«Ηθοποιός σημαίνει φως»: 16 χρόνια χωρίς τον Δημήτρη Χορν

«Ηθοποιός σημαίνει φως»

Ο Δημήτρης Χορν υπήρξε η μεγαλύτερη επιβεβαίωση του παραπάνω ορισμού. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη γοητεία, τη λάμψη, το ταλέντο, τη σπιρτάδα του; Άφησε αναμφίβολα τη δική του σφραγίδα στα θεατρικά και κινηματογραφικά συμβάντα της Ελλάδας. Και ο βίος του έμελλε να είναι σαν παραμύθι.

dimitris_horn

Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου (νυν Εθνικού), όπου έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος», «Αλάτι και πιπέρι», «Η κυρία με τις καμέλιες» κ.ά. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο μαζί με τη Μαίρη Αρώνη και λίγο αργότερα συνέπραξε με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με τον θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου, ενώ την περίοδο 1946 – 1950 επέστρεψε στο «Βασιλικό Θέατρο». Ύστερα από απουσία δύο ετών στο εξωτερικό, επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1953 γνωρίζει την Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους επισπεύδει το διαζύγιο της Λαμπέτη με τον Μάριο Πλωρίτη και μαζί γράφουν μία από τις πιο αστραφτερές σελίδες στην υποκριτική τέχνη.

Συγκροτούν δικό τους θίασο, μαζί με τον Γιώργο Παππά, ανεβάζοντας έργα, όπως: «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι» και «Το παιχνίδι της Μοναξιάς». Οι δρόμοι τους χώρισαν το 1959 και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ στο θεατρικό σανίδι. Μεγάλη ήταν η συμβολή του Δημήτρη Χορν και στον κινηματογράφο. Πρωταγωνίστησε μόνο σε 10 ταινίες, δίνοντας όμως ανεπανάληπτες ερμηνείες, όπως στην «Κάλπικη λίρα» (1954), στο «Μια ζωή την έχουμε» (1955) και «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956). Έντονη ήταν και η ραδιοφωνική παρουσία του. Εκτός από τις μαγνητοφωνήσεις δεκάδων θεατρικών έργων, είχε περάσει στον κόσμο με ιδιαίτερο κέφι και φινέτσα ένα «αεράκι» εβδομαδιαίων πεντάλεπτων εκπομπών, που έγραφε ο Κώστας Πρετεντέρης. Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών στην εκπομπή «Ο Ταχυδρόμος έφτασε».

Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 -1975, ενώ το 1980 ίδρυσε με τη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού. Η Πολιτεία του απένειμε το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α’.

Πέθανε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου του 1998, ύστερα από πολύμηνη ασθένεια. Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του βραβείο (Βραβείο Χορν), το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.

Ήταν ξεχωριστός. Και αυτάρκης. Σαν ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν πλανήτες. Συνάδελφοί του έχαναν τις ατάκες τους επειδή τον χάζευαν στην σκηνή, γυναίκες τον ερωτεύονταν και μια ολόκληρη χώρα άρχισε να χτίζει γέφυρες λατρείας και θαυμασμού μαζί του. Ο ίδιος θα έλεγε στον Φρέντυ Γερμανό, το 1971, ότι ήταν η Σίρλεϋ Τεμπλ του ελληνικού θεάτρου. Ένα παιδί θαύμα. Γιατί σαν τέτοιο ξεκίνησε. «Είχα έναν έρωτα με το θέατρο από μικρό παιδί», του είχε εκμυστηρευτεί.

“Η επιτυχία είναι εξίσου δύσκολη να τη χειριστείς, με την αποτυχία”. Δημήτρης Χορν

Tags: , , , , , , , ,