Αντί Επιλόγου…

Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που δεν ξέρει κανείς  τι να πει ή τι να γράψει, το βλέμμα παγώνει και τα λόγια εξανεμίζονται… Στης δεκατέσσερις Αυγούστου του 2014 και ενώ άλλοι απολαμβάνουν ξέγνοιαστοι τον ήλιο και τη θάλασσα , γελώντας, παίζοντας τάβλι ή ρακέτες στην παραλία με φίλους, άλλοι πάλι ξεκουράζονται σε κάποιο όμορφο ορεινό χωριό κι ετοιμάζονται να βάλουν τα γιορτινά τους για να προλάβουν το πανηγύρι της Παναγίας… είναι και κάποιοι άνθρωποι που φορούν μαύρα και κλαίνε γοερά, γιατί είναι ημέρα πένθους και λύπης για αυτούς…

theend

Και είναι αυτές οι στιγμές που αν και δεν ανήκεις στην οικογένεια του εκλιπόντος, πονάς και οδύρεσαι μαζί τους, είναι από αυτές τις στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να λέει ένα «γιατί, μα ήταν τόσο νέος ;» , είναι από αυτές τις στιγμές που παρότι είσαι νέα/νέος και είσαι δυνατή/δυνατός και δεν λυγίσεις σε κάθε αναποδιά, αναρωτιέσαι αν η ζωή είναι τόσο άδικη και σκληρή όπως στην αφηγούνται οι μεγαλύτεροι…

Ο Κωνσταντίνος ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερο μου, πηγαίναμε μαζί σχολείο, βρισκόμασταν κάθε μέρα στην ίδια αυλή για τα διαλείμματα μας. Όμως, αυτό το παλικάρι είκοσι-δύο χρονών δεν ζει ανάμεσα μας πλέον… Δεν θέλω να πω τα τετριμμένα, τόσο πόσο καλό και ευγενικό παιδί ήταν, ότι ξεχώριζε για το ήθος του και τους τρόπους του, ότι ήταν άριστος μαθητής, γιατί όλα αυτά δεν γνωρίζω αν αρκούν για να περιγράψουν τον άνθρωπο που έφυγε από κοντά μας.

Λυπάμαι-λυπάμαι πολύ , δεν ξέρω αν στεναχωριέμαι περισσότερο για αυτούς που μένουν, δηλαδή για την οικογένεια του και τους δικούς του ανθρώπους ή για τον ίδιο… Για αυτό το πλάσμα, που δεν θα δει την ανατολή και τη δύση του ηλίου, που δεν θα ζήσει την μοναδική και ξεχωριστή εμπειρία της ορκωμοσίας του, που δεν θα γευτεί τις μεγάλες χαρές και λύπες της ζωής, που δεν θα κρατήσει γερά από το χέρι τον μεγάλο του έρωτα, που δεν δει στον καθρέφτη τις πρώτες του ρυτίδες ή τα άσπρα του μαλλιά, τα χρόνια να περνούν…

Ο χρόνος για αυτόν σταμάτησε και σταμάτησε γρήγορα και άδοξα. Όταν, φεύγει κάποιος από τη ζωή συνηθίζουμε να εξιστορούμε τον βίο του, τα κατορθώματα του και όλα αυτά τα τεκμήρια που θα πλέξουν την ιστορία του και θα αποτελέσουν μέρη του εγκωμίου του. Όμως, σε αυτή την περίπτωση ίσως τα λόγια να είναι περιττά και άχρηστα, γιατί δεν περιγράφουν και δεν σχηματίζουν την ουσιαστική εικόνα αυτού του ανθρώπου.

Δυστυχώς στη προκειμένη περίπτωση «μια ζωή είναι αρκετή αν τη ζήσει κανείς σωστά…» δεν ισχύει, γιατί ο Κωνσταντίνος την έζησε ορθά και συνετά, όπως εκείνος πίστευε, αλλά εκείνη τον πρόδωσε και δεν τον επέτρεψε να γράψει τη δίκη του ιστορία, όπως εκείνος επιθυμούσε. Καλό ταξίδι λοιπόν και εύχομαι σύντομα να ανακαλύψεις και να βρεις την δική σου Ιθάκη, την Ιθάκη στην οποία θα μπορέσεις επιτέλους να αναπαυθείς…

Ο Μάρκος Αυρήλιος είπε ότι : «Ότι πεθαίνει δε χάνεται, αλλά μένει μέσα στη φύση…». Έτσι, λοιπόν πιστεύω ότι θα γίνει και με τον Κωνσταντίνο, ποτέ δεν θα φύγει, ποτέ δεν θα χαθεί θα είναι δίπλα μας με τον δικό του τρόπο, αόρατος ,αλλά  πάντοτε παρών…

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,