Ζωνιανά Gold

zwniania_goldΖωνιανά Gold

Του Παρασκευά Ακαμάτη, εκδόσεις Ωκεανίδα

Στην αρχή είπα: «Ζωνιανά Gold; Καλά, είμαστε σοβαροί;» Κοίταξα το ονοματεπώνυμο: Παρασκευάς Ακαμάτης. Ποιος είναι πάλι αυτός; Το προσπέρασα χωρίς να δώσω πολύ σημασία.

Τη δεύτερη φορά, στάθηκα για λίγο και το χάζεψα. Το ξεφύλλισα στα γρήγορα. Είχε κάτι. Ίσως ήταν το ευρηματικό εξώφυλλο, φτιαγμένο να θυμίζει πακέτο από τσιγάρα. Ίσως πάλι, να ‘ταν το μικρό, βολικό του μέγεθος. Εκείνες οι προσεγμένες και «εύκολες» στο μάτι σελίδες των 180 λέξεων η κάθε μια. Όπως και να ‘χε, του αφιέρωσα μερικά δευτερόλεπτα, μα πήγα παρακάτω, σε άλλα, πιο ουσιαστικά (νόμιζα) βιβλία.

Την Τρίτη φορά πια, δεν άντεξα. Το πήρα στα χέρια και διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο. Δεν ήταν στυλάτο, ενδιαφέρον, έξυπνο, «πιασάρικο»… Ήταν όλα αυτά μαζί! Δεν υπήρχε αμφιβολία, μου ασκούσε μια παράξενη γοητεία, όμοια μ’ εκείνη της κοπέλας στη βιβλιοθήκη, που παγιδεύει το μάτι σου παρά τα αστεία κοτσιδάκια της. Ή ακόμη καλύτερα, εξαιτίας τους. «Πρέπει να το διαβάσω» είπα χωρίς να είμαι και τόσο βέβαιος. Το διάβασα. Κι ύστερα πρόσθεσα με μεγάλη σιγουριά πια: «Πρέπει να το διαβάσουν κι άλλοι».

Είναι ένα βιβλίο όντως (και παρά τον αποπροσανατολιστικό αυτοσαρκασμό του συγγραφέα) προφητικό. Όχι τόσο γιατί περιγράφει μια κατάσταση που όντως μέλλεται να έρθει (όσο γι’ αυτό δηλώνω την πλήρη μου άγνοια), όσο γιατί μαντεύει στην εντέλεια τις αντιδράσεις και τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, στην περίπτωση που θα έρθει μια τέτοια κατάσταση. Με σχεδόν «σαραμαγκικό» τρόπο (βλέπε δίπλα), ο Ακαμάτης λαμβάνει μια κρίση ως πρόφαση, για να περιγράψει κοινωνικές και κυβερνητικές αντιδράσεις, με μεγάλη ακρίβεια, και το κυριότερο, χωρίς να μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για έλλειψη φαντασίας, μα ούτε και ρεαλισμού. Στήνει ένα μέλλον με δικούς του κανόνες, όμως μέσα σ’ αυτούς τους κανόνες, παίζει το παιχνίδι όπως θα παιζόταν αν όλο αυτό ήταν ιστορία, κι όχι μυθιστορία. Κι αποδεικνύει έτσι, πως η πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κομματάκι «μαύρη» φαντασία με κυνικό χιούμορ.

Είναι ένα μυθιστόρημα ζωντανό, δυνατό, στυλάτο (αλλά όχι στυλιζαρισμένο), με γραφή που χωρίς να χάνει τα όρια, παραμένει αληθινή και κάπου κάπου αγοραία. Έτσι κι αλλιώς, μιλάει για μια Ελλάδα που βουλιάζει, για χάκερ, δίσκους βινυλίου, μπάφους, τσόντες, πουτάνες, κυβερνήσεις και το χειρότερο… υπουργούς! Ή ίσως πάλι να μιλάει για μια Ελλάδα που αναδύεται, για επαναστάτες, μουσική, ελευθερία, σινεμά, έρωτα, σκύλους και το καλύτερο… ανθρώπους!

Το να σας δώσω μια γεύση, θα ‘ταν εύκολο. Όμως αν θέλω να πάρετε την καλύτερη γεύση, θα πρέπει να κάνω κάτι που δεν το συνηθίζω. Ν’ αφήσω στη μπάντα κάθε δική μου προσπάθεια περίληψης, και να σας παραδώσω (δεμένους) στα χέρια του Ακαμάτη. Με λίγα λόγια λοιπόν: «Επιτέλους βρισκόμαστε στο μέλλον. Κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικό αέριο, φωτοβολταϊκά πάρκα, ανεμογεννήτριες και ξένοι επενδυτές; Όσοι ήπιαν τεκίλα, ξέρουν ότι δεν μπορεί να είναι αυτές οι λύσεις στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας. Πώς όμως τελικά οι Έλληνες μετατρέπονται σε βασιλιάδες μιας νέας, πάμπτωχης πια Ευρώπης; Το θαύμα έχει όνομα: «Ζωνιανά Gold». Πρόκειται για ένα βιβλίο αιχμηρό (στις άκρες), προφητικό (αν διαβαστεί από πίσω προς τα εμπρός) και επικίνδυνο (μπορεί να σου γλιστρήσει απ’ τα χέρια ανά πάσα στιγμή). Ας πούμε την αλήθεια. Είναι ένα βιβλίο που παραλίγο να ονομαστεί «Χωρίς ψεύτικα βυζιά».»

Hλίας Γεροντόπουλος

 

Tags: , , , ,