Έχεις το ρόλο, φτιάξε το σενάριο

Ίσως να φταίνε οι άπειρες ώρες, που έχω σπαταλήσει βλέποντας σειρές και ταινίες, που με οδήγησαν στο σημερινό θέμα. Η ερώτηση που είχα θέσει ήταν άκρως ρητορική. Σε ποια κατηγορία ταινιών θα κατατάσσονταν οι χρονικές περίοδοι της ζωής ενός ανθρώπου (που έχει ζήσει και εξακολουθεί να ζει στην Ελλάδα);;; Ήταν αρκετά δύσκολη η κατηγοριοποίηση, η οποία τυγχάνει να είναι αυθαίρετη, και τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν γίνεται με τον όρο περιπέτεια, φαντασίας, θρίλερ να περιγράψεις μια χρονική περίοδο. Για αυτό το λόγο οι χρονικές περίοδοι έχουν παραπάνω της μιας κατηγορίας.

aimatidou36

Ξεκινάμε λοιπόν με την παιδική ηλικία. Όντας παιδί αδυνατείς να αντιληφθείς την πραγματικότητα που υφίσταται στον κόσμο γύρο σου. Η κατηγορία ταινιών που ταιριάζει με αυτήν την ηλικία δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τα κινούμενα σχέδια και τα cartoon. Σε αυτές τις ταινίες όλα είναι εφικτά και ο πρωταγωνιστής βρίσκει τον τρόπο να πετυχαίνει το στόχο του. Η αποτυχία δεν κρατάει πολύ και το τέλος είναι πάντα χαρούμενο.

Στη συνέχεια έχουμε να ασχοληθούμε με τους εφήβους. Μια εποχή δύσκολη όπου η φαντασία, τα δράματα και οι έρωτες είναι στα πάνω τους. Είναι η εποχή που είσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους (παιδική και νεανική ηλικία) και αναζητάς την ταυτότητά σου. Είναι η εποχή που ανακαλύπτεις και παρατηρείς τις αλλαγές στο σώμα και στη συμπεριφορά σου. Επίσης, είναι η φάση όπου πιστεύεις ότι είσαι άθραυστος, ξέρεις τα πάντα και αμφισβητείς τους πάντες. Η επιστημονική φαντασία σε συνδυασμό με τις ερωτικές ταινίες και το κοινωνικό δράμα μπορούν κάλλιστα να περιγράψουν αυτήν την ηλικία.

Στη συνέχεια πάμε δυναμικά στους φοιτητές. Έρωτες, δράματα, περιπέτεια, κοινωνικά θέματα αποτελούν μέρος της ατζέντας του φοιτητή. Μια περιπέτεια που ξεκινάει από την ώρα ανακοίνωσης των βάσεων και τελειώνει μετά από 4 ή 14 χρόνια κατά την αποφοίτηση. Ένας δρόμος φτιαγμένος με διαβάσματα, εξεταστικές, εργασίες αλλά και καφέδες, διασκέδαση, έρωτες και ανεμελιά.

Κατόπιν, η πραγματικότητα και ο ωμός ρεαλισμός χτυπάνε την πόρτα. Η στιγμή της ενηλικίωσης και η ταυτόχρονη ανάληψη ευθυνών μοιάζουν με θρίλερ και πολλές φορές με ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ψάξε να βρεις δουλειά στα 25 σου που να σε πληρώνουν, να σε ασφαλίζουν και να μη ζητάνε μεταπτυχιακό, διδακτορικό και 10ετή προϋπηρεσία.

Ακολούθως, όταν πλέον έχεις εδραιωθεί στον επαγγελματικό τομέα και έχεις βάλει σε μια τάξη τα προσωπικά σου (σύζυγος, παιδιά, ιδιόκτητο σπίτι, αυτοκίνητο, εξοχικό, κατοικίδιο κτλ ) η ζωή μοιάζει περισσότερο με οικογενειακή ταινία. Στιγμές με την οικογένεια, άλλες εύκολες και άλλες δύσκολες εναλλάσσονται με τις κοινωνικές συνθήκες που βιώνει ένα ζευγάρι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν ή έρχονται αντιμέτωποι με κάποιο πρόβλημα.

Για το τέλος αφήσαμε τους ανθρώπους που έχουν καταφέρει και έχουν φτάσει στη σύνταξη. Οι κατηγορίες ταινιών που μπορούν να χαρακτηρίσουν αυτήν την ηλικία δεν είναι άλλες από τις ταινίες αναστοχασμού της χαμένης νιότης, ταινίες θρίλερ για τον επικείμενο θάνατο (τόσο του ίδιου του ανθρώπου όσο και του περίγυρου), ταινίες ιατρικού περιεχομένου (αδύνατο να μην ακούσεις κάποιον εκπρόσωπο αυτήν της ηλικίας να μην αναφέρεται σε γιατρούς, φάρμακα, νοσοκομεία κτλ) και ταινίες κοινωνικού δράματος.

Εν κατακλείδι, η ζωή δεν μπορεί να είναι μια καλοφτιαγμένη ταινία με happyend. Είμαστε οι πρωταγωνιστές και ξεκινάμε έχοντας το ρόλο του παιδιού με τη γέννησή και καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μας καλούμαστε να παίξουμε κάποιον ρόλο (είτε είναι σύντοφος, γονιός, αδερφός, ανηψιός, θειος, είτε υπάλληλος, εθελοντής, συνάδερφος κτλ). Αυτό που έχει σημασία είναι πως όντας πρωταγωνιστές μπορούμε να αλλάξουμε το σενάριο της πραγματικότητάς και να κάνουμε την περιπέτεια της ζωής να έχει νόημα και σκοπό. Όσο για το happy end….μηδένα προ του τέλους…. 

Tags: , , , , , , , , , , , ,