Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Άγιε Βασίλη,

Έχω καιρό να σου γράψω ομολογουμένως. Η αλήθεια είναι ότι δεν σταμάτησα ποτέ να πιστεύω ότι υπάρχεις. Εντάξει, δεν με τρώει η περιέργεια πλέον για το πώς μπορείς να εμφανίζεσαι σε τόσα μέρη ταυτόχρονα. Ξέρω ότι δεν έχεις ανθρώπινη μορφή, υπάρχεις όμως αλλιώς. Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα υπάρχει κάτι μαγικό στην ατμόσφαιρα και αυτό νομίζω ότι είσαι εσύ. Κάνεις την εμφάνισή σου μέσω των διάφορων καλών πράξεων, μέσω των δώρων και πολλών άλλων που οι άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν αυτή τη περίοδο με σκοπό να χαρίσουν χαμόγελα και λίγη χαρά στους αγαπημένους τους, αλλά και σε άγνωστους που έχουν ανάγκη.

meletaki

Ξέρεις όμως κάτι; Νομίζω ότι δεν σε συμπαθώ πλέον τόσο όσο παλαιότερα. Και ίσως τα Χριστούγεννα. Βασικά, έχω μία σχέση αγάπης και μίσους με αυτές τις γιορτές κι εσένα. Τις αγαπώ από παιδί γιατί παίρνω δώρα, τρώω ωραία φαγητά και γλυκά και έχω περισσότερο χρόνο να περάσω με αγαπημένα μου πρόσωπα και να χαρούμε όλοι μαζί. Για τους ίδιους αυτούς λόγους όμως δεν μου αρέσουν τόσο τα Χριστούγεννα, μου φέρνουν μελαγχολία. Όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε πολλούς άλλους. Άγιε μου Βασίλη, ξέρεις ότι η περίοδος των Χριστουγέννων και η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι τα διαστήματα με τις περισσότερες αυτοκτονίες; Και νομίζω ότι φταις κι εσύ λίγο σε αυτό.

Τα Χριστούγεννα πρακτικά επιβάλλεται σχεδόν να δείχνεις χαρούμενος, να αγοράζεις δώρα, να προσφέρεις ίσως και να γίνονται οικογενειακά τραπέζια. Πώς όμως θα δείχνεις χαρούμενος, αν δεν είσαι πραγματικά; Πώς θα αγοράσεις δώρα και θα κάνεις πλούσια οικογενειακά τραπέζια, αν δεν έχεις λεφτά; Πώς θα τα κάνεις όλα αυτά, αν δεν τα νιώθεις; Θα μου πεις, δεν είναι ανάγκη να τα κάνεις αυτά, αν δεν θέλεις. Έλα όμως που είναι πολύ άσχημο να μην μπορείς να προσφέρεις σε αυτούς που αγαπάς. Και τα Χριστούγεννα είναι μία διαρκής υπενθύμιση αυτής της κατάστασης. Όπως και για τη προσφορά. Πολλοί θέλουν να αγοράσουν κάτι ή να προσφέρουν κατιτίς σε ένα ίδρυμα ή μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση επειδή είναι Χριστούγεννα. Και προσωπικά αυτό εμένα δεν μου αρέσει. Δεν πρέπει να προσφέρεις κάτι, επειδή είναι Χριστούγεννα, αλλά επειδή το νιώθεις. Ο άστεγος πεινάει και πριν και μετά τα Χριστούγεννα, όχι μόνο κατά τη διάρκεια. Όσο με χαροποιεί να βλέπω κινήσεις προσφοράς κατά τη περίοδο των εορτών, τόσο με απογοητεύει η πλήρης απάθεια όλη την υπόλοιπη περίοδο και αυτό δείχνει ότι υπάρχει κάτι ψεύτικο. Δεν κατάλαβα ποτέ τι το διαφορετικό έχουν τα Χριστούγεννα από τις υπόλοιπες 360 μέρες το χρόνο, ώστε, αν είναι να κάνουμε κάτι καλό, να το κάνουμε τότε.

Άγιε μου Βασίλη, νομίζω πρέπει να έρχεσαι πιο συχνά. Και δεν εννοώ να έρχεσαι με τη κόκκινη στολή της Coca-Cola, αλλά όπως έρχεσαι πραγματικά και τα Χριστούγεννα, μέσω αυτής της προσπάθειας να αποδείξεις ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, μπορούν να γίνουν πιο ανθρώπινοι. Διότι νομίζω ότι οι δύο εβδομάδες διακοπών δεν αρκούν. Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό δώρο που πρέπει να κάνεις, ανθρωπιά, και όχι υλικά αντικείμενα. Διότι όσα δώρα και να δώσεις, δεν γεμίζουν το κενό. Ποιο κενό; Αυτό το κενό, Άγιε Βασίλη, που νιώθουν πολλοί, δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις ξέρεις… αυτό που νιώθεις, όταν είσαι σε αδιέξοδο και δεν βρίσκεις λύση, όταν έχεις πρόβλημα, έχεις ανάγκη από κάποιον να μιλήσεις και κανένας από τους 500 φίλους σου στο Facebook δεν είναι πραγματικά δίπλα σου να σε βοηθήσει. Αλλά παρ’ όλα αυτά, η κοινωνία απαιτεί από εσένα να δείχνεις χαρούμενος. Γιατί; Επειδή είναι Χριστούγεννα φυσικά! Αυτό το κενό άγιε Βασίλη δεν καλύπτεται από δώρα που αγόρασε κάποιος από υποχρέωση λόγω εορτών.

Είχα καιρό να σου στείλω και μάλλον ξέφυγα πάλι. Πάντα σου έστελνα τεράστια γράμματα, το ξέρω. Φέτος λοιπόν, δεν θέλω κάποιο συγκεκριμένο δώρο, αντικείμενο. Θέλω κάτι που δεν χωράει σε σάκο και είναι αυτό που σου είπα. Θέλω να έρχεσαι συχνότερα. Θέλω να κάνεις τους ανθρώπους λίγο περισσότερο ανθρώπους. Να λένε ένα «καλημέρα» βρε παιδί μου και να το νιώθουν. Να μην κρύβουν τον πόνο τους και τα προβλήματά τους, επειδή ντρέπονται, αλλά ούτε και να ντρέπονται να δείξουν ότι είναι ευτυχισμένοι, λες και απαγορεύεται (εξαιρουμένων των εορτών) να χαμογελάει κάποιος σήμερα. Όλοι έχουμε προβλήματα, κάποιοι μεγαλύτερα κάποιοι μικρότερα, τα οποία μάλλον δύσκολα μπορείς να λύσεις Άγιε Βασίλη μου. Κάνε όμως, σε παρακαλώ, τους ανθρώπους να βρουν την χαμένη ανθρωπιά τους και να νοιάζονται λίγο παραπάνω για τους γύρω τους. Ένα χαμόγελο ή μια αγκαλιά δεν θα πληρώσει τους απλήρωτους λογαριασμούς. Αλλά θα κάνει έστω λίγο πιο όμορφη τη καθημερινότητά μας. Αυτό θέλω φέτος Άγιε Βασίλη μου.

Με αγάπη,
Βασιλική

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,