Γιατί Πρέπει Να Ταξιδεύεις Όσο Είσαι Νέος; (και να μην σταματήσεις ποτέ)

Είμαι σίγουρη ότι το έχεις ακούσει πάρα πολλές φορές. Είναι μια φράση , την οποία θα χαρακτήριζα και ως cliché για τους bornbetween 80s ‘n’ 90s. Και αυτή την φράση την κυρίως από μεγαλύτερους , που ,λόγω των πολύχρονων και πολυποίκιλων εμπειριών τους (ή της απουσίας αυτών) , σε παροτρύνουν να ακολουθήσεις το wanderlustylifestyle του νέου και ξέγνοιαστου ταξιδευτή. «Πρέπει να ταξιδέψεις τώρα που είσαι νέος», «να πας σε όσο περισσότερα μέρη μπορείς τώρα που δεν έχεις πολλές υποχρεώσεις και έγνοιες», «όταν μετά κάνεις οικογένεια και πιάσεις δουλειά νομίζεις εύκολα θα φεύγεις; Με το ζόρι θα κάνεις διακοπές» ( ειδικά στο τελευταίο είναι λες και ακούω τη γιαγιά μου). Και πολλές άλλες τέτοιου είδους νουθετήσεις. Και αναρωτιέσαι : Όντως αξίζει να ταξιδέψω τώρα; Γιατί εντάξει μωρέ σιγά, έχω χρόνο. Είμαι μόνο 20κάτι γιατί να βιαστώ; Έχω το χρόνο μπροστά μου. Και άλλωστε τα ταξίδια είναι και πολυέξοδα, πρέπει να ξεφεύγω και από την καθημερινότητά μου, να αφήνω τη σχολή πίσω (χο χο χο εδώ ψιλογελάμε αλλά τέλος πάντων) και άλλα πράγματα που μπορεί να τρέχουν παράλληλα.

papathanasiou

GUESSWHAT? Αξίζει. Και δεν αξίζει απλά. Είναι κάτι που δεν θα το μετανιώσεις και πότε στη ζωή σου. Και πιστεύω βαθύτατα ότι αυτό το «ποτέ» είναι από τα ελάχιστα «ποτέ» που μπορούμε να πούμε και όντως να ισχύσουν σε βάθος χρόνου. Γιατί το να ταξιδεύεις είναι μια διαδικασία πολυεπίπεδη και, κυρίως, βιωματική σε τέτοιο βαθμό που δύναται να σου αλλάξει τη ζωή.

Πρώτα από όλα, δες τα ταξίδια από την εκπαιδευτική τους διάσταση. Φυσικά και εννοώ ότι έρχεσαι σε επαφή με νέους πολιτισμούς, γνωρίζεις και εξετάζεις από πρώτο χέρι την ιστορία, την τέχνη, την μουσική τους, τις παραδόσεις τους και ότι άλλο συνιστά την κουλτούρα μιας χώρας, τόσο μέσα από τις διάφορα μνημεία, μουσεία, galleries που θα επισκεφτείς όσο και μέσα από την άμεση επαφή με τον ντόπιο πληθυσμό. Μαθαίνεις την αξία της μη γλωσσικής επικοινωνίας , όταν πχ είσαι στη μέση μιας πλατείας και προσπαθείς πολύ σκληρά να μην χαθείς και παράλληλα να συνεννοηθείς με όποιο μέρος του σώματός σου μπορείς για το ποια είναι η σωστή κατεύθυνση που πρέπει να πάρεις. Μαθαίνεις παράλληλα να ακούς το ένστικτό σου, όταν δεν ξέρεις σε ποιο δρόμο να στρίψεις ή σε ποιο φαγάδικο να κάτσεις ή είναι πισοσκόταδο και βλέπεις με το ζόρι μέχρι τη μύτη σου (και συνεχίζεις να έχεις δυσκολίες επικοινωνίας). Εκεί το μόνο που έχεις είναι εσένα και την φωνούλα μέσα σου που σε ωθεί προς τα κάπου, και αυτή τη φωνούλα όσο περισσότερο την εμπιστεύεσαι , τόσο πιο πολύ θα μεγαλώνει με τον καιρό (το ένστικτο της επιβίωσης σε άλλο level).

Και αυτό το ένστικτό σου σε καλεί πολλές φορές να αντιμετωπίσεις και νέες, πρωτόγνωρες προκλήσεις, όπως το να οδηγείς σε καρόδρομους για να πας σε εκείνη την υπέροχη παραλία ή να χάσεις το τρένο που θα σε πήγαινε από τη μια πόλη στην άλλη, οπότε και αναγκάζεσαι να περάσεις μια μοναδική nuitblanche περιμένοντας το πρωινό τρένο. Μες τις προκλήσεις είναι και η χαρά του μινιμαλισμού, aka πώς να ταξιδεύεις (και να ζεις κατ’επέκταση) αναγνωρίζοντας ποια είναι τα απολύτως απαραίτητα. Γιατί δεν είναι και το πιο βολικό πράγμα στον κόσμο να μεταφέρεις από λεωφορείο σε λεωφορείο και από αεροπλάνο σε αεροπλάνο βαλίτσες-μπόγους. Και αυτό το καταλαβαίνεις όταν αρχίζεις να βρίζεις και να πετάς από εδώ και από εκεί όλα τα άχρηστα που κουβαλάς χωρίς λόγο (ειδικά όταν πας με μια βαλίτσα και από τα ψώνια που έχεις κάνει γυρίζεις με 3). Μια άλλη πρόκληση είναι να αντιληφθείς ότι μάλλον τις περισσότερες φορές πολλά πράγματα τα κάνουμε πιο huge από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Όταν ο φόβος σου είναι πώς θα καταφέρεις να βγεις από το αεροδρόμιο, να πάρεις τη σωστή ανταπόκριση τρένου, να μην χαθείς στην πόλη, να κάνεις σωστούς υπολογισμούς για να μην ξεμείνεις από λεφτά κλπ και εν τέλει όχι απλά επιβιώνεις αλλά βιώνεις το ταξίδι σου, βλέπεις τους μικρούς φόβους που είχες να εξαφανίζονται και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεις πλέον τις προκλήσεις της καθημερινότητας να μετατρέπεται σε πιο «κατακτητικό». Έχεις πλέον τα κότσια να διαχειριστείς καταστάσεις κρίσης.

Κάπου εδώ ερχόμαστε σε αυτό που τονίζω ως lifechangingexperience, αναφορικά με τα ταξίδια. Εγώ προσωπικά σε κάθε μου ταξίδι περνάω και από ένα πνευματικό σοκ, το οποίο μου αποδεικνύει πόσο κοντόφθαλμη και κολλημένη σε κάποιες δεδομένες καταστάσεις υπήρξα. Εντοπίζεις πόσα λίγα ξέρεις όχι μόνο για τους άλλους, αλλά και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν είσαι με τον άλλο σχεδόν 24/7, σου αποκαλύπτονται πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του που πριν δεν είχες πάρει είδηση ότι καν υπάρχουν, και έτσι αρχίζεις και ξεσκαρτάρεις και ποιοι πραγματικά αξίζουν να είναι κοντά σου. Επιπλέον, δοκιμάζεις και τα δικά σου όρια όταν αναγκάζεσαι να συντονίσεις και να συνεργαστείς με τα υπόλοιπα μέλη της παρέας που ταξιδεύεις, να αποφύγεις τις συγκρούσεις και τους τσακωμούς ενώ παράλληλα κρατιέσαι να μην κατεβάσεις καντήλια. Το μυστικό είναι να ξεπεράσεις το περίεργο συναίσθημα που έχεις κατά το ξεβόλεμά σου από το comfortzone σου, όπου πρέπει να προσαρμοστείς και να συνυπάρξεις, να υποχωρήσεις αλλά και να επιβάλλεις, να ακουστείς αλλά το κυριότερο να ακούσεις. Αυτό είναι κάτι που πολλές φορές το βρήκα μπροστά μου σαν ένα τοίχο που έπρεπε να κατεδαφίσω στα πλαίσια του προσωπικού, δια βίου μαραθωνίου της αυτογνωσίας και αυτό-βελτίωσης. Τοίχο επίσης αποτελεί και η εξεύρεση του τι σου λείπει από τη ζωή σου αυτή τη χρονική περίοδο. Κάτσε και εντόπισε ποια είναι τα κοινά σημεία ανάμεσα στα μέρη που θες ή έχεις ήδη επισκεφτεί. Τι είναι το πιο ελκυστικό σε αυτά; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα θα σου εμφανίσουν ένα κράμα αυτών που αγαπάς και αυτών που λαχταράς περισσότερο να βιώσεις. Κατά συνέπεια, όταν διαπιστώσεις ποια είναι, θα μπορέσεις να τα ενσωματώνεις στην -κατά τα άλλα πεζή- καθημερινότητά σου, νοηματοδοτώντας την.

Θα μπορούσα να συνεχίζω για ώρες μιλώντας για τα ταξίδια. Οι λίγες αράδες που γράφονται στο χαρτί δεν αρκούν για να αποτυπώσουν την αγάπη που έχω γι αυτά (που αγγίζει τα όρια της λατρείας και του εθισμού). Και νομίζω αρκετά σε κούρασα με τα λεγόμενά μου. Ένα πράγμα να κρατήσεις μόνο. Ανακαλύπτεις ποιος είσαι μόνο όταν φύγεις από τα πλαίσια και ξεπεράσεις τα όρια μέσα στα οποία κάποτε καταλάβαινες τον εαυτό σου. Και όταν, στην προσπάθειά σου να επιστρέψεις σε αυτά, νιώθεις ότι ασφυκτιάς από την έλλειψη του οξυγόνου της αλλαγής που τόσο έχεις ανάγκη. Γιατί, άπαξ και διευρύνεις τους ορίζοντές σου, δύσκολα επιστρέφεις στις μυωπικές διόπτρες σου. 

Νατάσα Παπαθανασίου

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,