Διλήμματα…

mytilene2Ζω στην Μυτιλήνη, όχι στην Αθήνα. Βιώνω καθημερινά αυτό που μου περιέγραψε μία κυρία που συνταξιδεύαμε πρόσφατα στο αεροπλάνο «όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας σε ένα μικρό νησί». Για την πολιτική μιλώντας, την συναντάς εδώ –όπως και στο 80% της ελληνικής περιφέρειας– μικροδιεφθαρμένη (γιατί τα δεδομένα –κονδύλια τα λένε– είναι διαφορετικά), πονηρή και εμφανώς μέτρια και ελλιπή. Και φανταστείτε, πως όλα αυτά διαπλέκονται γλυκά με την τοπική κοινωνία. Στα καφενεία, στους δρόμους, σε κάποια κοινωνική εκδήλωση όλο και κάπου θα συναντήσεις έναν εκπρόσωπο κόμματος, και αν είσαι τυχερός και του ελληνικού κοινοβουλίου. Μόνο που δεν θα του πεις αυτά που σκέφτεσαι γι’ αυτόν όπως η Αυγή Βουτσινά (η ηρωίδα των ημερών) αλλά αυτά που θέλει να ακούσει. Γιατί θα έρθει η ώρα να τον χρειαστείς και τότε θα επιδιώξεις να τον ξανασυναντήσεις σε κάποιο καφενείο ή σε κάποια συγκέντρωση και με ύφος δουλοπρέπειας θα του ζητήσεις κάτι. Αυτό συμβαίνει στην ελληνική επαρχία.

Στις αστικές μεγαλουπόλεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης τα πράγματα είναι πιο διακριτά. Οι αποστάσεις μεταξύ της κοινωνίας και της πολιτικής είναι χαοτικές. Και όταν τύχει αυτά να συναντηθούν η κοινωνία δεν κάνει εκπτώσεις, δεν βολεύεται σε λόγια• παίρνει καδρόνια και βαρά. Γίνεται βίαιη απέναντι σε μια πολιτική που δεν είναι πια «μικροδιεφθαρμένη» αλλά μία από τις πιο διεφθαρμένες της Ευρώπης και του κόσμου. Που παλεύει κομματικά στις δημοσκοπήσεις. Που μάχεται με τις εντυπώσεις. Που διαλαλεί όπως ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στη Μαδρίτη προς ενίσχυση της πολιτικής του εκστρατείας το θάνατο ενός μικρού κοριτσιού στη Θεσσαλονίκη από αναθυμιάσεις που βγήκαν από το μαγκάλι με το οποίο ζεσταινόταν. ¡Gracias Alexis! Που ο πρωθυπουργός πασχίζει να αποδείξει ότι είναι επτά ημέρες την εβδομάδα, 24 ώρες το 24ωρο στο γραφείο του, για την διαπραγμάτευση του χρέους και το χρέος παραμένει το ίδιο. Που το ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε είκοσι χρόνια τώρα πασχίζει να μπει στη βουλή. Που το κόμμα που έχει τον αρχηγό του φυλακή είναι ακόμα τρίτο.

Δεν είναι μόνο φτωχή η ελληνική κοινωνία. Μπερδεμένη είναι! Μπερδεμένη και δύο ταχυτήτων. Γι’ αυτό και συγκλονίζεται με το παραμικρό. Ζει στην Αθήνα; Vivere pericolosamente! Ζει στην περιφέρεια; Συμβιβάζεται…

Δεν υπάρχει δεύτερη ζωή γαμώτο, να διανύσουμε τα -άντα μας ξανά… Σε άλλες στιγμές, σε άλλες εποχές. Με δαύτους θα πορευτούμε και δυστυχώς δεν έχουμε να επιλέξουμε τον καλύτερο από τους καλύτερους αλλά τον λιγότερο κακό από τους χειρότερους.

Κώστας Σπυριδάκος

Tags: , , , , , ,