την απόφαση να σπουδάσω σχετικά. Μεγαλώνοντας είδα πως είχα ιστορίες να πω και… μου βγήκε το κόμικ! Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, εγώ ακόμη δεν το έχω πει. Σχεδιάζω κόμικ γιατί αυτό με κάνει χαρούμενη. Αν πάψει να ισχύει αυτό, θα πάψω να είμαι κομίστρια.

Δ: Φαντάζομαι πως κάθε σχεδιαστής θα σου πει καταρχάς πως σχεδίαζε από μικρός καλά. Δε γίνεται διαφορετικά. Το ίδιο ισχύει και για μένα. Πέρα απ’ αυτό, διάβαζα πολύ, έφτιαχνα στο μυαλό μου σενάρια, αλλά δεν είχα ποτέ την υπομονή να γράψω ένα βιβλίο. Επιπλέον, βρίσκω έτσι κι αλλιώς πολύ γοητευτικό αυτό το δέσιμο του λόγου με την εικόνα.

Για τις ταινίες, λένε συνήθως, πως μια καλή σκηνοθεσία μπορεί να σώσει ένα κακό σενάριο και το ανάποδο. Στο κόμικ ισχύει κάτι τέτοιο; Μπορεί να σωθεί ένα κακό σενάριο από όμορφα σκίτσα;

Α: Δε νομίζω πως μπορείς να τα διασπάσεις. Είναι δεμένα. Όπως και να ‘χει, αν κάτι απ’ τα δύο είναι μέτριο, θα πάρεις τελικά ένα μέτριο κόμικ. Ωστόσο, σκηνοθεσία στο κόμικ, δεν είναι τόσο το σκίτσο, όσο ο τρόπος με τον οποίο λες της ιστορία σου, το storytelling. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Και είναι συνδιασμός και των δύο (σκίτσου-σεναρίου).    

Δ: Συμφωνώ στο κομμάτι του storytelling. Όντως είναι το πιο σημαντικό. Όμως αν θα ‘πρεπε να διαλέξω μεριά, εγώ θα διάλεγα το σκίτσο. Τραβάει το βλέμμα, είναι πιο εύκολο να καλύψει ορισμένα κενά. Η εικόνα σε γενικές γραμμές διασώζει ευκολότερα.

comic1

Διάβαζα κάποια στιγμή ένα κείμενο για τον τρόπο με τον οποίο έγραψε ο Πόε το «κοράκι» του. Εκεί ο ποιητής πετούσε στα σκουπίδια την έννοια της έμπνευσης και την αντικαθιστούσε μ’ εκείνη της προσπάθειας. Τελικά τι είναι σημαντικότερο απ’ τα δύο, έμπνευση ή προσπάθεια;

Α: Κι εδώ ο διαχωρισμός είναι δύσκολος. Είναι λίγο σαν το: λογική ή συναίσθημα. Το μυαλό μαθαίνει μέσα απ’ τη δουλειά να παράγει ιδέες. Απλά μερικές φορές συγχέουμε λίγο την έννοια της έμπνευσης μ’ εκείνη της όρεξης. Είναι άλλο πράγμα το ένα και άλλο το άλλο.

Δ: Εγώ προς το παρών δουλεύω κυρίως με εμπνεύσεις και όχι με μεγάλη προσπάθεια… (Γελάει). Ωστόσο πιστεύω πως πρέπει να δουλεύεις πολύ αν θέλεις να έχεις αποτελέσματα. Δούλεψε και η έμπνευση θα έρθει. Δεν το κάνω… αλλά αυτό είναι το σωστό!

Όταν μιλάει κανείς για ένα βιβλίο, ακούς συχνά, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, κάποιους να λένε: «θα περιμένω την ταινία». Έχει επηρεάσει αρνητικά ο κινηματογράφος (ακόμη και τα καρτούν) την πορεία των βιβλίων και των κόμικ;

Α: Σίγουρα η ευκολία της οθόνης κάνει τους ανθρώπους να διαβάζουν λιγότερο. Όμως αυτό απ’ τη μια είναι κατανοητό κι απ’ την άλλη δεν είναι απόλυτο. Η οθόνη όπως και να ‘χει είναι πιο ξεκούραστη και άρα ελκυστική, αλλά απ’ την άλλη, πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι μπήκαν στον κόσμο να ψάξουν και να διαβάσουν, το «sincity» ας πούμε, λόγω της ταινίας.

Δ: Καταρχήν, δε νομίζω πως όντως αποτελεί απειλή ο κινηματογράφος, ή η τηλεόραση. Έτσι κι αλλιώς το κοινό των κόμικ και των βιβλίων είναι πάνω κάτω σταθερό. Πριν τις οθόνες, όσοι βαριόντουσαν να διαβάσουν λογοτεχνία, διάβαζαν Άρλεκιν! Ακόμη κι όσον αφορά την ευκολία ή την ξεκούραση, όλα παραμένουν σχετικά. Ένα Άρλεκιν ας πούμε, είναι πολύ πιο ξεκούραστο από μια ταινία του Κισλόφσκι.

Παρεμπιπτόντως, γελάω, γιατί ένα κόμικ της Αλέξιας όντως γίνεται ταινία.

Αλήθεια;

Α: Ναι. Είναι η «Τσακισμένη Αυγή». Η ταινία ωστόσο θα βγει με τον αγγλικό τίτλο «Νightoffallingskyes».

Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια πως το κοινό του κόμικ στην Ελλάδα ενηλικιώνεται. Δεν είναι πια μια ενασχόληση αποκλειστικά για παιδάκια. Γιατί συνέβη αυτό;

Α: Ήταν κάτι που δεδομένα θα γινόταν. Υπήρχε χρόνια στον υπόλοιπο κόσμο. Ε, και όπως κάθε τι καινούριο, του πήρε μια εικοσαετία να φτάσει ως τα μέρη μας.

Δ: Γενικά ζούμε σε μια χώρα που ο πολιτισμός της λειτουργεί με… χρονοκαθυστέρηση!

Πόσο δύσκολη είναι η δουλειά του κομίστα στην Ελλάδα της κρίσης; Πόσο επηρεάστηκαν οι εκδόσεις απ’ αυτή;

Α: Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η κρίση δεν επηρέασε ιδιαίτερα τις εκδόσεις. Ίσως τις πωλήσεις, όμως η παραγωγή δε μειώνεται. Έχει να κάνει μάλλον με το γεγονός πως την περίοδο της κρίσης μπήκαν περισσότεροι άνθρωποι στον κόπο να δημιουργήσουν.

Δ: Ναι, αυτό το τελευταίο είναι αλήθεια. Όπως επίσης, σε σχέση και με το προηγούμενο ερώτημα, το γεγονός πως τώρα πια το κόμικ στην Ελλάδα έχει περισσότερο κοινό απ’ ότι παλιότερα. Γι’ αυτό ίσως η κρίση το επηρέασε λιγότερο.

comic3

Κι ας περάσουμε λίγο στο DraculaMGD. Καταρχάς, γιατί Δράκουλας; Γιατί όχι Φρανκενστάιν, ας πούμε.

Α: Για μένα ο Δράκουλας είναι μια αρχέτυπη μορφή κακού. Έχει το πακέτο του «κολασμένου», είναι το ξεκάθαρο, παραδοσιακό κακό, και έρχεται σε μια πολύ ωραία αντιδιαστολή με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα – το συγκαλυμμένο κακό. Επιπλέον, είναι ένας χαρακτήρας που έχει ζήσει τόσους αιώνες και παρόλα αυτά τον σοκάρει η σημερινή Ελλάδα. Κι αυτό είναι από μόνο του για γέλια και για κλάματα!

Δ: Εγώ είχα εξαρχής μια συμπάθεια προς το Δράκουλα και όλη αυτή τη μυθολογία του απέθαντου. Επιπλέον, τα στοιχεία της φιγούρας προσφέρουν πολλά σημεία για αστείες αντιθέσεις. Δεν μπορεί τον ήλιο, και έρχεται σε μια χώρα που λούζεται από φως. Είναι μετανάστης, και έρχεται αντιμέτωπος με το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής. Και γενικότερα, είναι ένας ιδιαίτερα «εκλεπτυσμένος» κακός σε μια χώρα βαρβάρων! (Υποκλίνομαι!)

Ο CarlBarksέλεγε πως: «Ένα απ’ τα πιο δύσκολα κομμάτια στο στήσιμο ενός χαρακτήρα, είναι να βρεις τη λύση που θα διάλεγε, όταν οι καταστάσεις ζορίζουν. Υπό αυτό το πρίσμα, ο θείος Scroodgeείναι ένας εύκολος χαρακτήρας. Θα διάλεγε πάντα τη φθηνότερη!». Ο δικός σας Δράκουλας;

Α: Νομίζω πως τα κίνητρά του, πηγάζουν κυρίως από ένα παράξενο κράμα δολοφονικών ενστίκτων και ηθικών αναστολών. Είναι ταυτόχρονα ρομαντικός κι αδίστακτος!

Δ: Ο Βλαντ, είναι κάτι σαν τον ΗannibalLecter. Πότε τέρας, πότε ιδιαίτερα ευαίσθητος. Έχει ένα δικό του ηθικό κώδικα. Στο τέλος πάντως, μάλλον τον συμπαθείς. Γοητεύεσαι.

Ας κάνουμε και μια λίγο… προβοκατόρικη ερώτηση! Αν μπορούσατε να «δαγκώσετε» κάποιον μέσα στην Ελλάδα, ποιος θα ‘ταν αυτός;

Α: Επειδή η ερώτηση κρύβει πίσω της το «ποιος φταίει που φτάσαμε ως εδώ» κτλ, δε νομίζω πως μπορώ να απαντήσω για κάποιον συγκεκριμένα. Η Ελλάδα είναι έτσι εξαιτίας όλων μας. Δεν είναι ένας μόνο ο φταίχτης, ούτε μια ομάδα…

Δ: Εγώ επειδή δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος όσο η Αλέξια, θα σου πω το εξής: Δεν μπορώ να αναφερθώ σε κάποιον, γιατί είναι πάρα πολλοί και για διάφορους λόγους. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως θα… «δάγκωνα» οπωσδήποτε, όσους έχουν εξουσία και το εκμεταλλεύονται για να «χτυπάνε» αυτούς που βρίσκονται από κάτω. Νομίζω πως αυτοί είναι οι χειρότεροι…

Τελικά, μήπως είναι λύση για την Ελλάδα, ένας ρομαντικός αθάνατος Δανδής, με αίσθημα δικαιοσύνης, που πίνει αίμα;

Α: Δε νομίζω πως ο Βλαντ είναι τόσο ένας σωτήρας, όσο ένας καλός φίλος. Δεν τον θέλω για να με σώσει. Είναι απλά ο συγκάτοικος που πιστεύω ο καθένας θα ήθελε να έχει. Εμείς είχαμε την τύχη, επειδή ασχολούμασταν μαζί του όλη τη μέρα, κατά έναν τρόπο να ζούμε όντως μαζί του. Και περάσαμε πολύ ωραία!

Δ: Για άλλη μια φορά θα διαφωνήσω με την Αλέξια. Οι άνθρωποι είναι απλά τεμπέληδες και επιφανειακοί. Έχουμε ανάγκη κάποιον να μας οδηγήσει. Έναν φωτισμένο ηγέτη. Γι’ αυτό και… αυτό είναι αποκλειστική πληροφορία… ετοιμαζόμαστε να κατεβάσουμε τον Βλαντ στην πολιτική!

(Γελάνε και οι δύο, την ώρα που εγώ σκέφτομαι πως, στα σίγουρα θα τον ψήφιζα τον τύπο, αν όντως έβαζε πλώρη για το κοινοβούλιο).

Και για να τελειώσουμε, λίγα πράγματα για τα επόμενα βήματά σας;

Α: Θα συνεχίσουμε το Δράκουλα, φυσικά. Επιπλέον, εγώ θα ‘θελα να βρω λίγο χρόνο στο κοντινό μέλλον για μια προσωπική δουλειά. Μια γραφική νουβέλα, λίγο νουάρ. Μου ‘χει λείψει αυτό και θέλω να το κάνω.

Δ: Προς το παρών, πέρα απ’ το Δράκουλα… Σχολή, σχολή, σχολή και λίγη ακόμα σχολή!

Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια.

Οι ερωτήσεις μου είχαν τελειώσει κι εκείνες χαμογελούσαν ακόμη. «Μάλλον τη γλίτωσα!» σκέφτηκα. Την έχω όντως γλιτώσει; Ο χρόνος θα δείξει.

Όπως και να ‘χει, τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω αρκετό θάρρος και θράσος για να παίξω λιγάκι ακόμα με τις λέξεις. Βουτάω λοιπόν για τελευταία φορά το ηλεκτρονικό φτερό μου στο μελάνι, και βάζω μια και καλή την κατακλείδα: «Μόνο μη μας ρωτήσεις το κλισέ…». Χα! Αστεία πράγματα. Έτσι κι αλλιώς, η Αλέξια και η Δήμητρα, έχουν από καιρό κάνει κομμάτια το μεγάλο κλισέ της 9ης τέχνης. Απέδειξαν περίτρανα πως, και οι (πολύ) ωραίες γυναίκες διαβάζουν (και σχεδιάζουν) κόμιξ!

Επιμέλεια: Hλίας Γεροντόπουλος