Γραφείο Σπάνιων Ερωτήσεων

Γραφείο Σπάνιων Ερωτήσεων

Του Φέρη Λωτού, Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί

grafeio2

Είναι άλλη μια βαρετή μέρα στο Γραφείο Σπάνιων Ερωτήσεων, και ο Ρω, ο μοναδικός υπάλληλος, κάνει αυτό που κάθε μέρα αποτελεί τη ρουτίνα της δουλειάς του. Λύνει σταυρόλεξα! Τότε, εντελώς αναπάντεχα, για πρώτη φορά απ’ τη στιγμή που ανέλαβε τη θέση, ένας παράξενος τύπος μπαίνει στο γραφείο και του κάνει μια «σπάνια» ερώτηση. Ο Ρω έχει μπροστά του τέσσερις μέρες για να δώσει την απάντηση. Μια απάντηση ωστόσο που… δεν γνωρίζει. Στιγμιαία βουλιάζει στην απελπισία, ξαναδιαβάζει την ερώτηση κι αρχίζει να σπάει το κεφάλι του, όταν μπαίνει στο δωμάτιο η καθαρίστρια. Εκείνη είναι που ύστερα από λίγο, θα του προτείνει ένα ταξίδι ως το μακρινό νησί του Καρχαρία, με σκοπό να βρουν τον προκάτοχο του στο Γ.Σ.Ε. Εκείνος ίσως μπορεί να βοηθήσει. Ίσως… Αν καταφέρουν να τον βρουν!

Ένας δημόσιος υπάλληλος μαραζωμένος στη ρουτίνα του και μια καθαρίστρια με καλό γούστο που ξέρει να δένει άψογα γραβάτες. Ένας πολυλογάς συγγραφέας ταξιδιωτικών οδηγών κι ένας επιχειρηματίας με εμμονή στα μοβ αξεσουάρ. Ένας συγγραφέας μυθιστορημάτων που λατρεύει τη βροχή κι ένας «ερημίτης» ονόματι… Μπένι Μπιμπερό. Μια παραμυθένια αναζήτηση, σ’ ένα απροσδιόριστο βασίλειο. Και η βασίλισσα (παρεμπιπτόντως) έχει εδώ και μέρες εξαφανιστεί!

Το πιο μεγάλο συν του «Γραφείου Σπάνιων Ερωτήσεων», είναι αυτό ακριβώς το παράξενο σκηνικό που αράδιασα παραπάνω. Η αφορμή της «σπάνιας ερώτησης» που ο Ρω δεν μπορεί να απαντήσει, λειτουργεί άψογα ως ορεκτικό, με το οποίο ο συγγραφέας παρασύρει τον αναγνώστη σε μια σουρεαλιστική ιστορία, άνευ ορισμένου τόπου και χρόνου (ξέρουμε πως υπάρχουν τρένα και αεροπλάνα, αλλά ως εκεί). Μια ιστορία γεμάτη ασυνήθιστους χαρακτήρες, όμοια στο στήσιμό της μ’ εκείνες που σκαρφίζεται ο μετρ των ενήλικων παραμυθιών, Άντριου Νίκολς. Πράγματι, διαβάζοντας το βιβλίο του Φέρη Λωτού, υπήρξαν κάμποσες στιγμές που πέρασε απ’ το μυαλό μου ο «Τσιρκολάνος» του Σκωτσέζου συγγραφέα. Όχι πως θα μπορούσε να γίνει σύγκριση, όμως και μόνο η ομοιότητα αποτελεί μεγάλο κατόρθωμα για τον Λωτό.

Σύγκριση δεν μπορεί να γίνει, γιατί το «Γραφείο» έχει τρανταχτές αδυναμίες. Απ’ τη μια η βασική ανατροπή είναι τόσο προφανής που τη μαντεύεις απ’ τις πρώτες κιόλας σελίδες, κι απ’ την άλλη, η κομματάκι… άχρωμη εξιστόρηση στερεί απ’ το βιβλίο την προσωπικότητα και το στυλάκι που θα του πρόσφερε μια πιο στακάτη γραφή. Κι ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως η πλοκή δεν έχει ενδιαφέρον, ούτε πως το όλο εγχείρημα δεν έχει χαρακτήρα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην έχει χαρακτήρα η ιστορία ενός δημοσίου υπαλλήλου, που ταξιδεύει με τραίνα, αεροπλάνα και βαπόρια, μόνο και μόνο για να κάνει τη δουλειά του. Αν μη τι άλλο, δεν το συναντάς και κάθε μέρα…

Σε (πρώτη και) τελική ανάλυση, το «Γραφείο Σπάνιων Ερωτήσεων» είναι ένα ενήλικο (κι ίσως όχι εντελώς) παραμύθι, ρομαντικό, ευγενικά σαρκαστικό και με συγκρατημένο χιούμορ. Μια γλυκιά ιστορία, κάπως άχρωμη κατά τόπους αλλά πασπαλισμένη προσεκτικά με ζάχαρη άχνη. Σαν τούρτα που αξίζει να δοκιμάσεις, ακόμη κι αν δεν έχει κερασάκι στην κορυφή της.

Ηλίας Γεροντόπουλος

 

Tags: , , , ,